It's Never Late Mga Nobela at Kwento

"Nasaan ka na ba?" inip na tanong ni Nikka pagsagot ko sa tawag niya. "Malapit na po ako Mahal na Reyna. Pasensya na po kung na late po ako kasi naman po late mo na rin ako ininform Bruha ka!" sagot ko at tumawa siya nang malakas.

Nang tumapat ako sa kaniya, ilang inches lang ang pagitan namin, sumeryoso siya bigla. “You will follow the rules. You will not embarrass this household. And you will never—” “Ayoko ng never. Ang daming ‘never’ sa buhay ko. ‘Never loved,’ ‘never prioritized,’ ‘never noticed.’ Pwede ba kahit dito, wag na munang ‘never,’ sir?” Napapikit ako. Gusto kong sumigaw. Gusto kong matawa. Gusto ko siyang paalisin. Gusto ko ring huwag siyang mawala.

Gumulong ako at nagtago, nagpaputok na rin. "Kahit patayin mo ako ngayon, hindi na magbabago ang katotohanan! Malalaman at malalaman din ng lahat, lalong-lalo na ni Yve ang lihim mo! Mabuti pa't aminin mo na lang ang lahat sa kanila! It's never too late, Andrei. May pag-asa pa kayo!" sigaw ko nang 'di na siya nagpaputok pa. Sa palikong pader ng opisina ako nagtago.

Hindi na lang ako nagsalita sa pagiging late niya dahil mas lalong masasayang ang oras naming lahat. "If you have any questions, feel free to ask me." nakangiting saad pagkatapos niyang magsalita pero nahalata ko na wala siya sa mood. "The materials are very well prepared and will be a great help to us. Well done!" sagot ko at tipid na pumalakpak. "Thank you for the compliment." "We will contact you if may kailangan pa kaming materials." dagdag ko at seryoso naman siyang tumango. I do like her business mindset kahit gaya-gaya.

Lee Ann answered in a hoarse voice. Napasulyap siya sa wall clock na nasa dingding ng salas. Malapit nang mag-alas otso ng umaga pero bakit parang kagigising lang nito? Lee Ann was never late at work. Her friend and boss was always prompt kaya lahat sila sa Pastel, hindi rin nale-late. “Lee Ann, tulog ka pa?” takang tanong niya sa kaibigan. She heard Lee Ann gasp aloud on the other line. “Oh my god, Belle! Is that really you?”

Wala silage makitang 500,000. Walang siyang boyfriend at never pa siyang nagkaroon. Wala pa kasing lalaki ang nagpatibok ng puso niya. Siguro may mga manliligaw siya pero hindi napatibok ng mga ito ang pihikan niyang puso. Meron namang iba diyan na sinasabi na pumatol na lang siya sa foreigner para makaahon sila sa kahirapan noon. Pero nunca na gagawin niya iyon. Hindi siya iyong tipo ng babae na gagamitin ang lalaki para magkaroon ng magandang buhay at hindi niya kayang pakisamahan ang lalaki kung hindi niya ito mahal. She has always been saying the word N E V E R. Never siyang papatol sa taong hindi niya mahal. Never siyang gagamit ng lalaki para sa pera. Never! Never! Never!

Hihintayin kita. Hanggang sa muli mahal ko. I love you even if, it's too late. I love you 'till the end of my life.

saad niyang dismayado. “Ate Marga, pasensya na po kagigising ko lang po hindi ko narinig ang alarm ko,” pasinungaling ko sa kaniya. Mabuti na lang maraming customer kaya nakaligtas ako sa talak niya. Wala ng time manermon dahil abala rin siya sa kaharap na bumibili. Mabait naman itong amo kong si Ate Marga. Pinakaayaw lang niya ang late. Kasi nga sa madaling araw talaga ang dagsaan ng mga mamimili. Mas okay pa raw na udertime kami kaysa late, dahil madalang na lang bumibili kapag lampas na ng alas-otso ng umaga. Iyon ang lagi n'yang sinasabi sa 'min ng kasama ko tendera. Wala nga lang ngayon kasi day-off.

Pagkasara ng pinto, tahimik. Nakatayo si Adrian Blackwood sa may bintana, hands in his pockets, staring at the skyline like he owned it — which, honestly, baka totoo naman. He didn’t even look at me when he spoke. “You’re late.” “It’s 11:59.” I blurted out before I could stop myself. He glanced over his shoulder, a tiny flicker of amusement in his cold eyes. “Precise. I like that.” “Sit.”

Hindi talaga umuwi ang kumag na iyon. Nakapagtatakang hindi dito natulog ang isang iyon. He never missed a night here ever since he arrived, and he always calls whenever he goes home late. Nasaan kaya iyon? Did he have an overtime? Pero imposible naman mag-o-over time ang isang iyon, he always makes time to rest during weekends. Worry crept into my veins as I thought of the worst scenarios.