It Was Good While It Lasted Mga Nobela at Kwento

Flash back: Mag-a-alas nuebe na siguro nung payagan kaming makauwi na pero dahil nga bati na kami ni Dylan at good mood na daw siya. Ayun! Sinabi niyang mayamaya na daw kami umuwi. Edi nagpaiwan kami sa harap ng nagliliyab na bonfire. Pwede naman daw magstay pa dun kahit na anong oras. Pero sadyang kami-kami lang ang matitibay at nagstay dito.. "Wala bang pwedeng gawin dito nang hindi naman tayo mainip?" reklamo ni Warren.

paumanhin nito nang makaupo sa harapan ko. I offered her a bottle of water. “Hinga,” saad ko nang makita ang pagod sa kaniyang mukha. She drank the water and rested for a while. “So, how are you?” I asked excitingly. It’s been a long since we last talked. Magmula nang lumipat kami sa US ay hindi na ito muling nagpakita pa. She smiled, but it doesn’t reach her eyes. “I’m good,” she said.

Ang pinakamasaklap, sa mismong mga kamay ng kaanak din namin. Umuwi agad kami ng Italy bitbit ang kabaong ng yumao kong asawa at dito na namin inilibing ang kanyang mga labi. Simula nuon ay hindi na kami umuwi pa ng Pilipinas. Si Anthony, hanggang sa nagbinata ito at nag asawa ay ni minsan ay hindi sumagi sa isip nito ang tumuntong ng Pilipinas. Hindi ko na din binuksan pa ang usapin patungkol sa pag uwi ng Pilipinas. Kahit pa hindi nagkulang si nanay at mga kapatid ko sa pangungumusta sa amin at kahit mga anak ko ay close pa rin sa kanila ay hindi na namin napag usapan pa dito na bumalik pa ng Pilipinas. Naitaguyod ko sila ni Sophia gamit ang kaunting alam ko sa negosyong iniwan ng aking as

Hindi pala, dahil totoo palang na nangyari ang mga 'yon. "Huwag mo lang akong iwan, please! Stay with me. Stay with me love! Walang mali sa ating dalawa, walang mali, asawa mo pa rin ako at anak natin ang nasa tiyan ko. Walang magbabago, tayo pa rin hanggang dulo. Wala akong pakialam kung ano man ang sasabihin ng iba tao sa ating dalawa dahil sa narinig natin pareho. Kakayanin ko kung ano man ang mga ibabato nila sa akin, basta sa akin ka lang uuwi at babalik, please. Wag mo lang akong iwan. Makakaya natin to Mr. Big. Pagsubok lang itong mga nangyayari sa ating dalawa. Hindi totoo ang sinabi ng mama ko, lasing lang siya. Lasing lang siya kaya niya nasabi ang mga yon."

Tumango-tango naman ako, naintindihan agad ang gusto niyang iparating. "Hmm," I hummed. "So, I guess that's it for now. Kung gusto mo ngang manood ng movies, you can just knock me on my room so I can setup the television for you. If you want to continue reading whatever you want to read, then also just do the same thing, or even when you are having a hard time understanding the complexity of a normal college girl's life, in After. Or maybe you can ask me things in the S*x Ed book, too. Whatever you need, just knock on my door. And don't do what you just did this morning. Peeping is bad, Delgado. I won't stop reminding you that over and over again."

Pinuri nila ang aking suot ngunit hindi hamak na mas may pangalan at magagara ang kanila. Paalam ko, hanggang alas diyes lang ng gabi. Hindi na lalagpas pa roon at ngayon, alas syete na. Maaga pa ngunit mayroon na lang akong nalalabing tatlong oras. Bumuntong-hininga ako. Paano na lang kung may biglang... Ngumuso ako at winaksi na lang ang makamundong kaisipan. "Thank goodness y'all here at last!"

Habang pinapanood ko siyang naglalakad palayo saakin, ang luhang kanina ko pa pinipigilan, kusa na lang lumabas, kasabay ng malakas na ulan. It's raining when he said he'll keep me, but now it's raining again because he didn't able to keep it. Rain knows my pain. "Goodbye, Love. Goodnight," ----

“Hey! Hindi ka pa kakain?” Mula sa ginagawa sa computer ay nag-angat ng mukha si Zariyah. It was Nadia. Nakaangat ang kilay nito na nakatingin sa kanya. Bahagya siyang natawa. “Mauna ka na. Tapusin ko lang ito.” “Seryoso ka ba, Zariyah? Nakikita mo ba ang oras? It’s already our break. Tama na yan pagiging workaholic mo at kumain na tayo. Nagugutom na ako.”

Lagi ko namang pinapakinggan ang kantang 'to, pero bakit iba ang epekto nito akin ngayong si Chris ang kumakanta nito? "Alex!!! Dude!!!", bulong ko sa aking sarili. "Until the day I let you go. Until we say our next hello, it's not goodbye...", patuloy pa rin ang pagkanta ni Chris hanggang sa last chorus. "Dude...please come back..." I said in a whisper. "There is one thing, I can't deny it's not goodbye..." Ito na ang last line ng chorus kaya dali-dali akong tumayo dahil hindi ko na talaga kayang pigilan pa ang aking nararamdaman.

“Always.” In that moment, the world felt right, even if only for a heartbeat. For Ali, for Vaughn, for Jullie, for love… some moments were enough to make all the pain bearable, to remind them why they kept fighting, why they kept loving, why they kept hoping.