Novel & Cerita Ito Ang Mensahe Ng Kwento

bulong ni Mia habang nakasandal sa dibdib ni Ethan. Ngumiti ang lalaki at niyakap siya nang mahigpit. “Maaaring tawagin itong kakaiba, maaaring tawagin itong hindi karaniwan, o maaaring manatili itong kwento ng dalawang taong sumuway sa nakasanayan,” sagot niya. “Ngunit para sa atin, ito ay kwento ng katotohanan. Kwento ng dalawang pusong nakalaan para sa isa’t isa, kahit anong pangalan o titulo pa ang itawag sa kanila noon. At higit sa lahat, ito ay kwento ng pag-ibig na may lakas na basagin ang anumang katahimikan, pader, o hadlang na humahadlang dito.”

Hindi man perpekto katulad ng love story ng iba, pero alam kong kakaiba ito at kapupulutan ng aral. Siguro'y hanggang dito na lang ang aming kwento...

Sa wakas ay aniya. Nagpatuloy sya sa pagtatawag hanggang matapos ang kwento. Ikinwento niya iyon ng buod para sa mga nagreklamong hindi nakaintindi dahil masyado daw itong mahaba at malalim ang mga salita. Naaamaze kaming lahat na nakinig kahit pa nabasa na naman namin iyon. Kung magkwento kasi sya ay para bang nandoon talaga sya sa scene.

Hindi ganun kagaling magsulat I assured all of you na gagawin ko sa abot ng aking makakaya, gaya ng sabi kuuuu message o comment lang pag my something na ayaw o nalilito kayuuuu. Dagdag pa rito, gusto ko rin kayong i-remind na ang kwento ay puno ng saya, kilig, at konting drama — so i-enjoy niyo lang bawat chapter, wag masyadong mag-overthink 😆. Sana mapangiti ko kayo, mapaselos, o mapasorpresa kahit sa simpleng paraan lang.

Pagsara ng pinto, biglang bumalot ang katahimikan, at doon niya naramdaman ang bigat ng lahat. So… totoo pala? bulong ng isip niya. Na may pinagdadaanan siya noon… na kaya siya nawala… Unti-unti niyang binuo ang mga piraso ng kwento sa isip niya. Kung gano’n… kaya pala ayaw niyang humarap noon… Ngunit may isang bagay na hindi magtugma. Pero bakit… hindi sinabi ng ate ko ang lahat ng iyon?

Mahabang kwento, puno ng hamon, pero sa huli, ang mahalaga ay ang kasalukuyan—kasama namin ang aming pamilya, masaya at buo. At habang nakikita ko ang mga bata na nakangiti, lalo kong naisip kung gaano kahalaga ang kwento namin. Dahil hindi lang ito simpleng love story—ito ang pundasyon ng pamilyang aming binuo.

Kung magsalita ay parang siya pa ang biktima at kami ang nag-imbento ng kuwento. "Ay, Senyorita, huwag ka hong mag-alala," witty kong sagot habang lumalapit sa mesa para kumuha ng baso ng tubig. "Ang mga taga-Batangas ho, hindi mahilig magpalaki ng kuwento. Mas mahilig ho kami sa katotohanan. At tungkol naman sa mga regalo mo, napakaganda ho ng mga paper bags, mukhang mamahalin. Kaya laang, ang alam ko ho kasi, ang sugat ng masasakit na salita, hindi ho natatakpan ng silk scarf o organic tea. Mas mainam pa rin ho ang malinis na konsensya."

Nakakatawa lang isipin na may iba ring nag appreciate sa 'kin. One more thing… Kung may paligsahan lang ng story teller ay paniguradong panalo ang mga kasamahan ko. Hindi talaga sila nauubusan ng kwento. Tawa pa nang tawa. Pero kahit papa'no ay nakakatuwang masaya kaming lahat. Parang wala ng bukas kung tumawa. Sabagay, nakakatuwa naman talaga sila. Wala ng sasaya pa.

At kung maganda ang isang kwento, hinding-hindi ito matatakpan ng kahit anong hadlang. Ang isang magandang drama ay hindi dapat maalala lamang dahil sa bida at leading lady, at hindi rin lang tungkol sa pag-ibig. Dapat itong maging isang kwento ng maraming karakter, kung saan kahit ang maliliit na papel ay may pagkakataong magpakitang-gilas. Ang ganitong klase ng palabas ay nagbibigay-daan upang mapag-usapan ang pag-unlad ng bawat karakter at ang core message ng kwento.

Humagikgik ito. "Hay naku!" "Bakit ba? Totoo naman." Inikot ko ang aking mga mata. "Hindi niya ako minahal. Di ba nakuwento ko na sa'yo noon?" "Oo. Pero syempre kuwento mo 'yon e. May tatlong sides ang isang kwento. Side mo, side niya at pangatlo, iyong katotohanan." "Whatever... Malapit na tayo. Tigilan mo na iyang iniisip mo. Maging pormal lang tayo."