Ito Ang Mensahe Ng Kwento นิยาย & เรื่องราว

Tumingin si Ginang Santos at ngumiti nang may katiyakan. “Ang kwentong ibibigay natin sa kanila ay hindi kwento ng kahihiyan o pagkakamali,” sagot niya. “Ito ay kwento ng katapangan, ng pagtitiis, at ng pagmamahal na hindi sumuko sa anumang harang. Sasabihin natin sa kanila na ang puso ay may sariling paraan ng pagkilala sa kung ano ang tama, at ang tunay na pamilya ay hindi nasusukat sa nakasanayan o pangalan, kundi sa wagas na pagmamahalan at pagtutulungan.”

Hindi man perpekto katulad ng love story ng iba, pero alam kong kakaiba ito at kapupulutan ng aral. Siguro'y hanggang dito na lang ang aming kwento...

Sa wakas ay aniya. Nagpatuloy sya sa pagtatawag hanggang matapos ang kwento. Ikinwento niya iyon ng buod para sa mga nagreklamong hindi nakaintindi dahil masyado daw itong mahaba at malalim ang mga salita. Naaamaze kaming lahat na nakinig kahit pa nabasa na naman namin iyon. Kung magkwento kasi sya ay para bang nandoon talaga sya sa scene.

Hindi ganun kagaling magsulat I assured all of you na gagawin ko sa abot ng aking makakaya, gaya ng sabi kuuuu message o comment lang pag my something na ayaw o nalilito kayuuuu. Dagdag pa rito, gusto ko rin kayong i-remind na ang kwento ay puno ng saya, kilig, at konting drama — so i-enjoy niyo lang bawat chapter, wag masyadong mag-overthink 😆. Sana mapangiti ko kayo, mapaselos, o mapasorpresa kahit sa simpleng paraan lang.

Pagsara ng pinto, biglang bumalot ang katahimikan, at doon niya naramdaman ang bigat ng lahat. So… totoo pala? bulong ng isip niya. Na may pinagdadaanan siya noon… na kaya siya nawala… Unti-unti niyang binuo ang mga piraso ng kwento sa isip niya. Kung gano’n… kaya pala ayaw niyang humarap noon… Ngunit may isang bagay na hindi magtugma. Pero bakit… hindi sinabi ng ate ko ang lahat ng iyon?

Tumikhim ako at tumango. “Ako pa ba? Easy lamang sa akin ang pagme-memorize ‘no,” nakangiti kong sagot sa kan’ya. Hindi naman sa pagmamayabang pero magaling akong mag-memorize ng kahit ano at isa pa magaling din akong gumawa ng kwento. Itong ginawa niyang list easy lang naman sa akin ito. This is a typical story na nangyayari palagi sa isturya ng may akda, sa madaling salita cliché na. “Siguraduhin mo lang,” masungit nitong saad sa akin kaya sinamaan ko siya ng tingin.

Mahabang kwento, puno ng hamon, pero sa huli, ang mahalaga ay ang kasalukuyan—kasama namin ang aming pamilya, masaya at buo. At habang nakikita ko ang mga bata na nakangiti, lalo kong naisip kung gaano kahalaga ang kwento namin. Dahil hindi lang ito simpleng love story—ito ang pundasyon ng pamilyang aming binuo.

Ani ko pa kaya muli itong napaisip ng malalim. "Kahit anong pag iisip ko ay wala talaga akong maalala na ganyang pangalan na nagawi rito sa mansyon." Salaysay pa nito kaya ako naman ang lubhang napaisip. Paano naman nangyari yon? Ano namang motibo ni Ma'am Ara para gumawa gawa ng kwento?

kwento niya, puno ng emosyon. Sunod-sunod na ibinahagi ng mga magulang ang kanilang mga kwento ng tagumpay, ng mga pagsubok at sakripisyo. Ang mga bata ay nakikinig ng mabuti, tila nagiging mas inspiradong marinig ang mga kwento ng kanilang mga guro at magulang.

Alam ko naman na wala talaga itong kuwenta kausap at nagpadala pa talaga ako. "Chief naman, we are just planning how to do a welcome party with the new member." Nakangusong saad pa ni Misha. Bilis din makagawa ng kuwento eh. Dapat naging writer na ito sa w*****d eh, hindi yung puro basa lang yung alam.