Jake From Twilight Novels & Stories

Mula sa malawak na salas ng kanilang mansyon hanggang sa mahahabang pasilyong nababalot ng gintong ilaw, tahimik ang buong bahay nang gabing iyon. At hindi pangkaraniwan kay Jake ang hindi paglabas para kumain. Kilala siya sa bahay bilang taong laging unang nasa hapag iyong tipo na parang walang sawang gutom mula umaga hanggang gabi.

Para bang hindi puwedeng adventure lang—kailangan may kalandian. “Honestly,” ani Ryle, “I think I want to marry someone who doesn’t know who I am. Like, someone simple. Not impressed by my last name, or the bank account.” Napatingin ako sa kaniya mula sa gilid ng mata. Ibang tono ng boses niya. Para bang seryoso. “Do those even exist?” tanong ni Jake, sabay inom ng alak. “All the girls I meet already know what car I drive and how much I make.”

Ilang minuto pa, at napansin ko may humintong kotse sa tapat ng store. “Hey, Hannah!” I heard Jake calling me, I saw him walking toward me while rolling his sleeves up, I stood there near the maindoor and watched him habang papalapit sa kinaroroonan ko. Am I dreaming? This guy was so handsome, perfect to be exact and honestly kahawig nga niya ung si Mark ng boyband na Westlife. Ang gwapo! “I’m so sorry, I'm late,” ika niya. “It’s okay!” I smiled.

Sa tindig niya doon ay naging bata at malinis pa itong tingnan. Dati niyang inakala na mahal na mahal siya ni Gabe at hinding-hindi siya magmamahal ng iba na kahit kasama niya si Jake, kompromiso lang ang lahat ng iyon at walang katotohanan. But Jake in the twilight was so attractive that people couldn't take their eyes off him, and there was a sense of pity for the world.

​Naramdaman ko ang malamig na kadena ng kwintas na dumampi sa aking balat. ​"Medyo mataas itong kwelyo ng turtleneck mo, sweetheart. Wait, itupi natin nang kaunti pababa para pumatong nang maayos 'yung pendant ah," malambing na sabi ni Jake. ​"J-jake, huwag—!"

Mabilis silang humiwalay sa isa't-isa. "Congratulations.” "Kuya Jake, anong ginagawa mo rito at saka para saan ang congratulations mo?” kunot-noong tanong ni Owen. Si Jake Ashton ang panganay na anak nina Guadalupe at Rolly Ashton. Kasalukuyan itong nagtatrabaho bilang isang prosecutor. Hindi tulad ni Owen, wala siyang balak na maghabol sa kayamanan ng kanilang angkan dahil kaya niya namang magpayaman ng hindi umaasa sa iba. Hindi na siya nagtaka sa inabutan niyang eksena dahil ilang beses na niyang nahuli na nag-ma-makeout ang kaniyang kapatid na si Owen at ang ampong anak ng mga Reed, kahit engaged na ang kaniyang kapatid kay Lia.

May biglang tumawag. Halos magkasabay kaming lumingon sa bagong dating. A man who's about six feet tall. Matangos ang ilong, mapupula ang mga pisngi, may freckles sa ilong at pisngi, at hazel yung mga mata. From the looks of his features, masasabi mong banyaga. "Jake!" Bati ni Lev sa kanya. "You're here?" "Of course! I wouldn't want to miss your wedding!" Ngiti niya bago napalingon sa akin. "Who is this beautiful lady? Is it the bride?"

I mean, imposbile ang apo na hinihinling nito lalo na at malinaw ang usapan nilang dalawa ni Jake na tatlong taon lang silang magsasama at pagkatapos noon, kailangan na nilang magpaalam sa isat isa Hangat maari, ayaw niyang may batang involved. Ayaw niyang may isang batang maging apektado kung sakaling dumating na iyung time na maghihiwalay silang dalawa ni Jake. “Simula pagkabata, alam naming bakla na talaga si Jake. Nasa puso at isipan niya na ang tungkol diyan kaya naman, kagaya sa mga kapatid niya, gusto naming magkaanak din siya. Para naman sa kanyang pagtanda, may masasabi siyang anak niya. May mag-aalaga sa kanya at magmamahal sa kanya.” seryosong wika ni Tita Trexie. Hindi naman siya

puna ko. Tumango tango naman si Jake. Pinagmasdan ko siya, napakagwapo niya at maganda rin ang pangangatawan pero napaisip ako, so ibig sabihin ang laking tao nito pero virgin pa rin? May first kiss na kaya siya? Nanlaki ang mga mata ni Jake at biglang bumilog ang bibig.

I wanted to reach for her hand, but she was in Velacruz mode now: brave, sharp, untouchable. We entered the warehouse. It was dark, only a few shafts of light seeping through the broken windows. “Jake?” Rhea called. Her voice echoed. A slow clap answered from the shadows. Then he stepped out. Jake Ortega. Tall, lean, dressed in a black jacket and jeans, eyes sharp as ever. He looked different—colder, harder—but unmistakably him. “Long time no see,” he said with a crooked smile. “Rhea Velacruz, the queen of denial.”