Jirayu La Ongmanee Novels & Stories

Alam ni Jiro kung ano ang nangyari sa kanila. Si Mr. Yamamoto, na walang alam, ay tumawa. “Bata, ang lakas ng loob mong ikumpara ang tinatawag mong Tai Chi at inner energy sa Japanese unarmed martial arts ko?! Hayaan mong maliwanagan ka! Ang unarmed martial arts ay ang pinakamalakas na uri ng martial arts sa buong mundo! Ang art na ito ay maraming beses na mas magaling kumpara sa walang kwentang Tai Chi mo na kailangan mo pa ng mga aktor para dito!”

Karaniwan akong lumalabas upang makinig sa mga libro at bihira akong magpakita sa harap ng mga tao. Ang kapaligiran sa unang palapag ng West Bay ay sobrang tensyonado, walang nakakaalam kung bakit biglang sumulpot ang matanda, at si Jay ay labis na natakot sa dagundong ng matanda na hindi siya makagalaw. Tiningnan ni JenZen ang lahat ng nasa harapan niya, at binigyan ng matalim na tingin si Roah Jay. Sayang ka, gulo mo!

Ang cute mokong! Hindi naman ako nag atubili na e send kay mommy ang picture nayon kalakip ang minsaheng, "Siya ang co-convoy saakin pauwi ma. Kanji Fujisawa." "Good evening, Señorita!" nag ningning ang mga mata ni Manang Jiji dahil sa kasama ko. "Good evening ser." "Manang,magbibihis lang ako at uuwi na agad kina Auntie Vanessa." Sabi ko sabay senyas kay Kanji na umupo muna.

Halata ang ibig sabihin ng mga salita, kaya yumuko na lang siya habang hinahaplos ng lalaki ang pisngi niya, saka dahan-dahang hinalikan. Kinabukasan nang maaga, inuwi ni Jiro si Jayra. Naiwang mag-isa si Arienna sa malamig na sala, nakatanaw sa bakuran. Malapit na raw ang year-end rush sa kumpanya, kaya ang susunod na kitaan nila ni Jiro ay malamang sa bagong taon pa. Habang papalapit ang winter at dumaraan ang mga buwan, parang lalo pang humahaba ang pagitan nila.

Isang walang katapusang madugong aura ang bumalot sa maliit na bansa ng Japan na parang lason na ambon. Tumawa nang malakas si Shura Spiderwoman. “Tao, sa tingin mo ba iisa lang ang Aoda Sasaki? Sasabihin ko sa’yo ang totoo. Ang mga banal na panginoon mula sa sampung pinakamalaking shrines sa Japan ay pawang mga miyembro ng Shura tribe. Sa lalong madaling panahon, ang Shura tribe ay makakabalik na sa mundong ito. Pagdating ng panahon, ang mga tao ang magiging baboy na kakainin namin. Hahahaha!”

Sino kay Manang Jas at Ate April? Enjoy reading po! 🫶🏻🩵🌹

Kaya dali-dali ring huminto ang mga ito. Nang makita ang eksenang tumambad, sobrang nanlisik sa galit ang mga mata ni Yi Jinli. Agad niyang nakita niya si Ling Yiran sa isang gilid na naginginig sa takot. Sira-sira ang mga damit nito habang pinagbubugbog ng isang lalaking, abot-tenga ang ngiti. Sinusubukan nitong umilag, at kahit pa may hawak itong bubog sa isa nitong kamay, imposibleng makalaban ito dahil halatang wala itong lakas para lumaban.

Basta hayaan niya la mang akong bumawi. ★Sienna’s POV★ Ang pogi naman nitong si Jiro, isa pala siyang Filipino-Korean. Kaagad ko siyang nakasundo sa way niya ng pananalita, buti naman ay may makakausap din akong Filipino maliban kay Denver. “Do you want coffee?” tanong ni Jiro habang naglalakad kami sa sidewalk, may bahagyang tunog ang mga paang lumulubog sa manipis na niyebe. Hindi pa kami gaano nakakalayo sa condi ni Denver

Halos isa at kalahating oras kaming naghintay dito tsaka dumating si manong Domeng at ang mga tauhan ni kuya Jiro. “Sakay na.” naiwan ang ibang tauhan ni kuya Jiro dahil sila ang mag aayos ng sasakyan, habang kami? Ihahatid n ani manong sa mansyon, kailangan ko magpalit at kunin ang bag ko, hindi na ako makakakpasok nito, kung hindi lang kami nasiraan. “Saan kayo galing?” nakangiting tanong ni manong Domeng sa amin. “Wala ka na don.” Sagot ni kuya Jiro, ganiyan naman sila mag usap.

Though, ayaw ko dahil hindi pa nga ako natutunawan sa dalawang bruhang nasa harapan ko’y, um-oo na ako. “Okay fine. Pero hindi ibig sabihin nito na talo ako.” Binalingan ko ang gawi nila Jeyn Corpuz. Pinanggigigilan ko pa rin silang dalawa na kung p’wede lang na pagbuhulin ang kanilang mga buhok ay ginawa ko na. “Tandaan mo ‘to, babalikan kita. Ibabalik ko sa ‘yo ang karma mo, hintayin mo lang.” “Stop it Onie. Don’t stress yourself for some pathetic reasons. Mahirap ba talagang aminin ang ginawa mo?”