Jokes Are Half-meant の小説・ストーリー

"Ano namang connect ni Jollibee sa sinabi mo? Baklang 'to..." Napairap ang lalaki, saka dumikit sa akin. "Bee kasi 'yun, hindi be. Ang hirap talagang mag-joke kapag may matanda lang kasama, 'no? Ang tagal maka-gets," pagpaparinig nito. "Ay, ganun? Sinasabi mo bang matanda na ako? Oo, lampas na ang edad ko sa kalendaryo, pero hindi ibig sabihin nun na matanda na ako!"

HILSTON POV "You're joking right?". Kitang kita ko ang hindi maipintang gulat nito sa muka nang marinig nya ang tinuran ko. Lumalim at bumilis ang pag hinga nito at ano mang oras ay parang handa itong pagtatadyakan ako. Umiling ako at nagkibit balikat. "Am i?". Sarkastikong bigkas ko. "I don't know how to make a joke, all i know is about business at kung paano ko makukuha ang gusto ko".

sita ko rito. Umayos ito saka nagtaas ng tingin. "Buti nga ang tingin ko lang ang masama, eh ba't sa'yo, ba't 'yang mukha mo yata ang may sira? Hindi ko ma-drawing, grabe...at kung ma-drawing ko nga 'yan, ang dami sigurong bura." Wow!? hello joke? Joke ba 'yon? Inarapan ko siya, ang lakas talaga ng loob ng batugan na 'to.

Oh oww narinig ba niya yung sinabi ko at ano daw nag seselos sya? "Heheh narinig mo pala yon?" Tanong ko at nag kamot ng ulo. Hay nako ako na naman ang nag tatanong ng obvious ngayon. "Oo, dinig na dinig ko!" "HAHAH joke lang naman yun eh, ano ka ba." Tawang sabi ko. Half joke, half hindi talaga yon. "Hindi ako nagbibiro sa sinasabi ko Trix." Sabi nya kaya natigilan ako sa pag tawa.

Yesh. Carriuz keep laughing at my lames jokes. Kahit nga ang hindi naman talaga jokes from me, panay pa rin ang tawa niya na halos maubusan na siya ng hangin sa katawan. Tinanggap ko na lang na ganoon siya kababaw and honestly? Ngayon lang may taong natatawa sa mga lame kong joke maliban kay Rizalyn. Oh well. marami naman talaga ang nagsasabi na mataas ang sense of humor ko at natural sakin ang pagiging ganoon pero piling tao lamang ang nakakaalam sa ganoon konng side. At simula nang pinamahalaan ko ang EBC madalas seryoso ako at wala akong panahon makipagbiruan o ipakita ang ganito kong side. Kaya nga minsan ay gusto kong kasama sina Agatha at Sirene dahil talagang nagkakasundo kaming tatlo

"T*nga man ako, at least naiintindihan ko yung pinag-uusapan sa Oggy and the Cockroaches." I hopelessly closed my eyes at his corny joke and he laughed as hell. He is so annoying. I might choke him off anytime now I swear.

As in, agad-agad. Adrian: Same. I guess that café has strong beans. Or maybe I just enjoyed the company too much. Wait. What. WHAT?! Napatingin ako sa kisame. “Lord, bakit ganito. Bakit parang gusto kong tumili?” Sinagot ko agad, kunwari kalmado. Me: Wow, you actually make jokes now. Noted. Adrian: Don’t get used to it. It’s rare. Especially when I actually mean it.

Gilalas na sabi ni Jornaliza. "Joke lang naman." Ngunit kahit na sinabi iyon ni Jewel, hindi niya makuhang mangiti man lang. Nakakabuwisit naman kasi talaga ang biro nito. Saka, parang sarkastiko ang pagsasalita nito. "Don't worry. Hindi ako mang-aagaw ng lollipop nang may lollipop." Mayabang na sabi ni Jewel. Para ngang diring-diri pa ang hitsura nito.

Nawala naman ang kabang nararamdaman ko ng sabihin niya iyon ngunit isang beses ko pa siyang hinampas. "Ano na naman? Sinabi ko ng joke lang iyon, diba?" saad niya ngunit sinamaan ko lang siya ng tingin dahilan para ngumiti siya at magpeace sign. "Hindi magandang biro iyon, Jazz. Talagang malilintikan ka sa akin kapag ginawa mo iyan."

"Joke lang! Oh, ano?" "Pero kapag ikaw ang kausap ko, parati akong hindi nakakasagot agad." "Kasalanan ko?" "Nawawalan ako ng boses ’pag ikaw ang kaharap ko," aniya. "Sa tahimik mong ’yan, napapaos ka pa?" Natawa ako sa sarili kong joke. "Can’t locate the funny," walang kagana-ganang sabi niya.