Romans & histoires Jokes Are Half-meant

aniya at sabay tingin kay Trevor. Kunot noo akong tumingin kay Arthur sa sinabi niya. At nang maintindihan ko ang sinasabi niya ay humagalpak ako sa tawa. Para kaseng buwan ang ulo ni Trevor sa sobrang kinis. “May joke ako!” biglang sabi ni trevor. “What?” tanong ko. “Joke,” sabi nito. Mabilis ko naman siyang hinagisan ng unan dahil sa kabobohan niya.

Hindi nagbabago ang pagkunot ng noo nito habang binabasa ang sinend niyang joke hanggang sa muli itong magsalita. "Is it a joke?" Seryosong tanong nito. Naiiling siyang nagsalita. "Yes, that's a joke. Hindi ka ba natawa?" Maang na tanong niya. Umiling ito. "I don't think it's just a joke. I think he's sending a message about how he feels about you." Lalong naging seryoso ang mukha nito. Nalaglag ang panga niya sa sinabi nito. Kakaiba talaga ito magselos.

Kumislap ang pulang likido sa ilalim ng ilaw. “To better days,” anitong kalmado. “Cheers,” aniya bago ininom. Mainit sa lalamunan, pero nakakagaan ng loob. Sunod-sunod na abutan, may kasamang tawa at corny jokes. “Alam mo, Sir,” sabi niya habang nakahilig sa mesa, “hindi ko akalaing marunong kang mag-joke.” Tumawa ito, at halatang medyo lasing na rin.

I mean hindi naman sila joker or funny person para magbiro nang ganito kapersonal. "You're joking, aren't you? What are you talking about, Daddy? Mommy?" Nananatili ang makalma kong hitsura pero nababahala na ako sa mga walang kwentang pinagsasasabi nila. "Do we look like we're joking, Ali?" my dad asked habang nakataas ang isang kilay nito. He sighed. "Look, this is the only thing to maintain our business. Kung hindi, malulugi tayo at mawawala ang lahat sa atin."

“Papunta na ro’n e, he he.” “Well, am just joking lang naman.” Kailangan ko bang mag-Maria Clara sa kanya. Mukha kasing hindi sanay na binabastos ng babaeng kagaya ko. “And jokes are half meant.” “Ganyan ka ba talaga kaseryoso?” “Hindi naman. Pero di ba, puwede namang magkuwentuhan lang muna tayo ng seryosohan? Getting to know lang ba muna. Ikaw naman mabilisan agad ang gusto mo e."

Aniya na mas lalong ikinatawa ng lahat. I know that its just joke but it so damn awkward to talk about. Gusto kong maglaho ng parang bula sa 'king kinauupuan. "We're just joking hija." Muli niyang sinabi nang tiningnan n'ya ko. Napilitan akong ngumiti sa kaniya saka uminom na lang ng juice. "But jokes are half meant." Muli niyang dagdag.

Nakangiti ito ngayon habang nakatitig sa akin. "So kelan mo ako sasagutin?" "Sam!" "Joke lang, to naman di mabiro." bawi ko agad but deep inside umaasa. Ika nga nila jokes are half meant. " Pero pwede namang totohanin." pilyang dagdag ko sabay nakaw ng halik sa pisngi niya. Kinagat niya ang dulo ng tenga ko kaya napaigtad ako. "Pilya ka talagang bata ka."

he declared, tapping his chest like he was making some grand announcement. “Oh, see? Lahat dinadaan mo sa biro kahit seryoso ang kausap mo!” singhal ko sa kaniya. Though, I couldn’t help the tiny smile tugging at my lips dahil sa sinabi niyang ‘Half Lee, half betlog’. His humor was infectious, even when I didn’t want it to be. “Oh, bakit ka nakangiti diyan? Akala ko ba gusto mo nang seryosong usapan?” pang-aasar niya sa ‘kin nang sulyapan niya ako.

Tuwing naglalasing siya ay wala na siyang ayos minsan kaya tanggap naman niya ito ngunit masakit pala kung galing sa kanya . "oh Im sorry joke ko lang yon Liam noong bata tayo panay joke ko naman pero hindi nagisismangot!" napakamot si Liam ng ulo tama si Yanna lahat ng joke na noong bata sila ay tinatanggap niya .

Huli na nang marealize niyang hindi pala joke ang dating ng sinabi niya. “Ah—hindi! I mean…” mabilis siyang nag-isip habang napapakamot sa ulo. “Parang… metaphor lang ’yon.” Huminga siya nang malalim, saka nagpa-cute ng konti para makabawi.