Jokes Are Half-meant Novelas e Histórias

Fighting "C-Cancer?" hindi ako makapaniwala at halos mapaupo ako, mabuti na lang at napigilan ko ang aking sarili. "Joke ba 'to?" I've tried to be in denial. Sana nga isang malaking prank o joke lang ang lahat ng ito. Cancer is not a joke. Hindi siya basta-basta na lang binibitiwan ng sinuman para makapangloko ng tao.

Natatakot kasi ako dito sa dandaming unti unting sumisibol. Damn, laro lang Ito nuong umpisa. Palabas ko lamang Ito upang galitin si Mommy. I started this joke. Pero bakit nagkakaganito? Kaya habang maaga pa, gusto Kong iwasan si Omeng. "Mahihintay naman kita." Matigas ang ulong sabi nito sa akin.

mahina pa syang natawa. Umiba ang itsura ko at malakas na napahalakhak. Nawala yung seryosong reaction naming dalawa dahil sa joke nyang mabenta naman talaga. Hindi ko akalain na magaling pala talaga syang mag patawa.

muling sabi ni Rita. Natawa na lang ako dahil mukhang gusto talaga nilang malaman 'yon at hindi ko alam na ganito sila ka-interested. "He just say a joke to me, pero siya lang naman ang natawa sa jokes niya. That's it," pagsisinungaling na sabi ko sa kanila. "Oh my gosh! Really? Ano'ng joke niya?" tanong ni April. "Ang sabi niya ay marami pa raw akong i-stamp na signature niya but sa huli ay sabi niya joke lang," patuloy ko pagkatapos ay nagkibit ako nang balikat.

Naramdaman ko ang paghalik niya sa laikod ko at ang isang kamay niya ay dumako sa pagkababae ko at naradaman ko ang marahang paggalaw nito doon at nilalaro ang aking kuntil. 'I'm just joking, I know you perform best. Kaya nga tayo nagka triplets...ahhh... shit!" I moaned when he started moving slowly. "Well I'm no fan with jokes anymore baby. Seryoso ako pagdating sa ganitong usapan. So next time be careful, you know how I will punish you." Weh? Kung ganitong punishment lang din man e di go! "Now, are we clear about jokes?" halos hindi ko na maibuka ang labi ko dahil angko-concentrate na ako sa sarap ng unti-unti paglabas masok ng kahabaan niya sa akin.

nagbabantang sabi ko kay Trevor tsaka ko siya binalingan at tinitigan ng matalim. "Ano?” tugon naman nito na halatang nagpipigil ng tawa. "That's not a good joke. Walang nakakatawa sa ganoon.” walang emosyon na sabi ko. "J- Joke? Ano'ng joke?” nagtatakang tanong ni Jane. "Don't tell me…” Kinapa- kapa niya ang bandang likuran ng shorts niya, marahil ay para tingnan kung basa at may mantsa ito o ano.

Hindi niya naman mapigilan ang matawa lalo nan ang maisip niya kung paano nga ba niya masabi kay Zakari na hindi bagay dito ang maging joker? “Ahmm, hindi eh. Hon, next time, huwag ka nang mag joke dahil hindi bagay. Hindi ka naman kalbo eh. Hihihi!” tawang tawa niyang sagot. Malakas naman itong natawa sa kabilang linya kaya naman parang kinikiliti ang puso niya sa hindi malamang dahilan

Boom, mic drop, tahimik ulit. Tapos bigla akong natawa mag-isa. “HAHAHA! Grabe, ang dramatic ko doon ah!” sabi ko, sabay hawak sa noo ko. “Parang teleserye!” Napailing ako. “Pero legit ‘yon ha,” dagdag ko, sabay turo ulit sa kanila. “Half joke, half truth. Combo meal.” Napatingin si Celine na parang hindi na alam kung maiinis o malilito. Samantalang ako? Fully entertained.

Napahawak pa siya sa tiyan niya, para bang nakarinig siya ng joke na hindi niya pa naririnig sa tanang buhay niya. "Masasabi ko talaga na half brothers lang tayo." Natatawa niyang saad, mangiyak-iyak na ang itsura ng mukha niya dahil sa pagtawa. Panigurado pag ti-tripan na naman ako ng mabait kong kapatid. "What do you mean?" "Walang makupad sa lahi natin, bukod tangi ka lang."

Tumigil siya sa paglalakad at tuluyang natawa sa sinabi ni Kenji sa kanya. Tumigil din si Kenji sa paglalakad at tinignan siya. She was laughing like crazy. Paano ba naman kasi, isang napaka-creative na joke ang ginawa ni Kenji. “What’s so funny?” takang tanong sa kanya ni Kenji. “Ikaw,” she replied. Sinubukan niyang pigilan ang paghalakhak at tumingin sa bintana. “I didn’t know you were a joker too.”