Jokes Are Half-meant Novels & Stories

I joked that caused everyone to burst into laughter. Naiwan pa rin sa tainga ko ang ingay ng halakhak kanina kahit na no'ng bumaba ako sa stage. Nakaangkla lang ang kamay ko sa braso ni Riel na hanggang ngayon ay hindi pa rin maka-move on sa joke ko kanina. "You and your humor," aniya na 'di ko mawari kung naiinis ba o natatawa na rin. Hindi ko na lang siya pinansin at sinabayan siyang lumapit sa mga bisita.

Ano kaya ang alam nito sa mundo na alam ko. “Pambasag trip” bulong ko. Wala pa man pakiramdam ko basag na ang joke ko. I suppress my laughter. “Kulot open, kulot open” Tinaas ko pa ang kamay ko at inoopen at sinara ko ang palm ko. Tumawa ako sa sariling joke ngunit, ganoon pa rin ang posisyon at expression niya. Hindi man lang siya natawa. Ang dami kayang natatawa sa mga corny na joke ko.

“Hala siya, hindi makaintindi ng joke. Joke lang iyon eh.” “Kahit na,” singhal ko, “jokes are half meant, kairita. Kumain ka na nga.” He chuckled, “ikaw rin kumain ka na. Baka gutom ka kaya iritable ka.” “Kakatapos ko lang kumain.”

dagdag ko saka ko siya inirapan. Hindi naman na siya muling umimik pa pagkatapos dahil ang buong atensyon na niya ay nasa daan. Paano kaya tumawa o ngumiti ang isang ito? Parang ang cringe. Hindi ko maimagine. "Kahit kailan talaga si Adam," saad ko sa aking sarili habang binabasa ang panibagong joke niya na hindi ko ma-take.

"Uh, I mean… di ba dapat two? For two-lips." That's a joke, I hope he get that. It's a joke motherfudging. "Two? For tulips?" Hindi niya nagets, seriously? That is a common joke. Dapat alam niya iyon, duh! Napapairap tuloy ako dahil sa inis na nararamdaman ko. Minsan lang akong magbiro kaya dapat ma-gets niya. "Yeah, I know. Kaya nga isa lang ang tulip… so, you can try my lips."

"I'm just joking. You're so pretty. Bagay na tayong magkasama. Pero pangit ka pa rin kahit tumabi ka sa akin. JOKE! hahaha." Nagpeace sign siya with matching sparkling eyes. Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko kaya alanganin akong ngumiti. "Jokes are half meant. Cranberry, ‘di ba ang sabi ko, magpaitim ka ng buhok?" tanong ni JG na mainit yata ang ulo kay Berry.

"Hindi ka pa nanakawan kahit kailan?" Mabilis naman itong umiling. "Hindi pa." "Bakit nga ba?" Tanong pa niya kahit na alam naman niyang walang kwenta na ang kasunod na punch line. "Kasi nasa akin ang Zeus-si," seryoso nitong sagot. Sandali siyang natigilan pero maya-maya lang ay mahinang natawa. "That was a lame joke, Zeus." "It still made you laugh," kibit balikat nitong sagot.

Hahaha! Ang epik niya talaga, kapag nakita ko ‘yun tatawanan ko siya haha joke. Sana nga nabasag ang ilong nu’n peke naman tsk. Lumalayo tayo sa usapan e, ayun na nga. Simula ng iligtas, kung yun man talaga, ako ni Jane e grabe na ang paghanga ko sa kaniya. Oy ‘di ako tibo ah!

tanong ko rito, na-bored na ako kakaupo rito. "Oo, pag-aralan kita kung paano kita mamahalin," he said and winked at me. "Umayos nga riyan Archie, wag kang mag-joke hindi nakakatuwa." napakagat ako ng aking pang-ibabang labi. Sa totoo lang, these past few days, nakakakilig 'yung mga jokes niya. "Nakakkilig ba?" tanong niya at pininta ang nakakaasar na ngiti.

she suggested. “Ano namang pagkukwentuhan natin?” “Iyong life mo na lang kaya na sobrang lungkot at gulo.” We all grew silent after my statement. Para iyon kay Ruby Lane pero bakit pati kami ni Chadleen ay parang natamaan? They said that jokes were half-meant, half-meant para sa kausap mo at half-meant para sa sarili mo. “Malungkot lang iyong buhay ko pero hindi magulo,” sagot naman niya.