روايات وقصص ضمن Juan Crisostomo Ibarra Picture

bati ni Chairman Park, tumayo mula sa kanyang upuan. "May itatanong po ako sa inyo, Chairman," sabi ni Irish, ang kanyang boses ay seryoso. "Ano iyon?" Kinuha ni Irish ang litrato mula sa kanyang bag at inilapag sa mesa. "Kilala ninyo po ba ang babaeng ito?" Tumingin si Chairman Park sa litrato. Ang kanyang mukha ay nanlamig. Ang kanyang mga kamay ay nagsimulang manginig.

Alam kong kapanahunan pa ni Crisostomo Ibarra ang pangalan ko. Sisisihin niyo ang mga magulang ko kung bakit yan ang ipinangalan nila sa akin. Hehehe. Balik tayo, as I was saying my name is Crisostomo Bala Calibre. Chris for short. 20 years old. Nag-aaral sa umaga, nagtatrabaho sa gabi. Dalawa nalang kami ng nanay ko na magkasama sa buhay dahil wala na ang tatay ko. Pinatay siya ng walang kalaban-laban ng mga taong hindi namin kilala.

KINABUKASAN, ARAW ng Linggo, maraming dumalo sa misa ng San Joaquin at alam ko ring magiging kakaiba iyon sapagkat matitikman ng lahat ang katas nina Padre Tiago at Padre Isagani. Bilang kanyang sakristan ay tumulong ako sa pagpapakain niyon sa mga tao at nang oras na para gawin iyon ay tiningnan ko ang reaksyon ng bawat isa nang nguyain nila ang malutong at manipis na tinapay. Nakita ko sa kanilang mga mata ang kakaibang satispaksyon at ang ngiti na para bang ngayon lang sila nakatikim niyon.

Halos manlambot ako at mabitawan ko ang baril na hawak ko ng makita ko na ang kabuuan ng mukha niya. "Is this how you welcome your husband, Iris?" Si Sebastian Craixon na ngayon ay nakatayo sa harap ko at malawak ang pagkakangisi.

A great and famous Kristof Ibarra believes in destiny. “ Right now, I'm happy, because you and my son are getting better. I ask for nothing but the happiness between you and him have now. Matanda na ako para tumutol sa mga gusto nila. And just so you know, I was never against your relationship with my son. Mas lalo ko siyang sinuportahan pag dating sa'yo, lalo na nang malaman ko ang totoo.” Napatawa siya ng mahina at nag kamot sa kanyang isang kilay.

“Irish, why don’t you tell me more about her? Maybe I can help you convince her to stay away from those places.” Parang walang kamalay-malay si Irish sa malisya sa likod ng mga salita ni Crisanto. Mas lalo pa niyang pinatamis ang ngiti at kumapit sa braso nito. Hindi rin alam ni Cristanto, na ang pinakita nitong larawan ay isang de Vera.

sabi ni Julian. “Relax,” sagot ni Roberto. “You’ll get your share. Basta sumunod ka.” Samantala, sa isang pribadong opisina sa Quezon City, naghihintay si Congressman Patrick Ibarra. Nakaupo ito sa leather chair, may hawak na baso ng alak. Nang pumasok si Roberto, tumayo ito at ngumisi. “Looks like you did it,” sabi ng Congressman.

NAG-IBA ang ekspresyon sa mukha ni Don Ybarro. Nawalan iyon ng emosyon, malamig ang mga matang bumaling ang tingin kay Crixzus. “Hindi mo ba kayang ipagpaliban ang iyong nais sabihin, De La Croix? Nakikita mo naman na ipinagdidiwang pa namin ang muling pagkakabuo ng pamilya namin, ’di ba?”

Bahala na si Apollo ang pahanapin ko kay CJ. Ang picture naman na sinabi ni Ibarra ay hindi ko maitanong sa kaniya dahil ayokong pag-usapan pa si Cinnamon at mauungkat na naman ang nangyari kay Christine. Basta si Cinnamon ay konektado palagi si Christtine. “I will take a bath first. Is it alright?” tanong niya sa akin kaya naisip ko na mauna na lang maligo.

"Hindi ko na po matandaan ang eksaktong petsa..." "Ah, hindi niyo na matandaan," putol ni Jasmine, ang boses ay puno ng sarkasmo. "Ngunit ang mga litrato at mensahe ninyo kay Ms. Lopez na nagpapakita ng inyong pagiging magkasintahan, kahit nasa ilalim pa kayo ng kasal kay Ms. Silangan, ay malinaw at hindi maaaring itanggi. Sasabihin niyo bang gawa-gawa lang ang mga ito?" Naging mas malalim ang paghinga ni Ibarra. "Hindi ko po sinasabing hindi totoo, pero hindi ko po iniintensyon na masaktan si Pearl."