Just Woke Up Meaning Novels & Stories

I woke up feeling weak and drowsy. Kumunot ang aking noo, maliwanag na ilaw sa itaas ang sumalubong kaya muling napapikit. Bahagya kong ginalaw ang aking mga kamay at paa. Kasunod ang buong katawan. "You are finally awake," a voice, so quiet and cold had my eyes opening wide. Nanghihina akong bumangon. Unang namataan ang taong hindi ko inaasahang muling makikita. I thought he was killed too.

"I knew it. I know you're awake" Dahan dahan naman dumilat yung mata niya. Umakting na kunwari kagigising lang niya. Shocks, bakit siya ang gwapo niya padin kahit bagong gising. Life is sometimes unfair. "What are you saying?" He's still acting innocently. Parang kagabi lang umiiyak ako sa harap niya. "Why so naughty in the morning Zach?" "Because you're with me" He tease.

Ezaiyah woke up early the next morning. Sa katunayan, tulog pa nga ang mga kaibigan niya nang magising siya. And when she opened her eyes and turned to get off from where she was lying, the first thing she did was to pass a stare to her deeply asleep friends.

’ Bigla itong nakaramdam ng takot na para bang karugtong ng buhay n’ya ang nawala sa kanya. "Jace, thank God you're awake." Unti-unting ibinukas ng binata ang mga mata nito. His vision is blurry at first pero maya-maya naman ay bumalik na din ito sa dati. Tinignan ng binata ang mga kasamahan nito na tila nagtataka sa nangyari.

Quiscelle here-" Gun shots. All I hear were gunshots. Nangibabaw ang tunog ng mga putok ng baril sa sistema ko. I couldn't see anything but I heard everything. They are dying, they are slowly dying. "ROHESIA WAKE UP! IDIOTA, DO YOU KNOW WHAT TIME IS IT HUH?!" agad akong napabalikwas sa kinahihigaan ko at tinitigan si mommy. Agad kong ineksamina ang paligid. I am inside my room, at… walang masakit sa katawan ko. "Stop babbling something and get up Rohesia. You'll be late for your class, idiota." "Mi, did I go somewhere last night?"

Hindi ko napansing nakatulog na pala ako dahil sa pagod sa kakaiyak. I woke up when I heard my alarm clock ringing. Hindi ko pa masyado nabukas ang mga mata ko dahil namamaga ang mga ito kakaiyak ko kagabi. But after few seconds, pinilit ko na ring bumangon at pinatay ang alarm clock kong kanina pa nag-iingay.

Ilang beses akong naalimpungatan sa paulit ulit na katok pero mabilis lang din akong bumabalik sa tulog ko. Hindi ko alam kung ilang minuto o oras akong tulog matapos ang maraming katok na nagpapagising sa akin. Nagulat nalang ako nang bigla akong pinaupo ng kung sino man ang tao kwarto ko! Mapupungay ang mata kong tumingin sa taong nakahawak ng balikat ko ngayon. Darius was shaking me slowly. “Wake up, Jessica,” he whispered.

bulong ko, sapat lang para marinig niya. Napalingon siya, bahagyang nagulat, pero agad ding bumalik ang laging preskong ngisi sa kaniyang labi. “You’re awake,” aniya habang dumidiretso sa tubig. “I didn’t want to wake you up. You looked… wrecked.” “Wrecked?” Kumagat ako sa labi habang lumapit sa kaniya. “You mean satisfied, right?” He let out a low chuckle. “Maybe both.”

Dahan-dahan akong umangat para ‘di siya magising, pero bago pa man ako makalayo, nagsalita siya. “Good morning,” garalgal ang boses, halatang bagong gising. “Good morning,” bulong ko, kahit madilim pa sa labas. “Sorry, I didn’t mean to wake you.” “You didn’t,” sabay haplos niya sa braso ko. “I was already awake. You okay?” Tumango ako. “Mas okay kaysa dati.” “Good.” Tumingin siya sa akin, mata sa mata. “You slept well.”

He woke up while scratching his eyes, hindi ako nagsalita nang magawi nang mata niya ako. "You already woke up na pala, I prepare the breakfast." Sabi niya at saka tumayo, agad siyang lumapit sa table at saka mahinahong kumikilos. Nakita ko parin na namumula ang mga mata niya, he looks so sad.