Novel & Cerita Kabit

May nakasabit pang yogurt sa kaniyang bibig habang s********p. Eksakto namang may isang bata na kakagaling lang sa awarding ang umupo sa katabi nilang pwesto. Hawak-hawak nito ang isang napakagandang notebook. May mga disenyo pa itong maliliit na pink na bituin sa cover.

Wala silang gaanong dadalhin—tatlong kahon ng gamit at damit, kasama ang dalawang napakanipis na foldable foam mattresses. "Hindi ba malapit ang bahay ni Lorraine sa dati mong bahay? Sino ang nakatira ngayon sa malaking bahay na iyon?" tanong ni Kendall habang sila ay nasa daan. Si Chloe, na mahimbing pa rin natutulog, ay nasa kandungan ni Kendall. "Hindi ko alam. Mukhang walang tao," tugon ni Derrick nang walang pakialam. "Imbes na iwanan itong walang laman at nasasayang, bakit hindi mo tanungin ang witch na iyon kung puwede tayong tumira doon?"

Dadaanan ko kasi wala sa paanan ko ang hinubad kong damit kagabi. Maayos ko iyon itunupi at doon lang ipinatong sa kama. Balak ko labhan patungo rin naman ako ng CR, upang maglinis na muna. Meron naman tissue sa loob kaysa mag-antay pa ako sa pagsulpot ni Aaron na hindi ko alam kung anong oras ba iyon darating. Pagdating ko sa tabi ng laundry basket. Wala ng laman. Pisti oii pinakialaman talaga ang gamit ko. Naku naman Chong ka makakalbo kita paladisisyon ka wala akong inutos.

Kabanata 27 Alam na ni Kent ang posibilidad nito noon pa, pero hindi niya akalaing magiging ganito kalaki ang problema. Hindi rin niya inaasahan na ang babaeng iyon ay ganun kagaling na kaya nitong lokohin ang matanda at makakuha pa ng ganitong kalaking kapangyarihan?

Ikatlo, rotating external support providers. Walang permanenteng administrator. Walang permanenteng controller. Walang central owner. Napangiti ako. “Exactly.” Pero biglang may pulang alert. MODEL STATUS: INACTIVE Napakunot ang noo ko. “Bakit inactive?” “May missing activation key,” sabi ni Gabriel. “Nasaan?” Nag-scroll siya. ACTIVATION KEY LOCATION: COMMUNITY 16 Tumingin kaming lahat sa paligid. “Dito?”

nauutal kong sabi habang pinagkatitigan ang kulay tsokolate niyang birthmark sa batok. XxXCGTXxX

38 KANTON MY LOVE SO SELOSO Kandahaba ang nguso ko habang nakapangalumbaba ako sa upuan ko. Nakatingin ako sa phone ko na pambatikal sa bunga ng bayabas. Ang phone ko ay 33 15 na Nokia. Laban itong batuhan kaysa sa nga bagong labas ngayon na isang bagsak lang ay basag na ang likod ko harap. Ito ay nagkakalasog-lasog lang, humihiwalay ang paa sa tuhod, esta baterya sa katawan ng cellphone, pero kapag pinag-power on, kwala! Gagana pa!

Lumikha siya ng isang kahanga-hangang makinarya. Iyon ay may taas na higit sa walong metro. Sinusuportahan ito ng apat na malalaking troso na pinagkabit-kabit sa tuktok sa pamamagitan ng mga malalaking pako. Bawat gilid ng makinarya ay may malalaki at matitibay na kable o lubid. Sa dulo ng mga malalaking kable ay nakabitin ang malaki't napakabigat na batong buhay na may uka sa gitna upang siyang maging pang-ibabaw na isa pang may ukang bato na naihugos na sa hukay. Sa guwang na ito, ilalagay ang isang kahang kristal na paglalagyan ng mga kasulatan, ng mga pahayagan, mga medalya, salapi, ginto at i

Saad ni Victor habang inilalabas ang itim na kabayo, mula sa kinalalagyan nito. Isa-isang maingat na inilagay ni Victor ang mga accessories na kailangang ilagay sa kabayo. Tiniyak din na secured ang saddle at iba pang accessories ni Garnet, upang matiyak ang kaligtasan ni Sophie. Ilang sandali pa’y magkasabay na nilang inilalabas ang kani-kanilang sasakyang kabayo mula sa kuwadra ng mga ito.

Nakita ko pa ang pagismid nito. Ang tanging maririnig mo sa hapag ay ang walang humpay na paggalaw ng kurbyertos. Tila walang umiimik pati ang tunog ng orasan ay rinig na rinig. Pinutol ng lalaking dumating ang katahimikang namamalagi sa gitna ng lahat. Hindi ko ito kilala, kailanman ay hindi ko pa ito nakita ngunit hindi ko maiwasang pakatitigan ang kaniyang tindig at presensya. Mataas, matipuno, moreno, may mapupungay na mga mata, mahahabang talukap nito, matangos na ilong at manipis na labi.