Novel & Cerita Kaibigan Ano Nasa Isip Mo

paliwanag ko “Ang sweet naman ng Kaibigan ko” ewan ko ba pero natigilan ako ng sabihin niya iyon mukhang kailangan ko na talagang itatak sa isip ko na kaibigan ko lang siya. “Hey! Sabi ko tara dito para sabayan mo akong mag-almusal hindi yung nakatayo ka lang jan” napabalikwas naman ako ng magsalita siyang muli

Parang naiiyak na sabi ko sa kaibigan ko. “Me too you, beshy.” umiiyak na sagot sa akin ni Joy. “How about me? Friend mo rin naman ako ah,” biglang tanong ni Ana na nakanguso na parang bata. “Makakalimutan ba kita. Syempre ikaw ang pinakapangit kong kaibigan na laging nandyan para sa akin.” Sagot ko sa kanya. “Sana dumating rin ang araw na gumanda na ang tingin mo sa akin, huhuhu.” umaarte na sabi sa akin ni Ana.

Anong ibig n'yang sabihin? "Alam ko kung ano ang tumatakbo sa isip mo. Hindi naman kita magiging kaibigan kung hindi kita kayang basahin eh hahaha." Bakit ba s'ya tumatawa? Wala namang nakakatawa sa sinabi n'ya eh. Napailing nalang ako. Siguro nga'y kailangan ko s'yang e blackmail.

Ano bang iniisip nya? "Woah woah!! Sila bayan sa mga kaybigan mo? Hahaha what do you mean can you elaborate?" Tanong pa ni khai. "Think about it khai! Merong isng tao na palihim kang totoong minamahal at hindi naghihintay ng kahit anong kapalit mula sayo---" "Curious ako ha! Sino yan??" Tanong pa ni khai. ... Ang slow nya talaga, AKO YIN KHAI! AKO YUNG LAGING NASA YABI MO! NARIRINIG MOBAKO? AKO YUNG NAG MAMAHAL AT NAG PAPAHALAGA SAYO...

KIM pov "Kim! Tara na" ani ng kaibigan ko, napatingin naman ako dito "Huh" nginiwian ako nito "Lalim ng Iniisip mo ah, ano yan?" Tanong nito, natawa naman ang iba naming kasama "O baka naman sino hahahah" tumatawang sabi ng isa, "Wala no" tanggi ko rito, nagtinginan naman sila saka napakibit balikat

Marahil ba dahil wala akong alam sa pagiging taong lobo ko? "Tell me, anong iniisip mo?" "A-ah! W-wala, may naisip lang ako," pagsisinungalin ko. Nakamot ko na lang ang noo ko ng bahagya. "C'mon, Syrie, I know something happened," tila siguradong sabi niya. Huminga ako ng malalim at humarap sa kaniya. "Anong alam mo sa mga taong lobo bukod sa kaya nilang bumasa ng isip ng tao?"

gigil kong tanong. Hindi maitatangging alam n'ya kung ano ba talaga ako kaya mas dumoble ang kaba sa aking dibdib, halo-halo na ang nararamdaman ko at mas nakakadagdag 'yon sa akin kung bakit hindi ako makapag-isip ng tamang gagawin. "Sa oras ba na maipakilala ko ang sarili ko ay hahayaan mo akong tulungan ka?"

“Kakaiba ang lahat ng tao dito. Mababa ang IQ, mahina ang katawan, at masama ang vibe. Kailangan ko na talagang umalis. Hinding-hindi ako mamamatay kasama ang mga taong ito, lalo na at hindi maganda ang trato nila sa akin.” “Well, okay naman siguro ang mga magulang ko,” dagdag ko sa aking sarili, habang palihim na sumusulyap sa mga magulang ko, pareho silang nakatingin sa akin ng nag-aalala. “Hindi pa ako sigurado. Kailangan kong patuloy na mag-obserba.” Lumambot ang titig ni Natalie at ngumiti siya na naging dahilan para hindi gumanda ang pakiramdam ko. “Yunice, nakilala mo na ba si Dory noon?”

nahhiya niyang sagot dito "Anong walang maipagmalaki? Kat, ayan ka na naman eh. Masyado mo na namang minamaliit ang sarili mo." seryosong sagot naman ng binata. "Hindi mo mawawala sa akin ang mag-isip ng ganoong bagay lalo na at isa kang taong tinitingala ng lipunan. Natatakot akong isipin na baka kapag malaman nila ang nobya mo ay walang----"

Or isang Pulis patola? “Baby ang lalim ng iyong tingin. Lahat ng nasa isip mo wala ni isang tumama,” tudyo pa ni Aaron sa akin. “Paano mo nalaman?” may pagdududa kong tanong ko sa kaniya. “Kasi nakikita ko sa iyong mata,” kampante n'yang sagot sa akin. “Sigurado ka? Sige nga kung alam mo anong iniisip ko?” paghahamon ko sa kaniya.