Kailanman Novels & Stories

Isang ngiting nakakabahalang tingnan. "Ikaw ang alay sa ritwal ng muling pagkabuhay, Carmela. Ang kamatayan mo ay ang siyang muling pagkabuhay nilang lahat. Isang kamatayan para sa pagkabuhay ng ibang mga dapat mabuhay"

Sila ang sumama sa kambal para maligo at tuwang-tuwa ang mga ito. “Ang saya ng pamilya kapag marami ‘no?” Nakangiting wika ni Kirsten habang ngumunguya pa rin ito. “Hindi ba kayo naboboring ni Caleb sa Switzerland? Syempre, pareho kayong walang family dun na pwede niyong pasyalan paminsan-minsan.”

sabi ni Kaelion ng malumanay, "May mga bagay na hindi ko kayang i-share pa. May mga aspeto ng aking buhay na hindi ko kayang gawing bahagi ng atin, lalo na ngayon. Hindi ko alam kung paano ko sasabihin ito sa'yo nang hindi ka masasaktan." Tahimik si Anathalia sa sandaling iyon, ngunit ang kanyang puso ay puno ng kalituhan at takot. Tila may pader na itinatayo si Kaelion sa pagitan nila, at siya lang ang nakikita ito. Naiintindihan ni Anathalia na may mga bagay na maaaring mahirap pag-usapan, ngunit hindi niya kayang mawalan ng koneksyon kay Kaelion sa ganitong paraan. Hindi siya sanay sa ganitong uri ng distansya.

// Kishandra pov-\\ Halos dalawang taon na akong walang connection kay Zi'eo at sa aaminin ko hanggang ngayun naaalala ko parin siya, hindi kolang alam kung ako ba ay naaalala nya parin, simula nong umalis ako sa korea sa unit na tinutuluyan namin ni Zi'eo ay pinutol korin ang connection sa mga matatalik kung kaibigan dahil alam kung makikipag sabwatan sila kay Zi'eo, at ayaw kung mangyari yon, ayaw kunang mag karoon ng kahit anong connection dahil ayaw kung magkagulo sa kasal ni Zi'eo.

Kailan pa kaya? “O siya, Tara na at baka malate tayo.” Awat ng nanay. “Saglit lang ho, ano po ba kasing okasyon bakit tayo pupunta sa mansyon ng mga monterico? Ano po?.” Pilit Kong tanong. “Kwin Anika. Can you please stop questioning? Malala man mo rin mamaya pag nandoon na tayo.” Parang galit na ang tatay. Binuo na ang pangalan ko.

Ang Paghahasik ng Anino sa Isla Amihan Ang hangin sa labas ng marangyang penthouse ni Winston Lawrence ay tila nagpapahiwatig ng nagbabadyang panganib. Ngunit ang malamig na simoy ay walang-wala kumpara sa apoy na nagliliyab sa kanyang puso nang makita niya ang imahe sa komunikasyon screen: si Sarah Jane, nakatali sa isang sinaunang pedestal, at sa likod niya ay ang nakakapanindig-balahibong ngisi ni Kaiser. Ang pangalang Kaiser ay isang sugat sa kanyang alaala—ang taong minsan niyang pinagkatiwalaan bilang si Janus, na ngayon ay naglantad ng kanyang tunay na anyo bilang isang nilalang ng kadiliman.

"We can adjust the layout. Pwede nating baguhin ang mga oras ng pagkikita natin. Hindi ako papayag na masira ka nang dahil sa akin, Anne." "I don't care about myself anymore, Lauren," bulong ni Anne laban sa mga labi ni Lauren, her chest heaving as she pulled Lauren back into a fierce, breathless collision of a kiss. "I only care about you. If Kaelith finds even a single structural proof of us... guguho ang lahat."

Isang kamalian na walang kapatawaran. Patuloy lang s'ya sa paghakbang at hinahayaan lang n'ya ang kanyang mga paa kung saan s'ya nito dadalhin dahil sa ngayon ay para s'yang isang baliw na patuloy lang sa pag hakbang habang wala sa sarili at walang direksyon. Loco her life compass, kaya ngayong wala na ito sa tabi n'ya ay tila para s'yang isang ibon na naliligaw ng daan. Malayo-layo na rin ang kanyang nalalakbay at sa gitna ng kanyang pag iisa ay may isang kotse ang huminto sa tapat n'ya subalit hindi n'ya ito pinansin.

Winning race ang ari-arian nito kung mailipat na sa pangalan niya ang titulo. "Aalis na ako, uncle. Huwag kang masyadong magpakalulong sa kape." "Now that you mentioned it. Pwede mo ba akong bilhan ng isang dosenang kape sa bayan, Xorxell?" "Kasasabi ko pa lang na huwag kang magpakalulong sa kape di'ba? Saan ka ba nagmana?" Humalakhak si Richard na tila ay isang kakatwang bagay ang tanungin niya ito ng ganoon. "You almost forgot that it runs in the blood Xorxell. Matigas ang ulo mo. Matigas ang ulo ko. Matigas ang ulo ni Owen. Pero mas lalong matigas ang mga ulo natin sa napapagitnaan ng mga hita kapag—"

🪨 Paglabas ni Juan Kumaway si Juan gamit ang kanang kamay, binuksan ang pintuang bato, at lumabas. ☀️ Malinaw na Kalangitan Maliwanag at bughaw ang langit. Gumalaw ang katawan niya at lumipad siya papunta sa isang malapit na bulkan. Paglabas niya mula sa dream space, naramdaman ng kanyang divine sense na may kakaibang wood element sa loob ng bulkan.