Kamay Drawing Easy Novels & Stories

Pero habang binubuklat ni Liam ang mga huling pahina, biglang tumigil ang mundo niya. May isang drawing doon na hindi gawa ng isang limang taong gulang na bata. Isang charcoal sketch ito ng isang bintana na may tanawin ng garden. Ang shading, ang bawat linya, at ang detalyeng nakalagay doon ay gawa ng isang bihasang kamay. Sa ibaba ng sketch, may maliit na pirma: *C.A.* Nabitawan ni Liam ang drawing book. Ang tibok ng puso niya ay naging mabilis at malakas.

“Hey, champ. How was school?” “Good! I drew you something,” sabay abot ng nakatiklop na papel mula sa bulsa. Binuklat ito ni Damon, maingat, para hindi masira. Isang drawing ng dalawang stick figures na magkahawak-kamay, may mas maliit sa gitna. “This is us?” “Yup! And that’s our house,” proud na sabi ni Callyx. Sa ilang hakbang palayo, si Luna ay tahimik lang, pero hindi niya mapigilang mapansin ang lambot sa mukha ni Damon habang kausap ang anak nila.

Isang inspiration na gusto niyang iguhit. Agad siyang tumalon mula sa kama, kinuha ang kanyang sketchbook, at umupo sa mesa. Sa ilang mabilis na guhit, nabuo ang outline ng kanyang drawing. Mabilis lumipas ang oras kapag nagdo-drawing siya. Itinaas ni Hiraya ang sketchbook at ngumiti nang masaya habang tinititigan ang kanyang obra.

Hindi ko alam kung anong idea ang lumabas sa gagawin ko ngayon, until now kasi wala pa rin ako sa wisyo para mag-isip ng kung ano ano. Sinimulan ko ng magdrawing mula sa ibaba pataas ng board, inuna ko ang mga libro at monumento sa drawing na iyon, pagkatapos magguhit ay kinulayan ko na iyon gamit ang mga oil pastel na dala ko, maging ang mixing plate. Kinulayan ko muna ng primary colors bago ishade ng secondary colors. Gaya ng ginagawa ko dati, inuuna kong ipalabas ang natural color bago lagyan ng shades, at bago tapusin ang piece ko ay nilalagyan ko ng black lines sa bawat mahahalagang spot. Saktuhan sa oras nang matapos ko ang drawing ko. Nilagyan ko na din ng pangalan sa likod at ipinasa

Gaya ng nakagawian ay tulong-tulong kami sa pagligpit ng misa at ng matapos ay sabay kaming pumunta sa kwarto namin. Si Kj na hindi pa yata inaantok ay kumuha ng coloring book at crayon at nagsisimula ng mag-color. Hinayaan ko na lang dahil minsan lang niya ito ginagawa kadalasan ay puro laro sa labas lang ang ginagawa nito. Pinagmasdan ko na lang ang paano niya kinulayan ang mga nasa drawing book. Maganda ang pagkakakulay nito at hindi makalat. Akma din ang kulay sa mga bagay kinulayan niya katulad na lang ng saging, kinulayan niya ng yellow, apple ay red at ang talong ay violet. Napangiti na lang ako sa kanya.

Lumingon lang siya sa akin at ngumiti ng maliit. "Was it a butterfly?" I guessed correctly. Tumango siya. "Sabi po ni Teacher May, we should draw something that represents us. May it be heart, a family, a flower or anything that we like." "So, you like butterflies." I said. Tumango siya ng marahan at ngumuso. "Well, yes. And it's easy to draw, Tita." Lumingon siya saglit kay Snow at ngumuso na naman, tila may gustong sabihin pero nag-aalangan dahil nariyan si Snow.

Bagaman malalaki ang ulo ng mga tao sa drawing at hindi pantay ang mga kamay at paa, lahat sila ay may nakaguhit na malaking ngiti sa mukha. Habang tumatagal, nagiging makulay ang mga drawing. May mga background na ng playground sa kanilang school, mga hayop sa zoo, at ang paboritong aquarium ni Clara. Hindi ito basta-basta papel na ginuhitan lamang gamit ang mga krayola. Ito ang pinakamalinaw at pinakamasakit na ebidensya kung paano lumaki ang isang bata sa ilalim ng pagmamahal at kalinga ng isang ina. Isang buhay na dahan-dahang yumayabong sa gitna ng katahimikan at saya, malayo sa karangyaan ngunit puno ng emosyon.

Miro laughed so hard he almost fell from his chair. I pressed my lips together para hindi ako matawa. Caelan looked like he wanted to walk into traffic. “Homework,” he told Nica. “Draw mo muna ako ng cat.” “No.” “Please.” “No.” She stared at him with big eyes. Caelan lasted three seconds. “Fine.” He grabbed a receipt, flipped it over, and drew a tiny cat in less than ten seconds. Nica gasped like he just performed actual magic. Honestly? Same.

“He’s… a friend, baby. His name is Knox.” Knox knelt down, halos ka-level ng bata. Maingat ang ngiti niya, hindi pilit. “Hi, Kieran. Ang ganda ng drawing mo ah.” Itinuro niya ang coloring book na hawak nito. “Car ba ‘yan?” Tumango si Kieran, showing the page. “Red car. Like Mama’s.” Knox’s smile widened. “Ang galing mo. Mas maganda pa kaysa sa mga kotse ko.”

"Wait here, Mommy!" Kumaripas siya ng takbo patungo sa kanyang maliit na backpack sa kanto ng kwarto. Hinalughog niya ito at bumalik na may dalang gusot na papel, isang drawing na ginawa niya kanina. Isa itong tabing-bahay na may dalawang tao, isang matangkad na babaeng mahaba ang buhok at isang maliit na batang babae na may hawak na dambuhalang puso.