Kamay Na May Dextrose Novels & Stories

Maya maya ay nagsalita ulit ang doctor. "But don't worry, you are fine now.Kaya ka lamang nawalan naman ng malay ay marahil ay dahil pagod ka at medyo stress ka at the same time wala ka pang matinong kain pero okay ka na ngayon huwag kang masyadong malikot dahil kita mo naman naka dextrose ka pa para lang bumalik ang sigla mo. Hindi naman sana kita ide dextrose kasi hindi naman yun kailangan pero makulit ang Knight and Shinning Armor mong saksakan ng demnading tulad noong kolehiyo pa kami.

"Hayaan mo na dumaloy ang dugo ko." "Sorry." Dahan dahan naman akong tumango. "I need water." "Ah oo." Agad naman niyang nilagyan ng tubig ang baso na nandodoon at binigay sa akin at uminom naman ako. Naramdaman ko na di na maganong masakit ang katawan ko ngayon. Mukhang may pinainom siguro sa akin na... napatingin ako sa kamay ko. "Teka bakit ako nagkadextrose?"

Natatawa siyang akmat uupo. Agad akong lumapit sa kanya, inalalayan ang likod at braso niya. “Mamaya nandito ulit si Doc para tingnan at alisin ang dextrose mo. Paubos na pala.” Sinuri ko ito at inayos. Kupi na ang bote nito at kaunti na lang ang laman.

Kaya dapat paggising niya ay wala na ako dito sa kwarto, ayokong makita niya ako dahil baka isumbat niya sa akin na ako ang dahilan kung bakit siya nasa ospital ngayon. Pagkaalis ni mommy ay lumapit pa ako sa kama ni kuya at pinagmasdan siya. May dextrose na nakakabit sa kanya. Hindi naman malalim ang sugat pero nakakatakot pa rin dahil nasa loob ang bala.

Takot na takot pa naman ako pag nagkaka-dugo yung hose ng dextrose. Napa-lingon ako nang may mapansin akong naka-silip sa glass ng pinto. Ilang minuto kaming nagka-titigan pero maya-maya, umalis na siya. Gusto ko siyang habulin pero hello? Naka-dextrose po ako! Pero anong ginagawa niya dito? Ano ba talaga ang pakay mo? Joshua Tolentino! ✘✘✘✘✘

Kundi pahirapan lang? Tuluyan nang nawala ang ulirat ko. NAGISING ako sa tunog ng kung anong makina. Napagtanto kong nakahiga ako sa isang kama at nakadextrose. Inilibot ko ang paningin pero wala akong makita ni isang tao. Tinanggal ko ang dextrose at umalis sa kama. Hindi tulad nung nakaraan ang nararamdaman ko ngayon. Kung dati'y parang lantang gulay ako ngayon ay may lakas na ako para maglakad.

Inalis na rin ni Hunter ang oxygen sa ilong niya habang nananatiling nakasaksak sa mga kamay nila ang isang hose na pinagdadaanan ng dextrose. “Damn it!” mahinang wika ni Hunter pero narinig naman ni Aurora. “I wanna go home.” Ani ni Aurora dahil kanina pa niya gustong umuwi. Narinig naman yun ng doctor na kapapasok ng room nila. “Hindi pa kayo pwedeng umuwi hangga’t hindi pa nauubos ang dextrose niyo. You still need to stay here.” wika ng doctor sa kanila na ikinairap ni Aurora.

Tanong ni Maymay sa akin, “Hindi pero , nakatakas siya.” “Ang importante tiklo na siya ngayon.” Tiningnan ko ang katawan ko na nakaratay sa hospital bed. “You did great.” Bulong ko. “I think he’ll inject something to you,” Nandito kami ngayon sa ospital kung na saan ang katawan ko. “We’ll remove this from you temporarily, is it okay” Ani nito pertaining sa dextrose ko. Siguradong doon padadaanin ang poison.Tinanggal iyon ni Christine sa kamay ko at itinusok sa ilalim ng kutson. Tinakpan ko naman ng kumot ang kamay ko para hindi niya makitang walang nakatusok roon. We heard footsteps kaya nagmadali kaming nagtago sa loob ng cr.

singit ni Meadow. "Mrs, ang dextrose drip ay hindi masyadong mabilis, kaya nakakasigurado akong hindi pa nakakapasok sa katawan niya ang kung anumang itinurok sa kaniya. And like what you've said, Mr. Cromwell, you immediately removed the dextrose attached to your daughter. At para sa ikapapanatag ng isipan niyo, we will examine her blood immediately."

Kaya lang mas gusto pala nitong maging teacher kaya wala kaming magagawa. "Inumin mo ang mga gamot na ito para naman pwede ka ng tanggalan ng dextrose. Kawawa na ang kamay mo dahil ilang araw ng may nakatusok na karayom dyan.' wika nito sabay abot sa akin ng mga gamot na iinumin ko at tubig. Tumango naman ako at agad na ininom lahat ng iyun..