Kamay Na May Dextrose Novels & Stories

at iniunat ang maliit na kamay para magpakarga kay Trixie. Agad siya lumapit sa anak. Tiningnan muna ni Trixie ang nakatusok na dextrose sa kamay ng bata, bago niya ito maingat na kinarga. Bumaling si Trixie kay Nana Sela sa tabi. "Nakakain na po ba siya?" "Kumain na siya, pero isinuka rin agad. Kaya naman in-advise na family doctor niyo rito na kabitan na ng dextrose ang bata para hindi ma-dehydrate."

Hindi naman kasi kailangan talaga tanggalin ang dextrose, dahil ata sa excitement kaya natatanggal ko iyon. Sumunod sa amin ang mga kaibigan ko papunta sa kwarto ni Efraim. He's eating. Sinusubuan siya ni tito Robert. Okay na rin si Tito Robert? I'm glad of it. Pareho silang lumingon sa amin, agad na ngumiti ang dalawa samantalang ako naman ay tumakbo palapit kay Efraim habang hawak-hawak ang dextrose. Nang binitawan ko ang dextrose upang yakapin si Efraim ay nasalo agad iyon ni Altair.

Maingat siyang umakyat ng kama at tumabi sa tabi nito. TULAD nga ng sinabi ng doktor, pagkaubos ng dextrose ni Craig ay pinayagan na itong makauwi. Sa tulong nila Rolly at Brad ay maingat na naiakyat sa kwarto nila si Craig. Kapag maglalakad ito, gumagamit ito ng saklay na binili nila mismo sa hospital. Nagluto siya ng paboritong ulam ni Craig sa hapunan at para na rin sa lahat. Dala ang tray na naglalaman ng pagkain nito ay pumasok siya sa kanilang kwarto.

Python's pov Pagbungad ko pa lang sa pintuan ng baraks,agad kong napansin ang nakahigang babae sa pinakadulo ng lahat.Agad akong nagtaka,bakit may babae rito.Bakit may babae rito?Subalit, napakunot ang noo ko ng makita kong may naka kabit na dextrose sa kanang kamay nito.Pero bakit nandito,bakit hindi dinala sa hospital upang duon magpagaling.

Kaninong silid ba ito? Nagmadali akong umupo sa kama ko ngayon nang aksidente kong mahila ang nakakabit sa kamay ko. Napa-aray na lang ako nang mapagtanto kong karayom pala itong nakakabit sa kamay ko at sinundan ko ang nakakabit sa akin papunta sa itaas na sa pagkakaalam ko ay isang dextrose. Wait, bakit ako may dextrose?

Sigurado siya, nakaratay na naman siya sa ospital. Umingit siya at pilit na inaabot ang kamay na may dextrose. "A-yoko na rito.... A-yaw ko na," bahagyang iyak niya at inaalis ang nakatusok na daluyan ng dextrose sa kamay niya. Naalerto agad si Pedro at mabilis na pinigilan ang kamay ni Kaia. "No, no. Hush. Kaia.... Kaia," tawag niya sa atensyon nito.

Humahangos ako’ng napabangon habang habol ang hininga. S-Si Damon.. Iginala ko ang paningin sa kapaligiran at napagtanto na nakahiga ako sa hospital bed. Mayroon ‘ring nakakabit na dextrose sa aki’ng kamay. “Amarie.” Namataan ko si Mommy na nakaupo sa couch. Nag-aalala niya ako’ng nilapitan. “M-Mommy, ano po’ng nangyari? B-Bakit po..”

Hanggang sa naubos niya ito at ang sinunod ko naman ay ang prutas na kababalat ko lang rin. Medyo ingat ako kasi baka masagi ko ang dextrose na nakakabit sa kamay nito, nang matapos ko siyang pakainin pinapahinga ko muna siya. Para hindi siya mag alala at mag isip sa akin. Nagpaalam muna ako na sa saglit muna ako sa Mansyon at kukuha lang ako ng ilang gamit na kakailanganin namin kasi ayon sa doctor, under observation pa ang asawa ko at ilang days muna ito mako- confine.

"Kumusta na ang pakiramdam mo?" "Okay na po." "Mabuti naman. Papalitan ko lang 'tong bote ng dextrose mo, Ma'am, ha?" Paalam niya, saka pinalitan ng panibago ang bote ng dextrose. "Bakit naka-dextrose ako, Ma'am? Saka alam n'yo po ba kung nasaan ang taong nagdala sa akin dito?" Magkasunod kong tanong.

Kahit papaano ay unti-unti nang bumabalik ang lakas ng kanyang katawan. Sa likod ng kanyang kaliwang kamay ay nakakabit ang dextrose. Ang manipis na karayom ay maingat na nakapirmi gamit ang medical tape upang hindi ito gumalaw. Mula sa bote na nakasabit sa metal stand sa tabi ng kama, ang malinaw na likido ay dahan-dahang bumababa—patak-patak na dumadaloy sa mahabang tubo patungo sa kanyang ugat.