Kamay Na May Dextrose Novels & Stories

Saglit niyang tinitigan ang dalawang salita, kinagat ang labi at buong tapang na hinugot ang karayom ng dextrose mula sa sariling kamay! Habang wala pa si Manang Rosa, mabilis siyang bumaba ng kama, nilikom ang mga reseta at gamot niya’t palihim na pumunta sa billing section para mag-discharge. Gusto pa sana siyang pigilan ng doktor para mag-stay under observation, pero alam ni Elowen na kung hindi siya aalis ngayon baka hindi na siya makaalis pa sa puder ng kanyang asawa.

CHAPTER 524 Nang tuluyan na ngang nakaalis ang doktor ay agad na nga ring lumapit si Dylan kay Amara at saka nya nga ito matamis na nginitian. "Magpahinga ka na muna dahil hindi ka pa maaaring lumabas dito dahil kailangan mong ubusin ang laman ng dextrose na yan," sabi ni Dylan. "Wag kang mag alala dahil dito lamang ako at hindi ako aalis dito," sabi ni Dylan kay Amara at saka nya nga ito hinalikan sa ulo nito.

Bago ito tuluyan umalis matapos na mai-ayos nito ang dextrose sa IV fluid niya. Okay naman ang pakiramdam niya, ngunit mas mainam na mag-dextrose siya para kaagad na makabawi ng lakas ang katawan niya. Nakahiga lamang siya at nakapikit ang mata nang bumukas ang pinto at nagtatakbong pumasok si Claims.

"Mmmm," ungol habang minumulat ko ang akin mga mata at sabay ikot ko sa buong paligid. "asan ako? tanging tanong ko sa akin sarili. Unti-unting akong bumangon, sa pag kakahiga ko sa kama, ngunit napabalik ako ng may kumirot sa akin kamay. kaya napatingin ako rito. na akin pinag taka, dahil meron nakakabit na dextrose. sa kaliwa kong kamay. ano nangyari bakit meron ako nito. tanong ko muli sa akin sarili."

She shrugged her shoulders. "I did not know much." Tumayo na ako at tumabi na sa kanya. Nilingon kong muli si Carmella at tulog pa siya. Nakakabit ang dextrose sa kabilang kamay niya dahil kailangan niya ito, at mukhang matatagalan pa bago siya magising. Napabuntong-hininga ako at humarap sa malawakang gubat sa harapan ko.

“May nangyari kaya posibleng mula nang umalis kayo kahapon, wala pa siyang nainom kahit isa kahit antibiotic o pain killer. Napansin ko rin na hindi yata siya nakakain kahit isang beses maghapon kahapon hanggang ngayon. Posibleng yon ang dahilan kaya nilalagnat siya.” “Kailangan na niya ng dextrose para maiwasan ang dehydration. Doon ko na rin padadaanin ang glucose. Hindi naman delikado ang ganitong kondisyon kung aalagaan siya at mababantayan ng maayos.”

Tatayo sana ako mula sa pagkakahiga ng may maramdaman akong kamay na humawak sa kamay ko at ng tignan ko ito ay si Prof sungit ang bumungad sakin. "Mahiga ka na muna, you need to rest" mahinahon nitong sabi, at ng tignan ko ang kamay ko na naramdaman kong mahapdi ay nakadextrose na ako. "A-ano pong nangyari? n-need ba talaga na nakadextrose pa?" tanong ko habang nakatingin sa hose ng dextrose.

wika ko sabay bawi ng gusto ko pa sanang sabihin. "I see. I will remove it miss. So, you can discharge after.." "Thank you.." wika ko. Nagsimula na ang nurse na alisin ang dextrose ko. Ewan ko ba bakit nilagyan pa nila ako ng dextrose, hindi naman ako dehydrated. Habang pauwe na kami ng Mansyon lulan na kami ng sasakyan, hindi pa rin mawala sa agam-agam ko ang pagdadalantao ko. Siguro nga hindi ko inasahan na mabubuntis agad agad ako.

"Y-Your dextrose." "Leave!" "Okay, okay! But fix your dextrose, please." Paatras itong tumungo sa pintuan. Balisa itong napahawak sa ulo at pinilit na lang na lumabas. Iyak siyang napatingin sa dextrose niya naghahalo ang dugo niya sa tubig. Tinanggal na lang niya ito, kahit alam niyang kailangan niya ng lakas.

Pero mag ta-take risk na kami ni papa. Nilinaw na din sakin ng doctor na sobrang magiging mahirap dahil late nang natuklasan. Madami kasing organs niya ang apektado kaya sobrang kinabahan ako bigla kaya gusto kong kausapin si papa. "Papa..." mahinahon kung sabi kay papa. Nakahiga lang siya sa kama at May dextrose na sa kamay n'ya, Dina kasi sya pwede kumain ng kahit ano dahil baka makasira pa lalo so dextrose muna.