Novel & Cerita Kamay Na May Dextrose

Pinigilan ko ang kamay niya nang akma niya nang huhugotin muli ang dextrose sa kamay niya. "No please Blue, you need this para mabilis mong mabawi ang lakas mo. I know you are strong but in your state right now and in our situation, kailangan mo ito. Kailangan mong mabawi kaagad ang lakas mo kung gusto mong iligtas si Amber" I said in conviction. Her brows knitted in confusion.

Matapos siyang suriin ng doktor ay agad siyang isinailalim sa dextrose upang maibsan ang kanyang panghihina. Habang nakahiga siya sa hospital bed ay nanatili namang nakabantay si Raiko sa tabi niya. At hindi nagtagal ay nagpa-order ito ng isang mangkok ng mainit na arroz caldo para sa kanya. Nakasandal si Marikit sa headboard ng hospital bed habang tahimik na tumutulo ang dextrose sa kanyang braso. Mas magaan na ang pakiramdam niya kumpara kanina. Hindi na gaanong masakit ang kanyang puson.

"Dahan dahan lang at baka matanggal ang dextrose mo." Napahawak si Camela sa ulo at parang bigla siyang nahilo dahil sa walang ingat na pag tayo. Hinayaam na niyang alalayan siya ng binata sa paglalakad habang buhat ang pinag sasabitan ng dextrose. Hindi na nawala ang kabog ng dibdib niya hanggang sa marating nila ang operating room. Bukas iyon at mula sa bungad ng pinto ay dinig niya ang iyak ni Darwin at ng kapatid. Wala sa sariling naglakad siya hanggang sa makapasok. Nang makitang umiiyak na yakap ni Darwin ang katawan ng inang naka pikit at hindi gumagalaw ay parang biglang tumigil ang inog ng mundo niya. Nang makita ni Edlyn ang kapatid ay umiiyak na nilapitan niya ito. "Ate, wala na s

tawag ni Jeremy nang huminto na naman si Jastine. “Heto na nga, Jeremy.” Bumaba na ng kama si Jastine. Hindi na niya binigyan pa ng pansin ang gusot-gusot na kumot. “Atat na ata? Maaga pa naman, Jeremy.” Kinuha ni Jastine ang cell phone niya na nakalatag sa lamesa na katabi lang ng kama. Mabuti na lang at hindi siya kinabitan ng dextrose. Makakauwi lang siya kaagad.

“Let’s eat, you need more nutrients para mapabilis ang paghilom ng sugat mo.” inalalayan ni Aiden si Mia na makababa ng kama niya, wala naman ng masyadong nakakabit sa katawan niya bukod sa dextrose.

Tumigil ako sa harap niya. “Hindi pa oras para lumabas!” tumigil siya sa pagbabasa at bumaling ng tingin sa akin. “Naiinip na ako, anong oras ba?” sabay umupo ako sa mga upuang nakahilera sa harapan niya. “5pm!” “Pero! Gasgas lang naman ang nasa noo ko bakit kailangan ko ng ng dextrose?” hawak ko sa gasang nasa noo ko.

“kumbinsido na ako ngayon sa project ni Guen. Tuloy na ang ospital sa lugar nyo, para hindi na maulit ang ganito!” “T-Talaga po?” “Sagot ng foundation ni Guen ang lahat ng gastusin, pati gamot nyo!” “Yey!” tuwang-tuwa si Amihan, “Teka, teka,” salo ni Melba. “gagabihin na tayong masyado. May exam pa bukas ang mga bata. Puwede na po ba naming isama pauwi si Apo Dulay pagkaubos ng dextrose?”

Bago pa man ako makahingi ng tulong, tuluyan nang nagdilim ang paningin ko. Hindi ko alam kung ilang oras akong nawalan ng malay, pero nagising ako na nanlalabo pa ang paningin ko. Unang bumungad sa akin ay ang puting kisame na amoy gamot. Siguro'y nasa clinic o hospital na ako. Pero sinong nagdala sa akin dito? Sinubukan kong igalaw ang kamay ko pero naramdaman kong may nakakabit na dextrose doon. Kasabay n'un ay ang pagbukas ng pinto sa harap ko.

] Nagseselos bebe ko. "Eh kase ganito bebe Zhero ko. Syempre pagnag-ayos akong mga dextrose syempre pataas saka pababang tingin. Yung ibang guy ko na pasyente ganun den, ahehe edi ikaw na 1000 times hotter." Gusto ko na tuloy itanan ang lalaking ito. Wala ako pakielam kong pangit s'ya basta mabait s'ya edi go lang.

Bumuntong-hininga siya, malalim at malungkot ang boses. Nakita niyang may pasa ang likod ng mga kamay nito. Ang kanyang mga kamay ay namamaga dahil sa araw-araw na pagdaloy ng Dextrose. Naglabas siya ng mainit na tuwalya at marahang itinapat sa likod ng kanyang mga kamay.