Kapitan Tiyago Monologue นิยาย & เรื่องราว

anyaya naman ni kapitana samin sa tonong maligaya. "Salamat po kapitana nakakain na po kami sa labas kanina." sagot naman ni Abe kay kapitana at tumango din ako upang pag-sangayon sa sinabi ni Abe. "Ah ganoon ba." sagot naman ni kapitana na nakangiti samin. Napatingin naman ako kay mayora na kanina kopa napapansin na kanina pa ako nito tinititigan hindi ko alam kung bakit.

Tinitigan niya ang lahat mula sa pinakamababa hanggang sa pinakamataas na ranggo. "Sa mga gustong sumunod sa yapak, kataksilan, at kasakiman ng taong ito, makinig kayong mabuti. Hindi lang ganito ang mararanasan niyo. I'll make sure, I'll drain your blood alive just to save others," seryoso at walang alinlangang banta ni Fiyero na agad nakapagpatigil at nakapag-alarma sa ibang mga opisyal.

sagot niya, nakangiti pa. Mas lalo kong tinaasan ang kilay. “Sorry to disappoint you, Mr. Captain. My heart is not available anymore,” sagot ko, malamig ang tono. “Oh? Then can I just have your mind?” “Gago!” mura ko. “Ano ba ang trip mo, ha?” “You know, women cursing doesn’t sound good to hear.” “What the fuck ever,” sagot ko at nagsimulang maglakad palabas.

Pagmamayabang niya. "I will propel it." Reeve volunteers. "That's good. I can sleep in peace," singit ni Morris. "Ayaw ko na magising at nasa gitnang bahagi na tayo ng dagat dahil nalulunod na." Lakas na tawa niya. "Damn it…" Diego cursed, looking annoyed at them. "It's my dream to become a captain!" Diego stood up. "I can safely navigate it." "Really? How safe?" I asked, feeling worried at this.

Tinitigan nito abg dalaga na diretso sa kaniyang mga nata na para bang may nais sabihin ngunit hindi mabigkas ng kaniyang nga labi. "Naniniwala ako sa 'yo, at sa kakayahan mo," wika nito at saka hinawakan ang balikat ni Hasna at marahang tinapik-tapik. "Para sa kalayaan ng mga tao mula sa madilim at nakakatakot na mga taong lobo!" mariin na sabi ng Kapitan. Huminga nang malalim si Hasna at determinadong tumango. Batid ni Hasna na hindi lang pagbabantay ang mangyayari mamaya kung kaya't ganito na lamang maghanda si Kapitan Klaus.

Pagkatapos niyang sabihin iyon ay tumigil siya. Ayaw magpakatanga ng subordinate kaya hindi na siya nagsalita. Sa hindi inaasahang pagkakataon, pagkatapos nilang mag-uspa ay may humintong sasakyan sa labas. "Tandaan mo, huwag kang magsalita. Kung gusto mong mamatay, huwag mo akong idamay!" pabilong siyang pinaalalahanan ng captain bago siya tumakbo para buksan ang pinto.

"Sabi ni Señorito, dito ka lang muna sa kwarto." "Kapag may kailangan ka, ako raw ang uutusan mo." Bahagya siyang ngumiti. "O kaya ibang katulong." Hindi ako agad nakasagot. "Seryoso ba siya?" "Tingin mo ba magbibiro si Señorito Maximo Montenegro?" Fair point. Napabuntong-hininga na lamang ako. "Huwag ka rin daw mag-alala." "Ang sinabi niya sa lahat ay may lagnat ka."

' Ayokong isipin ng masungit na si Kapitan na inilalantad ko lahat ng kayamanan ko. Pero ng maalala ko ang sinabi niya tungkol sa mga friends ko, at ang sabi ng friends ko na serious daw ito at walang girlfriend na iniwan sa Pilipinas... Meron akong naisip...Lintik lang ang walang ganti! === So' anyway, dahil sa asar ko kay Captain Lim na mayabang, naisip kong tingan kung me laban ako pwedeng pumasa na maging girlfriend niya. [Not nice of me ha! ]

Sa itsura niya ngayon, tila hindi siya natutuwa o should I say, sumisipa na naman ang selos niya. "Bakit ba apektadong-apektado ka sa sinabi ng lalaking 'yon?" medyo gasgas na ang boses niya sa inis. "Rina, I told you, I'm the Captain of this unit. Hawak ko lahat. At wala akong pakialam sa sasabihin ni Javier."

Ang kapitan ay isang nasa katanghaliang:gulang na nasa edad kwarenta na may maraming karanasan sa dagat. “Masyado kang magsalita. Hindi ka ba nagtitiwala sa kalidad ng cruise ship na ito? Hindi ba ito makatiis sa isang maliit na tropikal na bagyo? Hindi mo na kailangang tumulak para sa ating pamilya. Gusto ko ng tunay na kapitan,” iritadong sabi niya. "Hayaan mo akong magtanong sa iyo ... kaya mo bang maglayag?"