Kapitan Tiyago Monologue Mga Nobela at Kwento

“Pero ‘te, naawa ako kanina sa itsura niya.” Hindi ako naka-imik. “A-Ano naman?” Umismid siya. “Tigas naman ng puso mo ate—” “Hoy!” sabay kaming napatingin ni Lira sa may pintuan. “Mga gaga kayo! Bakit niyo hinahayaan maligo sa ulan si Kapitan?!” Nagkatinginan kami ni Lira. “S-Si Kapitan?!”

“Hoy, Tandang Igme, huwag kang makialam dito! At hindi iyang apo ni Kapitan ang kinayayamot ko kundi iyang syota niya! Akala mo kung sino makangisi. “May ipagmamalaki ka ba, totoy?!” sabat ni Damulag na matalim ang tingin sa kanya. Pero may palagay siyang kay Aishell talaga ito may galit. Dangan nga lang at mukhang mas pinangingilagan nito ang tinatawag na Kapitan Miong na iyon.

muli ay paliwanag ni Edith. Kaya naman hindi na sumagot ang dalaga bagkus naging palaisipan sa kaniya ang tinuran nito. SAMANTALA.... "Sorry, captain Mondragon, it's a false alarm. Even if it's not scary yet, I'm going to say sorry dahil alam kong natakot ang mga pasaheros natin." Hinging paumanhin ng isa sa nga capitan ni MARGARITA.

inis kong bulong sa sarili at tumakbong naglakad patungo sa naka parada kong motor. “Opsss! Where do you think you're going?!”natigilan ako sa baritonong boses ni Capitan. Nilingon ko ito at pinukol ng Isang nakakamatay na titig. “Uuwi na Ako!”sarcastic kong sagot. “Who said na dyan ka sasakay”masungit niya'ng sabi na ikinataas ng aking kilay. “At saan naman ako sasakay abir?”inis kong tanong pabalik.

Patuloy ako sa paghagulhol habang yakap yakap siya ng mahigpit. Ilang minuto rin ako sa ganung posisyon. Si Jacob naman ay hindi umaalis sa pwesto niya na parang nauunawaan ang nangyayari. “Tito JR, wag ka na po umiyak, pumapangit ka na.” Napatawa ako nang bahagya sa sinabi nito. Kumalas ako sa pagkakayakap at pinunansan ko ang aking mga mata.

sambit niya bago paandarin ang kotse. Wala sa sariling napatitig ako sa mukha ni Captain Gonzaga. He has a pointed nose, hard jaw, hawk-like black eyes and messy hair. I sighed when someone's face flashes on my head. Pumikit ako ng mariin saka mahinang kinurot ang sarili ko para matigil sa pag-iisip ng mga masasama. I hate myself. I hate myself for falling for his lies. "We're here," sambit ni captain at doon ko lang napansin na nasa isang lugar na kami na maraming mga bahay na dikit-dikit. I saw a lot of people and kids wearing old clothes.

Nanghina ako bigla at napaluhod. “A -Anong ginawa mo sa akin?” nanghihina kong tanong sa kanya. “Ikaw ang huling Leviathan , ang ikalawang Kaisar. Hindi mo kailangan ng seal na iyon. Pinakawalan na kita sa Tattoo. Simula ngayon ay malaya mo ng magagamit ang kakayahan mo. Mag ingat ka lang. Ang nararamdaman mo ngayon ay ang pag gamit mo ng sobrang kapangyarihan. Hindi ako nagkamali sa pagpili kay Pietro.” paliwanag nya habang nakatingin sa akin.

Hindi makapaniwalang naririto ang taong pakay namin at tanging kailangan sa sitwasyong ito. Nadinig namin ang paulit-ulit na 'tsk' niya kasabay ng kanyang pag-iling. Kapagkuwan ay lumingon ito sa amin. Hanggang sa tumuon sa akin ang kanyang paningin. Tipid lamang na ngumiti ito bago magsalita. "Mukhang wala ng ibang paraan pa kundi gawin iyon... Kailangan mong ihanda ng maigi ang sarili mo, mahal na Reyna."

Wala na s'yang matatakbuhan pa at ito na ang katapusan n'ya sa paggawa ng mga krimen! "What? Are you going to kill me, Mr. Riego?" Mapanuyang sambit nito at idinikit n'ya pa ang sariling noo sa baril na hawak ni Mr. Riego. "Shoot me, goddamn it! Kill me, fucking bastard!!" Umalingawngaw ang malakas nitong sigaw ngunit kinuha naman ni Officer Feliciano ang pagkakataong ito upang malagyan s'ya nang posas na ikinagulat n'ya.

Sinabi ni Hiroshi nang natataranta, “Ito-san, tumakbo tayo! Hindi ka magkakaroon ng pagkakataon na mabuhay kung hindi ka tatakbo ngayon!” “Takbo?!” Nanginig sa takot si Yahiko at sinabi habang nawalan ng pag-asa, “Saan tayo makakapunta sa ganitong sitwasyon? Kahit na makatakas tayo, mahuhuli pa rin agad nila tayo, at iyon na ang katapusan!” Pagkatapos, dumilim ang ekspresyon ni Yahiko at sinabi, “Tanak, ngayong araw tayo mamatay…”