Katapusan Ng Aking Paglalakbay の小説・ストーリー

Kaya naman ay napunta sa akin lahat ng responsibilidad. Hindi naman sa nagrereklamo ako, mahal ko ang pamilya ko. Pero sa tuwing naiisip ko ang mga pagkakataong nasayang dahil ibinuhos ko ang sarili sa trabaho ay nanghihinayang ako. I wasn't able to experience life as a teenager. Mga ligawan, galaan, at pagpasok sa isang relasyon ay hindi ko naranasan. I have plenty of what ifs that I can only think of those as dreams that I can't have.

Samantalang ako, hindi ko alam kung bakit pakiramdam ko naninibago ako. Why does it feel like it's changed? Ako lang ba o talagang may nagbago? Hindi ako sanay sa traffic, sa usok ng mga sasakyan, mga naglalakihang building at ingay ng Maynila. Sa pananatili ko sa probinsya, napagtanto ko kung gaano ko nakalimutan na mas masarap ang buhay kung payapa. I've been busy and focused on m career since I was a teen. It's my goal to achieve and make a name for myself, that I'd forgotten that there's a life... faraway from the city and chaos... a peace.. a serenity that awaits me in our province..

Wala bang Superman d'yan na magliligtas sa'kin? Uto-uto pa naman ako. Isang yaya lang sa'kin sasama talaga ako! Kasi I always believe in the goodness of people. Binilisan ko ang lakad ko kaya natapilok ako sa isang lalaki. Ano ba 'yan, napakamalas naman ng araw ko. Ganito ba talaga ang experience kapag first time? Ganito ba talaga ang nangyayari kapag kinakabahan?

I put my full attention into making my women happy. And for a while traveling completed my need for more but now I can feel that excitement fading. I don’t feel the same rush I felt when I was a young man getting off planes in different countries. I would feel a rush whenever I got to a new city. Ready to explore, eat, talk to new people, and learn. Now it feels like routine and that’s why I came back home to reset but sitting here right now I wonder if I will ever feel the same rush I did if I do decide to go back to my old life. The nomad life has been such a big part of my identity that I feel like I don’t know who I am without it

Batid kong tutulungan niya akong hanapin ang mga kasagutan sa lahat ng katanungan na bumabagabag sa aking isipan. MATAPOS ang halos sixteen hours na biyahe ay maayos at ligtas din namin na narating ang Maynila. Magkahalong lungkot at saya ang naramdaman ko ng mga sandaling iyon. Masaya ako sa muli kong pagtapak rito kasama ang aking anak. Subalit nalulungkot ako sa isiping, kaya lang ako naririto ngayon ay para gumanti at patunayan kay Paul na kaya kong mamuhay mag-isa kahit wala siya. Tutal naman ay sa America ginanap ang aming kasal, ibig sabihin ay madali lang namin na mapawalang bisa iyon.

masungit kong sabi, nagsimula akong maglakad palayo. Tinanaw ko ang madilim na daan, lumunok pa ako bago magpatuloy. Kumabog muli ang dibdib ko at mahigpit kong hinawakan ang palda. Mag-isa na naman ako. The girls forgot about my condition, they didn’t consider my situation.

I left everything familiar behind, abandoned that land full of pain, and stepped into a completely new world. I set out on a long journey, traveling to the places Mom had once dreamed of. I stepped onto lands she had only known through photographs. I felt the sea breeze on my face on the beaches of Mamba Island. I savored romantic coffees in the streets of Veridia. I witnessed the great migration across the Umbala plains. I took in every landscape with all my heart. Along the way, I met people from all walks of life and listened to countless stories. I slowly began to see how vast the world truly was and how many possibilities life offered. I let go of my lingering pain and started embracing

Doon ko natantong ako lang pala ang nakatayo at nanonood sa tanawin at dagat mula sa barko. "Mamaya na, ma. Magpapahangin na lang muna ako," sabi ko, at bago pa siya makaapila ay lumingon na ulit ako sa tanawin para ipalabas ang ngiting tagumpay. Pareho akong masaya at malungkot na umalis. Masaya dahil hindi na ako titira sa Cebu kung saan lagi akong alipusta sa pamilyang iniwanan ako nina mama mula pa noong bata ako. Malungkot dahil buong buhay ko, tinuring kong tahanan ang syudad. Kung hindi lang dahil sa mga naranasan ko sa mga tao doon, hindi ako aalis kailanman.

Settling on my plane seat as the plane takes off. 'babalik ako ma...' "Kung may kailangan ka, nasa unang palapag lang ako do'n ka kumatok." mabait na ani ng land lord. Landed at Cebu, I immediately rented an apartment. Liblib ang lugar, malayo sa siyudad. Dalawang linggo na 'ko rito, may kakaiba akong nararamdaman sa katawan ko pero mas nakikiramdam ako lagi sa paligid ko.

Ngunit ilang oras na ang nakalipas ay mag-isa pa rin ako. Nakaramdam ako ng pagkabagot kaya't mabilis akong tumayo at ipinagpatuloy kong bagtasin ang daanan na kanina lang ay tinatahak ko. Sa 'di kalayuan ay may naaninag akong liwanag. Sinundan ko 'yon hanggang sa may matanaw akong mukha ng isang babae kaya't mas binilisan ko pa ang paglalakad. Ngunit, habang mas binibilisan ko ang pag hakbang ay siya naman'g bilis ng pagkawala niya.