Katapusan Ng Aking Paglalakbay Novels & Stories

Hanggang sa magpasya akong umidlip na lang sa biyahe. Ilang minuto lang ang lumipas ay nakaramdam ako ng may yumuyugyog sa aking balikat. Dahan-dahan akong nagmulat at mabilis akong bumaba ng sasakyan nang mapagtanto kong nasa tapat na pala kami ng aking condo. Balak ko sanang magpasalamat sa kanya dahil sa paghatid niya saakin. Subalit mas pinairal ko ang aking kasungitan lalo pa't napansin kong wala talaga siyang balak na ako'y kibuin.

Napapikit na lang ako dahil kitang kita na malapit na ang isang bantay sa aming pwesto. Is this it? Ito naba ang katapusan ko? Hindi ko man lang na enjoy ang second life na ito. Puro stress at kaba lang naman ang palagi kong naramdaman sa simula pa lang. Wahhhh! I should have never sneaked-out in the first place. Kasalan talaga ito ng boredom, stress, at gutom.

Nakakatakot. **** Habang nasa kotse kami ay hinahawakan ko ang aking labi. Totoo kayang hinalikan ako ni Caden? Totoo kaya ang mga nangyayari sa tuwing nagpupunta kami sa ibang lugar? Teka! Naalala ko yung babae, pati yung sinabi niya sa akin tungkol sa mga magulang ko. Nakaramdam na naman ako ng kakaibang kaba.

Doon ko natantong ako lang pala ang nakatayo at nanonood sa tanawin at dagat mula sa barko. "Mamaya na, ma. Magpapahangin na lang muna ako," sabi ko, at bago pa siya makaapila ay lumingon na ulit ako sa tanawin para ipalabas ang ngiting tagumpay. Pareho akong masaya at malungkot na umalis. Masaya dahil hindi na ako titira sa Cebu kung saan lagi akong alipusta sa pamilyang iniwanan ako nina mama mula pa noong bata ako. Malungkot dahil buong buhay ko, tinuring kong tahanan ang syudad. Kung hindi lang dahil sa mga naranasan ko sa mga tao doon, hindi ako aalis kailanman.

Settling on my plane seat as the plane takes off. 'babalik ako ma...' "Kung may kailangan ka, nasa unang palapag lang ako do'n ka kumatok." mabait na ani ng land lord. Landed at Cebu, I immediately rented an apartment. Liblib ang lugar, malayo sa siyudad. Dalawang linggo na 'ko rito, may kakaiba akong nararamdaman sa katawan ko pero mas nakikiramdam ako lagi sa paligid ko.

Ngunit ilang oras na ang nakalipas ay mag-isa pa rin ako. Nakaramdam ako ng pagkabagot kaya't mabilis akong tumayo at ipinagpatuloy kong bagtasin ang daanan na kanina lang ay tinatahak ko. Sa 'di kalayuan ay may naaninag akong liwanag. Sinundan ko 'yon hanggang sa may matanaw akong mukha ng isang babae kaya't mas binilisan ko pa ang paglalakad. Ngunit, habang mas binibilisan ko ang pag hakbang ay siya naman'g bilis ng pagkawala niya.

Hindi ko s'ya pinansin at mabilis akong dumiretso sa paglalakad. "Alam mo ikaw, ang bastos mo talaga hano? Iniiwan mo ang isang magandang babaeng katulad ko?" saad n'ya na mabilis na nagtatakbo hanggang sa masabayan n'ya na 'kong maglakad. Ngayon ay magkatabi kaming naglalakad papunta sa school namin.

aman tanan ng matagal na karanasan sa pakikipaglaban at ang gubat na ito ang kanilang teatro. Pero naniniwala akong kami ay pantay-pantay at may kanya kanyang kakayahan sa iba't ibang bagay. Naghahanda kami sa isa pang paglalakbay, natapos magpulong ang aming pinuno at ibinalik ang hawak na mapa sa kanyang bulsa at sumenyas ito na simulan na muli ang paglalakad. Diko man nakikita ramdam ko sa aking pandigmang sapatos na ito ay babad sa basa, nakakaramdam narin ako ng hapdi at paltos mula rito pero di ito alintana upang magpatuloy. Wala kang maririnig sa gubat kundi ang mga huni ng ibat ibang mga ibon, kulisap at mismong hingal na lumalabas sa iyong baga, nagtitipon tipon lahat ito sa hangin

Naging masaya kaya ang katapusan ng istorya nila? Maraming tanong ang pumasok sa isip ko pagkatapos kong mabasa ang mga iyun. Pero mas naguluhan ako noong unti unting pumapasok ang mga kakaibang panaginip na gabi gabing dumadalaw sakin. Mga eksenang hindi ko pa nakikita ngunit lubhang napakapamilyar para sakin. Ang dating Maynila, mga barko, mga banyaga, Ulan at ang puno ng acacia sa tabi ng dagat. Higit sa lahat, Isang matangkad na lalake na sa tingin ko'y ako at isang babae. Isang babaeng may ginintuang mata.

Grayson POV I am on my way to Germany, today. I have never been so happy to leave a country like I am today. I have gone out a few days this week, and I have been received much better than my first day back. I have seen the change personally in Italy. It makes my heart swell with joy to know that I could make a change in so many people's lives. The problem still is that humans fear the unknown and until they put their fear into their back pockets they will never learn the true us.