Katapusan Ng Aking Paglalakbay Novels & Stories

I felt like if I open my mouth for words, I will end up screaming and remembering the treacherous danger I'd been. Tinakbo ko ang hindi pamilyar na lugar at nagbabakasakali lang na may alam sa mga lugar dito. Everything me and my family had done before was limited for some reason. Para bang may pinagtataguan sila kaya madalas din ay hindi ako nakakalabas at kung nagkataon man ay hindi rin natatandaan ng batang isip.

I’m giving all the decisions to God. Nagbalik-loob ako sa Kaniya. Palagi akong uma-attend ng sunday service. And I have to admit that every day of my life within that one year is a relief. Kaya naman magaan ang loob ko sa buong biyahe papuntang camara. Nang makababa ako sa camara ay naglakad naman ako hanggang sa terminal ng jeep para sumakay pauwi naman sa aming bayan nang may humila sa aking kanang braso.

I told myself. Is this right? That I'm being dependent again? I'm getting attached again. And when I do, I'm always being left behind. Dapat ba hindi na bago sa akin 'yun? Dapat ba hindi na ako nag aalala pa kung aalis man ang isang tao o hindi? Dahil sanay na ako? Dahil alam kong paulit ulit lang din naman? Tomorrow, I would like to explore this island. I would like to go around, know the people, learn their doings and have ideas of their preferences.

Kasabay no'n ang pagpasok ng mga alaala kong kasama siya hanggang sa puntong tinalikuran ko siya at piniling lumayo ng hindi niya nalalaman. Lahat ng iyon ay naranasan kong mag-isa. Na no'ng una nga ay hindi ko alam kung paano ko pa sisimulan ang aking buhay gayung hindi lang sarili ko ang kailangan kong isipin. Kundi maging ang buhay ng isang tao na siyang dala-dala ko. I was alone all along. That I didn't even entertained people in my life when I got here.

CHAPTER 70 At ayun na nga wala na akong nagawa kundi mag-ayos at magbihis para magpunta ng bayan. This will be my first time going there to enjoy because all the time, I just go there kapag kailangan ko na mag-grocery. Napadpad naman talaga ako rito dahil sa gandang taglay ng isla. I feel like I could breathe freely and wishing to move on from him.

Napasinghap tuloy ako nang hangin dahil na rin sa napakapresko nang umagang yaon doo'y nakita ko pa ang aking tita Susan na kasalukuyang sumasakay sa kanyang mamahaling pulang kotse. Bahagya tuloy akong bumalik sa mga panahong mga bata pa kami at wala pang masyadong iniisip na problema, sadyang kay ganda lamang isipin na ang mga munting musmos noong mga bata pa tayo ay kasalukuyan nang humaharap sa mga suliranin ngayon pero kahit ganon ay marami pa rin naman akong natutunan lalo na sa takbo naging takbo nang aking buhay pero hindi rason ang mga problema para tuluyan kang magpatalo at hayaang kainin nito.. Oh sya bago pa tayo tuluyang magsi iyakan dito ay kailangan ko na nga palang umalis dah

As Lauren went to sleep he found himself on the same bed he had died, seeing himself being in his old body again got him very scared he didn't felt like this old self was him but he knew that this was his own body and feelings he carried in his old body but he didn't get why he was so scared to return to his old body then soon realization hit him Lauren 'I am feeling old again, when I went to the pokemon world I had abandoned my old self so that I can relive my teenage years which I didn't experience in my past life, but why am I so scared to return being my original self again'

Kaya naman ay napunta sa akin lahat ng responsibilidad. Hindi naman sa nagrereklamo ako, mahal ko ang pamilya ko. Pero sa tuwing naiisip ko ang mga pagkakataong nasayang dahil ibinuhos ko ang sarili sa trabaho ay nanghihinayang ako. I wasn't able to experience life as a teenager. Mga ligawan, galaan, at pagpasok sa isang relasyon ay hindi ko naranasan. I have plenty of what ifs that I can only think of those as dreams that I can't have.

Samantalang ako, hindi ko alam kung bakit pakiramdam ko naninibago ako. Why does it feel like it's changed? Ako lang ba o talagang may nagbago? Hindi ako sanay sa traffic, sa usok ng mga sasakyan, mga naglalakihang building at ingay ng Maynila. Sa pananatili ko sa probinsya, napagtanto ko kung gaano ko nakalimutan na mas masarap ang buhay kung payapa. I've been busy and focused on m career since I was a teen. It's my goal to achieve and make a name for myself, that I'd forgotten that there's a life... faraway from the city and chaos... a peace.. a serenity that awaits me in our province..

Wala bang Superman d'yan na magliligtas sa'kin? Uto-uto pa naman ako. Isang yaya lang sa'kin sasama talaga ako! Kasi I always believe in the goodness of people. Binilisan ko ang lakad ko kaya natapilok ako sa isang lalaki. Ano ba 'yan, napakamalas naman ng araw ko. Ganito ba talaga ang experience kapag first time? Ganito ba talaga ang nangyayari kapag kinakabahan?