Novel & Cerita Katapusan Ng Aking Paglalakbay

Sigaw ni Kuya. Dumating ang summer vacation at nagbakasyon kami sa Palawan. Pakiramdam ko ay sobrang gaan ng loob ko. Sobrang saya sa pakiramdam na maging bahagi siya ng buhay ko araw-araw. Hindi man sang ayon si Papa sa relasyon namin ay hindi din naman siya naging hadlang sa relasyon namin ni Chris.

Umayos ako ng upo bago nagsalita. “Hindi lang naman ‘yon yung nabasa ko. Marami pa. Isa lang ‘yon. Naisip ko lang namang itanong sa ‘yo kung naranasan mo na kasi puyat ka! Tsaka nabasa ko na minsan, kapag madalas mag-travel, o kung hindi pa naka-adjust ang katawan sa oras kapag may jetlag.” Ilang sandali siyang natahimik at humawak sa baba na parang nag-isip, habang magkasalubong ang mga kilay.

paulit-ulit na tanong ng Mamang lalaki. Imbis na sagutin ang kaniyang katanungan, pinili kong magpasalamat na lamang sa kaniya at mabilis na nagpaalam. Tumakbo ako nang tumakbo gaya nang huli kong natatandaang ginawa ko bago ako mawalan ng malay. Kusang bumalik sa isipan ko ang lahat ng pangyayari. Shit. Hindi pwede 'to!

kunot-noong tinitigan ko ang mataas na gate sa gilid ko lamang dahil sa malakas na ingay na naggagaling doon. Isn't this.. "Hell, yeah! I'm fucking back!" pagsigaw ko't naitaas ko pa ang kamay ko. Sa lapad ng ngiti sa labi ko, pakiramdam ko mapupunit na ito. I mean, sino ba 'di matutuwa? Halos isang linggo din akong nagpalipat-lipat ng bansa at nagtiis sa lamig. Kaya ngayong nakabalik na ako rito, kailangan ko talagang magsaya. Now I know kung bakit biglang uminit ang pakiramdam ko.

Magalit siya saakin buong buhay niya tutal naman ay sanay na ako. Ilang sandali lang ay biglang naging marahan ang takbo ng sasakyan. Gusto ko sanang sabihin na walang problema kahit mas bilisan niya pa ang pagpapatakbo para makarating na kami agad sa kong saan man kami pupunta, pero hindi ko na lang isinaboses at baka ako naman ang balingan ng matanda.

Mga taong may iba't ibang rason kung bakit lumalaban sa buhay, mga taong may iba't ibang pananaw tungkol sa takbo ng mundo at pamamalakad ng mga tao. Kakat'wang sa bawat daan na ating tinatapakan ay may nakakasalubong tayong magbabago ng kinabukasan sa hinaharap, alinman sa kanila 'yon ang hindi ko alam. Bumuntong hininga ako bago pumara ng jeep at sumakay. "Sa Tondo po, isa." Sigaw ko at inabot ang bayad. Ngumiwi ako ng makitang ang jeep palang nasakyan ko ay puno ng mga couple na nag lalampungan.

Sapphire’s PoV Patuloy parin ako sa aking walang katapusang paglalakbay. Nangangalay na ang aking mga paa, ngunit kailangan ko paring magpatuloy sa aking pagtakas, lalo’t ‘di pa ako ganoong kalayo mula sa Emperyo ng mga Shein. Sobra ang laki ng lupang nasasakupan nila, kaya’t masyado akong nahihirapang makalayo mula sa kanilang border agad agad. “Dali! Maghanap kayo!” Dinig kong sigaw ng isang maklaking tinig na lalaki. Agad agad akong umupo at nagtago sa likod ng isang malaking kahoy.

A sudden pain spread in my head, darkening my eyes as a result of that house, similar to what is in the fold of memory. I immediately stood up, my legs drooping from the sudden stop. I fell to the ground, my body flipping carelessly on the grass to harvest some superficial scratches. When I finally calmed down, I breathed a sigh of relief, feeling my eyeballs revolve in their eyes and my mind move. Slowly, I straightened up, feeling every muscle and bone in my body complaining of fatigue. I exhaled resolutely at my command and walked closer to that wooden house, blinking in bewilderment.

Kinuha niya sa akin ang backpack ko habang may ngiti sa labi. "Alis na kami Tanda,' pagpapaalam ko sa kanya pero hindi siya lumingon sa akin at pumasok lang sa kwarto. Nagkibit balikat lang ako at lumabas na sa hotel. Gabi na para bumiyahe pero sanay na ako sa ganitong oras na pag byahe. Ngayon ay mag-e-eroplano kami para mabilis kami makarating sa kampo. Una ay hindi ako pumayag pero kalaunan ay pumayag na rin ako. Pakiramdam ko ay para ako tinakasan ng dugo ng nasa harap na ako ng eroplano.