Keep Safe Always Novels & Stories

Umaasa na sana ay pinagana niya ng mabuti ang kanyang isip. Na kung sana ay mas pinili niya munang protektahan ito. Na sana ay naging maagap siya. Sana inuna niya muna ang safety nito bago sagutin ang tawag. Kung gumana lang ng maayos ang utak niya sa panahon na iyon, wala sana mawawala sa kanila. Wala itong kamuwang-muwang, at iyon ang mahirap. Mas lalo siya dinadiin ng kanyang konsensiya.

May dalawang sasakyan nga ang nakasunod sa kanila na mahihinuha niyang siyang mga security na kinuha nito. "Si Meynard ang nag suggest niyan kagabi. While we are here, magbabantay sila twenty-four seven. Mabuti na rin yung sigurado. Tama ang iyong Mama, nag-iba man ako ng pagkakakilanlan, hindi ibig sabihin niyon na ligtas na kayong pamilya ko. I don't want to risk your safety. Dahil kayong pamilya ko ang pinakamahalaga sa akin. Yes I want to live a new and peaceful life, iyon naman talaga ang pinaka-pangarap ko.. pero kung darating ang oras na malagay kayo sa panganib, I don't mind going back to the old Levin. Nakahanda akong pumatay, Lei.. if it is the only way to protect you, Cena and Kie

Inilagay niya ang password sa code, fingerprint at ini scan ang kanang mata bago bumukas ang safe. Karaniwan ang isang safe ay dapat na naglalaman ng alinman sa napakahalagang mga dokumento. Malaking halaga ng pera o napakahalagang hiyas. Gayunpaman, hindi iyon ang nangyari ng buksan ni James ang safe. Sa halip na ang mga nabanggit na bagay ay nasa loob ng safe, ang lahat ng naroon ay isang pulang butones. Pinindot ni James ang button at isang nakakagulat na bagay ang nangyari.

Ang password ng safe ay: 0516. Sa loob ng limang taon, ang tinirhan niya pala ay condominium nina Vincent at Mitch. Biglang parang masikip ang hangin sa paligid. Pinisil niya ang dibdib niya, humihingal, pilit humihinga pero parang hindi sapat ang hangin. “Ma’am Kate…” Boses ni Ate Nova mula sa labas ang nagbalik sa kanya sa ulirat. “Anong kailangan mo?” sagot niya, habang yumuyuko para pulutin ang notebook. Sa ikalawang linya, malinaw pang nakasulat.

Malinaw ang usapan nila na hindi na nila pakikialaman ang aklat na iyon upang maprotektahan ang pamumuno ng Alkalde at ang sarili nilang kaligtasan. Nanginginig ang mga kamay na nilapitan ni Nayah ang nakatagong kompartimento. Inangat niya ang kahoy at inilabas ang itim na *device*. Nang buksan niya ang *screen*, bumungad sa kanya ang isang *urgent message alert* mula sa *secure channel*. *Kiko:* Ate Nayah. Online ka ba? Please, mag-reply ka agad kung ligtas kang makipag-usap. Napakaimportante nito.

Para naman nila akong inilalapit ng husto sa lalaking ito. "He will stay with you. Para sa safety mo. 24/7 kailangan bantayan ka. Kahit saan ka magpunta. Sasama siya." "Ano pa ba ang magagawa ko? Nagdesisyon na kayo." "Ruwy, listen. This is for your own safety. Alam mo naman na hindi lang kaligtasan mo ang iniisip ko. Sana ay makinig ka naman. Sinundan ka nila. Hanggang dito. Ibig sabihin noon. Talagang papatayin ka nila."

dagdag niya, boses na parang hamon sa kamatayan. Pinilit kong magpakalma. “Zeon—maniwala ka, kakain ka ng tahong ni Nene. Pero hindi ngayon. Makakain ka kapag ang lahat ay ligtas. I-prioritize ang safety ng detainees at route. Huwag kayong mag-split. One team, one mission.”

“Even in silence, I watch. Even in shadows, I protect.” Napatigil ako. Dahil sa kanya, naramdaman ko ang isang bagay na matagal ko nang hindi naramdaman: kaligtasan. Hindi ang uri ng kaligtasan na may pader o lock, kundi ang kaligtasang may kasamang pag-aalaga at hindi nag-uutos.

“Pasensya na po talaga. Hindi po ako naging maingat kanina eh andami dami na ngayong kawatan na nagkalat sa lansangan! Heto nga at hindi pa pinatawad maging ang isang mahigpit na seguridad gaya ng bangko!” “Okay lang,” mabilis niyang sagot. "Sige na, ‘Ya. Ako na ang bahala. Huwag mo nang alalahanin iyon. Tapusin mo na ang kailangang gawin diyan at mag ingat ka na pauwi mo sa inyo," sagot ni Trixie bago ibaba ang tawag. “Pasensya na po talaga—” “It’s okay,” mahinahon ngunit buo ang tinig ni Trixie. “Importante safe ka. Tawagan mo ako kapag tapos ka na.”

Palagi naman, hindi ba? "Please," pagsisimula niya at humarap sa akin. "Always be safe. Alam kong hindi ka pababayaan ni Theo pero gusto ko lang malaman mo na wala akong ibang hiniling sa pang-araw-araw kundi ang kaligtasan mo." Umiling ako. "Ako ba dapat? Sa tingin ko, ikaw ang mas mag-ingat lalo na sa trabaho mo sa pang-araw-araw-"