Keep Safe Always Mga Nobela at Kwento

CHAPTER 158 – “You Became My Definition of Safe” “The dangerous thing wasn’t trusting him.” “I needed him to feel safe inside my own mind.” Hindi ko agad naintindihan kung kailan nagsimulang magbago ang kahulugan ng salitang safe. Dati, ang pagiging safe ay simpleng konsepto lang. Locked doors. Armed guards. Escape routes. Backup plans. Power. Control. Survival.

Lahat naman kami ay aware sa posibleng comeback ng PC eh. "Yes, gano'n na nga iyon. Malayo naman sa atin ang lokasyon ng biniktima na nila pero 'di imposibleng makarating sila dito. "We must be careful and double our defense. Shines." "Yes, Boss?" "Secure our systems, from the weakest to our main base, enhance them all. Always monitor our cameras inside and outside the camp, especially at GC Mall. Everyone must be safe. I'm giving you control of the room along with Kendra."

Alam kong secure ang bahay niya. Pero alam ko rin na kapag lumipat ako doon, mas lalo akong magiging target. Then nagsalita si Riven. “Negative.” Pareho kaming napatingin sa kanya. Riven’s POV Hindi pwedeng lumipat si Yuhei sa bahay ni Elijah. Hindi dahil sa hindi ito secure. Kundi dahil predictable iyon. At ang pinakaunang rule ng survival? Never become predictable.

Ito ang kanilang pugad. Ang safehouse ay hindi isang marangyang bunker. Ito ay isang serye ng mga kuweba sa loob ng minahan na pinatibay at nilagyan ni Ivan ng mga pangunahing pangangailangan. Mayroon itong sariling generator, isang sistema ng pagsasala ng tubig, at higit sa lahat, isang maliit ngunit makapangyarihang communication hub na naka-isolate mula sa anumang network ng gobyerno. Ang hangin ay malamig at may amoy ng mamasa-masang lupa, ngunit ito ay ligtas. Sa ngayon.

Ayos. I force to look away. Baka kung saan pa mapunta ang gala kong mga mata. "Are you okay now?" Bakas sa hitsura at boses niya ang pag-aalala. Tumango na lamang ako. "Hmm. . .s-salamat." Mahina kong tugon. "P-pasensya ka na. Nabasa pa yung yung damit mo." Nahihiya kong untag. "No, it's okay. Your safety is more important here, I can't just let you drown." Aniya.

Sa puso ko—kahit pilit kong tinatanggihan. Paglabas ko ng shower, binalot ko ang katawan ko ng manipis na robe. Umupo ako sa tabi ng kama at tinitigan muli ang mga cards at susi sa mesa. Ilang minuto akong tahimik… hanggang sa mapansin kong may maliit na sulat sa ilalim ng envelope. Isang puting papel, may sulat-kamay. Maikli lang. "Stay safe. I’ll take care of the rest."

Biglang bumukas ang pinto at iniluwa roon si Shane na bakas sa mga mata ang pag-aalala ''S-Shane, si..A-Akira'' Parang batang sumbong ko na umiiyak pa rin, lumapit siya sa'kin at mahigpit akong niyakap ''I'm really glad that you're safe, I'm sorry if it took me long enough that this happened.'' Patuloy pa rin ako sa pag-iyak, hindi ko alam kung dahil ba malungkot ako, masaya na nailigtas niya ako, o may ibang dahilan pa. Naghahalo na yung nararamdaman ko. "Shh..stop crying. I'm here, you're safe now.''

Nasa loob pa rin ang bata. At batay sa ulat ng aking mga tauhan... Ligtas pa ito. Ngunit wala kaming dapat sayanging oras. Lumapit ang aking chief of security. "Boss." "We have surrounded the area." "All possible escape routes are covered." Tumango ako. "Good." "Remember..." "The child's safety is our priority." "I don't want any reckless move." "Understood, Boss." Muli kong ibinaling ang tingin sa monitor.

"Gusto po ba ninyong pauwiin ang security?" Tahimik akong tumingin sa litrato ni Alessandra na nasa ibabaw ng mesa. Hindi. Hindi ko na kayang isugal ang kaligtasan niya at ng baby. "Keep them there." "But remind them..." "They protect." "They don't interfere." Alessandra's POV Buong araw... Pakiramdam ko may aninong laging sumusununod sa akin. Pagpunta ako sa grocery... Nasa labas lang ang SUV.

sagot ko habang niyayakap din siya pabalik. “From this moment on, do not trust anyone except me. Do not open messages from unknown numbers, do not go anywhere alone, and do not talk to strangers—even if they say they know me,” mariing paalala niya habang tinitingnan ang aking mga mata. “Can you promise me that?” Kinakabahan na ako ngayon. Kung ito ay simpleng problema lang sa negosyo, bakit parang may kinalaman ito sa kaligtasan ko?