Kenneth Anderson Novels & Stories

tanong ko na may halong biro rin. “Call me Tito Ken,” nakangiti niyang sabi kay Andi at Drei. “Yes po Tito pogi.” “Andi, its Tito Ken, no more pogi,” correction ni Andrei sa kapatid. Napasapo ako sa ulo pero si Ken ay tuwang-tuwa. “But your mommy should call me sir.” Dagdag nito. “Wow! Sir! Why po?” manghang tanong ni Andrea. “Soon she will work to me..”

Pagkalipas lang ng ilang minuto ay lumabas na rin si Kenneth mula sa banyo. Laking gulat ko na ang kaninang nerd na Kenneth na nakita ko ay ibang-iba na sa Kenneth na nakikita ko ngayon. He's wearing a white sando shirt at kitang-kita ko 'yung mga muscles niya sa braso at chest nito. Nakasuot rin ito ng black shorts na hanggang tuhod niya at ang buhok niyang parang Jose Rizal style ay medyo magulo at naka brush-up na. Wala na rin ang suot niyang malaking eyeglasses at talagang napakaganda ng mga mata niya. Napakagwapo ni Kenneth at sa tingin ko nga ay mas gwapo pa siya kaysa kay CJ.

Kilala niya nang lubusan si Kenneth; para rito, walang halaga ang isakripisyo siya kapalit ng kapangyarihan at impluwensya. Habang nagbabalik-tanaw sa lahat ng nangyari, nanatiling tahimik si Kenneth. Pinanood lang niya habang unti-unting napapagod at nawawalan ng pag-asa si Mallory mula sa walang tigil na pagpupumiglas...

Tinukod ko ang kamay ko sa mesa ko bago ko siya ngitian. "Morning Ken!." KENNETH GUERERA A.K.A KEN He is my business partner! It's a long story but to make it short, muli kaming nagkita ni Ken nong nagsimula na akong magtrabaho bilang COO ni lolo, hindi ko lang inaasahan na business partner rin ni lolo ang mga guerera and close friends.

humakbang palapit. “Papatayin kita!” Kakabalik lang ni Kenneth sa asosasyon nitong mga nakaraang araw. Bilang resulta, hindi lamang nagpalit ng kamay ang Baltimore Martial Arts Association, kundi ang kanyang anak, si Todd, ay natalo. Si Kenneth ay gumuhit ng kutsilyo, na naglalayong sundan si Alex. Bago pa makapag-react si Alex, ilang tauhan ni Kenneth ang lumapit para pigilan ang kanilang kasamahan na kumilos nang pabigla-bigla.

nauutal pa na sabi ni Kenneth. Si Kenneth ay matagal na nga na assistant ni Raymond. Dati ay hindi naman talaga nagdadala si Raymond ng kahit na sinuman sa opisina nito. Kaya naman nakasanayan na nga talaga ni Kenneth na hindi na kumatok kapag may mga agaran siyang dapat na sabihin kay Raymond. At ngayon nga ay nakalimutan ni Raymond na mayroon nga palang kasama si Raymond sa opisina at walang iba nga iyon kundi si Sophia.

sigaw ni Andrew habang umiikot sa sala na parang tornado. Napailing si Kenneth. Lord… bakit ko ba sinundo ‘to? Lumabas mula sa kusina si Lola Cely, hawak ang sandok. “Ay, buti at nandito na kayo! Kenneth, hijo, halika nga rito—kailangan kitang makausap.” Nagtaas ng kilay si Kenneth, halatang pagod. “Lola, please… five minutes lang na katahimikan. Niligalig ako ni Andrew mula airport hanggang dito.”

Tinapik niya ang kamay ni Kenneth na nakahawak sa braso ko. "You don't have the right to hold my wife, especially when I'm around, Kenneth." May diing sabi niya at may halong pagbabanta. Hindi naman ito nagreklamo, napailing ito na muling bumaling sa akin. "Elly, he is Nathan. Nathan Francisco." Pagpapakilala ni Kenneth kay Nathan sa akin. Kaya sa loob loob ko ay napangiti ako. Nakakaintindi talaga si Kenneth sa mga ganitong bagay at talagang sinakyan ang pagpapanggap ko.

Mas lalo pang naging animated ang lalaki nang marinig ang tanong. “Siya si Kenneth Carrall, nag-iisang anak ni Zeke Carrall, pinuno ng Thunderstorm Sect. Impulsive, malupit, at walang pakialam sa batas ng martial world. Karamihan sa atin, kahit may alitan, may hangganan. Pero si Kenneth? Wala. Pumatay na ’yan ng hindi mabilang na tao. At dahil ang tatay niya ay isang beteranong Martial Arts Grandmaster, walang nagtatangkang gumanti.”

Halatang natigilan si Kenneth nang ilang sandali, pagkatapos ay kalmadong ibinuka ang mga kamay sa magkabilang gilid, "Well, napag-alaman ko ang tungkol diyan nito lang mga nakaraang araw. Pero 'wag kang mag-alala, lagi naman akong propesyonal pagdating sa pambubliko at pribadong mga usapin, at hindi ko dadalhin ang tungkol sa mga bagay na 'to sa trabaho. Hindi lang din naman ako ang mag-isang nagdesisyon sa pag-imbita kay Miss Sunshine, desisyon ito ng buong design team. Iyon nga lang sa nabalitaan ko na... kamamatay lang ng asawa niya. Ayoko naman na bigla na lang siyang abalahin ng team ko nang walang pasabi. At dahil magkakilala naman tayo, sa'yo na lang muna ako lumapit para ipaam ang t