Kenshin Japanese Restaurant の小説・ストーリー

Napagtanto niya na kailangan niyang ituloy ang palabas na ito dahil kung aalis siya ngayon, talo na siya, at parang inamin na rin niyang takot siyang humarap sa katotohanan. “Sige,” narinig niyang sabi ng sarili niyang boses. Napakakalmado nito na kahit siya ay nagulat. “Saan tayo?” Napili nila ang isang member-only Japanese restaurant na nakatago sa isang tahimik na eskinita sa sentro ng lungsod. Simple lang ang labas nito, pero napakaganda sa loob. Inakay sila ng isang waitress na naka-kimono patungo sa isang pribadong silid. Pagkasara ng pinto, nawala ang lahat ng ingay mula sa labas.

singit ni Jen sa usapan nila. Natigil ang topic nila tungkol sa eroplano ng makarating sila restaurant kanya-kanyang silang baba. Napansin niyang parang nagdadalawang-isip Jen na pumasok. Kaya naman hinila ito ni Laarni papasok. Nasa isang Japanese restaurant sila ngayon. Feeling ni Laarni si Kyre ang may alam nito kaya kami nandito. Pagdating nila sa loob ay agad silang inasikaso ng mga waitress. First come first serve pala ang restaurant na ito kaya di na kailangan ng reservation.

Dito raw siya kumakain kapag natatagalan siya sa orphanage na iyon. The resto has a touch of Japanese Culture. Lahat ng mga furnitures, may touch ng japanese culture. Maybe because it's a Japanese Ramen Resto. Psalm pulled a chair for me then waited until I settled down there. I looked at him, confused. I sat down. “Why did we meet there, by the way?” I asked, abruptly. He settled himself in front of me. Nakapag order na kami kaya hindi na namin kailangan pumunta pa ulit sa counter o mag tawag ng waiter.

They took their seats facing each other at kumuha naman sila ng tig-isang menu. "Isn't too much to have our first lunch here? Grabe ka naman manlibre," komento ni Serene habang tinignan ang menu. Kenji glanced at her and chuckled. "Just supporting my step-brother's restaurant." Napatigil si Serene at saka dahan-dahan niyang ibinaba ang menu at nanlalaki ang mga matang tumitig kay Kenji. "Ha?" Kenji smiled without looking at her. "This is my step-brother's restaurant."

sagot ni Cherish, namamangha. "Nasabi na ba ni Kei na may inihanda si Ken para sa birthday mo sa Japan?" tanong ni Kei. "Talaga? Hindi ko alam 'yon! Totoo ba, Ken?" tanong ni Cherish, halatang nagulat. "Oo. Nagpa-reserve ako ng espesyal na dinner para sa'yo sa isang restaurant, pero kasabay naman ng party na inimbita ka ni Kei. Ayoko namang pigilan kang mag-enjoy kasama ang paborito mong boyband, kaya pinabayaan ko na lang," paliwanag ni Ken.

Makikipagkita ito sa isang sikat na fine-dining restaurant sa Makati. Wala pang isang oras nang marating ni Lalaine ang restaurant, at bago pumasok ay doon pa lang n'ya binuklat ang folder na hawak at inalam ang pangalan kung sino ang kanilang big-time. At ganoon na lang ang pangungunot ng noo niya nang mabasang si Mr. Kenji Inoue iyon.

Nagbigay siya ng menu sa bawat isa sa amin. Picture pa lang ng mga food sa menu nila natakam ako bigla. Naagaw ng atensiyon ko iyong ’yakitori skewers’ saka iyong ‘tonkatsu ramen’. Pero pakiramdam ko kulang pa iyon sa akin kaya naman nagdagdag ako ng ‘ganko’ para siyang simmered fish. Tapos ’yong tatlo nagkanya-kaniya rin silang order. Hindi ko narinig pa ang mga order nila dahil busy ako sa pagtingin-tingin sa loob ng restaurant. Totoo nga ang sinabi nila. Kapag andito ka para kang nasa japan. Iyong style ng restaurant pati na rin ang mga design ng bawat dingding katulad din sa mga japanese restaurant sa Japan. Natural naman Georgina japanese restaurant ’yan eh. Lately talaga nagiging weird

Hindi nalang namin pinansin iyon at nagtungo na sa isang bakanteng seats. Kaagad namang may lumapit sa aming isang waiter at titig na titig ito sa akin habang iniabot niya ang menu. Nakita ko naman na biglang sumama ang tingin ni Kenneth sa kanya. "Here's the menu, Ma'am and Sir." Nakangiting sabi ng waiter habang nakatingin sa akin. "Salamat-" "May rules ba dito sa restaurant niyo na pwede kayong tumitig sa kadate ng customer niyo?" Biglang pag-imik ni Kenneth na ikinagulat ko.

reklamo niya habang kausap sa phone ang kaibigan. Ang style pa naman ng private room sa restaurant ay Japanese style kaya partition lang ang pagitan na pader. Kapag nilakasan ng kahit sino ang boses ay paniguradong aabot sa kabilang kwarto. At hindi iyon nakaligtas sa pandinig ni Cain na katatapos lang makipag-meeting at tinatapos na lamang ang pagkain na nakahain sa table. "Anong gusto niyong gawin ko, Sir?" tanong ni Joey, medyo naiingayan din sa boses ng lalake sa katabing kwarto.

"C'mon let's eat, we bought your favorite sipo egg with more eggs." "Anong binili? Hindi pa bayad 'yang mga take out n'yo. Sino magbabayad ng mga 'yan? Malulugi ako sa inyo," reklamo ni Kenneth. Isa itong chef at may-ari ng Rainbow Corner. Kung saan isa ito sa mga sikat na restaurant at marami na rin branches. Hanggang ngayon ay palaisipan pa rin sa kanila kung bakit Rainbow Corner ang ipinangalan nito, parang ewan lang pero sabi nga nito, kanya-kanyang trip daw! "Si Andrew, singilin mo na lang mamaya." Napataas ang kilay niya sa narinig at masamang tiningnan si Anthony na nagsimula ng lumamon!