Kitchen Quotes Novels & Stories

Nakasimangot rin ako nang magbuhos siya ng gatas sa ginagawa ko. "Savvy, if you don't smile, the pancake will taste bad. You have to stretch those lips to make your dish delicious, Baby," he whispered. Umirap ako ngunit ngumiti pa rin. As if namang maniniwala ako sa kanya. Hindi rin naman siya nakangiti sa tuwing nagluluto siya. "Oo nga naman, Ma'am Sage. Kapag nagluluto dapat bukal sa puso para naman maging masarap 'yang ginagawa mo," si Yaya Nenita na kapapasok lang sa kusina.

"Don't just say it, Coz, do it. Don't say things that you'll not going to do afterwards. Masakit mapaaasa, alam mo naman siguro 'yan, 'di ba? Tuparin mo kung ano'ng sinabi mo para wala kang mapapaasa at masasaktan." And after saying that, I stood up and then leave the kitchen without even looking back at him. Tuloy-tuloy akong naglakad hanggang sa kwarto ko para maligo. Walang pasok ngayon kaya dito lang ako sa bahay. Wala akong ganang lumabas at wala rin naman akong makakasamang gumala dahil busy naman ang mga kaibigan ko.

Pero sinabi niya sa isang interview na wala siyang interes sa lovelife ngayon. “How come that the beauty and brains in the kitchen has no lovelife? Where do you get that inspiration?” “Our life is not all about eating…” sinabayan ni Ambrose ang pagsagot ni Rosy. Pareho sila ng inspiration sa buhay. Iyon din ang sabi sa kanya ni Maria. Hindi lang sa pagkain nabubuhay ang isang tao.

Hindi pa naman ako nakapag search kagabi ng something motivational and inspiring quote puro cheesy pick-up lines lang. Buti na lang at nakita ko 'yong quotes for life na nakadikit sa pader. Hindi ko pinahalata na binabasa ko 'yon at dahil do'n, pinuri nila ako kahit na medyo nandaya ako kaya umamin na lang ako at natawa sila. "Pero if words of wisdom para kay Jaq..." this time, I really think hard to form words that could satisfy him to keep living. "Nothing is permanent in this wicked world. Not even our troubles. Kaya cheer up, Jaq. God doesn't give us what we can handle, God helps us handle what we are given." I said straight into his eyes then gave him a bright smile after.

I cut her. Sabi nga nila kung hindi mo napagdaanan yung napagdaanan ng isang tao, hindi mo magagawang makapagbitaw ng mga salita na masyadong malalim at may madiin na pagpapakahulugan. Hindi niya ako sinagot imbes ay tinapos niya ang pagsasalansan ng mga plato at kubyertos sa dish rack organizer at nilisan ang kusina.

“Hindi mo kailangang buhusan ng isang buong bote, ha. Hindi mo gagawing swimming pool ang kawali.” Napangisi ako. “Noted, Tito.” ginagawa naman akong sobrang inosente nitong yummy tito ko. Hinintay naming uminit ang mantika bago niya isinunod ang bawang. Agad na pumalibot ang amoy ng nilulutong bawang sa buong kusina. “Tandaan mo, ‘wag mong hahayaang masunog ‘to, dahil ‘pag nasunog, mapait at hindi na masarap.”

Makabawi man lang ako sa lahat ng itinulong n’ya sa akin. Dr. Zane Cuanco Pov Nang makarating na kami sa kitchen area. Sinimulan na n’yang hinanda ang mga ingredients na kailangan. “Wait! Ako na baka mahulog ka!” Suway ko sa kanya dahil inakyat n’ya ang bowl na nakalagay sa hanging cabinet ng kitchen. Hindi n’ya ako pinakinggan, inakyat n’ya pa rin ito at pilit na inaabot.

Nagulat s'ya ng pagbukas ng pintoan ng kusina ay isang makapal na usok ang sumalubong sa kan'ya. "Shit! Saan galing ang usok na ito?" pagmumura n'ya habang pilit na inaaninag ang pinanggalingan ng usok. "Ay karabaw na bungal! Oh shit bakit ang daming usok? Nag prito lang naman ako ng bacon ah!" narinig n'yang reklamo ng isang boses. Pilit n'yang hinahawi ang makapal na usok at inaaninag ang tao sa loob.

Minsan kasi kapag gusto niyang magluto ng masarap na pagkain para sa pamilya noon, agad siyang pinaaalis at pinapagalitan ng kanilang katulong kapag nakakarating siya sa pinto ng kusina. Nang makita ni Kier Vy sa mga mata ng kanyang kapatid na tila hindi naman ito nagsisinungaling o tinatakot, binalingan niya si Kaizer ng isang malakas na singhal ng pagmamayabang. "You're so lucky, Kaizer. Eating my sister's cooking is a blessing you probably got from your past seven lives." Napakalabis naman ng sinabi ng kuya ko!

Yet she looked at me as though the idea had never occurred to her. She lowered the ladle into the pot before speaking again, her voice quieter than before. "Alam mo, Winston, palaging sinasabi ng papa ko..." She smiled faintly, though there was unmistakable fondness in her eyes. "...food tastes better when it's shared." A gentle silence settled over the kitchen. No one spoke, not because they were intimidated by my presence. But because every person inside that room seemed to understand the meaning behind those words. Chef Roberto quietly cleared his throat and busied himself arranging the ingredients on the counter.