Food Thoughts Quotes Novels & Stories

Binaba ko ang hawak ko na kubyertos at tsaka muling tumingin sa kaniya. “Hindi sa hindi ako kumakain ng green vegetables.” Sabi ko na nag-quote sign pa habang sinasabi ang salitang iyon. “Believe it or not, wala akong problema pagdating sa pagkain ng gulay. Pero gusto ko talaga ang mga pagkain na ito no matter how much calories I get from them. No offense meant sa mga taong nagda-diet pero hindi ba dapat ini-enjoy rin ang pagkain? I mean, hello? Nagtatrabaho ako para maibigay ko sa sarili ko at sa pamilya ko ang mga gusto namin. Kasama na roon ang pagkain. I personally believe that you can eat anything you want but moderately. Kung ayaw mo na madagdagan ang bilang na nakikita mo sa weighing

But never one prepared with that much thought—never this warm, never this… sumptuous. Thyon chuckled and lifted the lunch box higher, as if flaunting it. “This isn’t just food. It’s a heart-warming box, full of color, fragrance, taste—may effort, may pagmamahal. Parang hindi lang stomach ang pinapakain, pati soul.” He added with mock seriousness, “By the way, si sister-in-law mismo ang nag-remind sa’kin—never skip breakfast. Bad daw for the stomach. See? She’s so gentle. She actually cares.”

Simpleng saad niya sabay subo ng isang kutsarang macaroni salad nang humarap siya rito. Ngumisi ito sa kaniyang sinabi at ganun din siya. Good at tanggap nito ang sinabi niya. Well, hindi naman siya nagsisinungaling pagdating sa pagkain eh. Food is life kaya siya kaya unang tingin pa lang niya sa mga dala nito, mukha ng pagkain ng baboy. Nagtitigan silang dalawa habang kumakain siya. Hindi problema iyon sa kaniya kung iyon ang pag-uusapan, kahit umabot pa sila buong umaga magtitigan.

Disgustadong naiikot niya ang mga mata. “Forget her. So tell me, if you don’t know how to cook then how do you eat? Huwag mong sabihing puros take-out foods at pa-deliver ang kinakain mo! “Ikaw pa eh napaka-arte mo sa pagkain?! Sukang-suka ka kamo sa mga pagkain sa Scrummy dahil ayaw mo ng mga fast food!” aniyang hindi naniniwala sa palusot nitong iyon ang unang beses nitong magluto.

Totoong pamilyar siya sa pangalan ng lalaki pero wala siya noon na ideya sa itsura ng tinutukoy na inaanak ng mga magulang at anak ng matalik na mga kaibigan nito hanggang sa naiuwi niya ito sa bahay nila. Eleuthera declared, food is life so she can enjoy it. The feeling that you were left behind by something, oblivious of your surroundings, and all of your attention was focused on the food you’ve been eating. Still, you are enjoying the moment with your food. Eleuthera declared, "Food is life."

I stood up with my swollen eyes and got the Broom and dustpan into the kitchen and sighed. Ang kapal pa nang mukha n’yang pabilihin ulit ako gamit ang sarili kong pera! Eh s’ya naman ‘yong may saltik at problema sa buhay. Sana naman hindi n’ya na sinabay ang pagkain sa galit n'ya. Food is prescious. I hate those who don’t appreciate food’s preciousness. … “ Oh bakit Busangot nanaman ang pag mumukha mo jan?”

At feeling ni Krissy gumagaling na siya sa pagluto dahil sa walang kapagurang tulong na ginagawa niya sa chef ng resort. Hindi paman sila nag-uusap ni Calex ay masaya na siyang mapagsilbihan ang lalaki. Lalo na't kinakain naman nito ang mga pinapadala niyang pagkain na may kasama pang iba't-ibang mensahe kagaya na lamang ng, "Smile it makes you more handsome." "Eat well, pakabusog ka." "Take good care of yourself." At kung anu-anong klase pa ng mga mensahe na kadalasan may mga quotation pa.

Ako naman, sinugurado ko lang na matitikman ko lahat ng putahe. Walang nakakutsara sa 'min, lahat kami ay kumain nang nakakamay. Mas lalong napasarap ang kain namin nang dahil do'n. Ang sabi ko nga sa sarili ko, hindi ako mag-sha-sharon ngayon kapag may natira pang mga pagkain. Puwede rin naman kasi naming i-share sa iba 'yung food namin na sosobra. At saka hindi ako prepared, wala akong supot na dala kaya susulitin ko na lang din ang pagkain.

Mahina itong natawa habang pinagmamasdan ako. "Uminit lang ang ulo ko kanina. Sa lahat kasi ang ayaw ko ay iyung malagay sa alanganin ang health. Well, nangyari na iyun, and hindi daw ako makukulong or makakasuhan so, pwede na nating i-enjoy ang mga pagkain na nasa harapan natin. " nakangiting muli niyang wika. Tumango ako tsaka ko itinoon ang buo kong attention sa mga pagkain na nasa harapan ko.

Kumunot ang noo niya sa tanong ko. Tumikhim siya at marahang kinagat ang labi. “Hindi pa.” Tumango ako, “pansin ko nga. Kasi tuwing kumakain ako ng agahan sa mansyon mo, pakiramdam ko nasa magarbo akong piyestahan sa dami ng pagkain. Saka minsan pakiramdam ko nasa mamahaling restaurant ako dahil sa mga kakaibang pagkaing inihahain. Lahat ng natikman ko sa hapag ay first time ko. Masarap siya, pero… sana matikman mo rin ‘yong mga kagaya ng mga kinakain naming… mahihirap o ‘yong mga normal na mamamayan.” Mahabang litanya ko. Nahiya naman ako bigla dahil natahimik siya at mukhang may malalim na iniisip.