Novel & Cerita Larawan Ni Juan Luna

Ganunpaman, kahit na hindi kagandahan ang damit nito, madalas pa rin iyong hindi mapuna dahil unang napapansin ng mga tao ang pambihira nitong kagwapuhan. Magandanga lalaki si Juanito— kagaya ni David Cuesta. "How are you? We've never seen each other since the last time..." she trailed off. "Ang laki ng pinagbago mo, hindi na kita halos makilala. Bakit hindi ka na lang ulit nagpakita?" Tumawa ng marahan si Juanito. Tumitig din ito sa kaniya. "Says the person na bigla na lang umalis ng Pilipinas. Wala kang sinabihan sa amin na sasama ka na pala sa digmaan sa Israel."

pag-uulit ni Doña Trinidad. "O-opo, Lola..." sagot niya habang nakayuko. Paano pa kaya niya mahuhulaan ang tamang sagot? Wala naman siyang masyadong alam sa arts. Hindi rin niya masasabing hindi siya nakaka-appreciate nito dahil may ilan naman siyang art pieces na nagustuhan. Isa na roon ay ang pamosong painting ni Juan Luna na pinamagatang "Spolarium".

seryosong sabi ni Juaquin. Natulala si Lalaine sa mukha ng binata ngunit habang nakatitig siya sa malaanghel nitong mukha ay siya namang bilis ng kabog ng kanyang dibdib. Kumurap siya ng paulit-ulit ngunit hindi nawawala ang kakaibang liwanag na nakikita niya sa mukha nito.

Iyan ang ugali ni Daniel Chua. “You have to go, Daniel. You’re drunk, ipapahatid na lang kita sa isang katiwala rito,” saad ko sa kan’ya. “N-Nooo! I want you, Luna. Kanina noong nakita s-sobrang nanibago ako sa’yo. Nagbago ka n-na and I can’t g-get enough of y-you. P-Para bang naiisip ko na mali ang n-naging desisyon ko---”

nakangiting sabi ni Cristina. Ngunit pagharap sa akin ng lalaki ay parang biglang tumigil ang pag-inog ng aking mundo. The man had a towering height, model-like physique, handsome Greek face at makapigil-hiningang uri ng paninitig. In short, close to perfection physical attributes. Who was no other than Jassi Daniel dela Luna, my husband! A-Anong ginagawa niya rito? "So you're the one in charge?"

Sa isang iglap, nanlabo ang kanyang paningin. "Hello po, Lolo!" Ang boses na parang bata ni Liana ay sumalubong sa kanya, kasing-lambing ng simoy ng tagsibol at banayad na ulan. “Ikaw ba ang Lolo Danilo Suarez, ang mayamang lolo na madalas kong banggitin, ang taong may talento sa walong timba, isang dakilang guro, at isang natatanging matematiko?”

Nais kong malaman kung bakit ang aking nakababatang kapatid na babae, ang taong tinawag kong kasintahan, ay ipagkanulo ako sa ganitong paraan. "Hindi ba malinaw? Gusto kong maging Luna." Ngumiti siya. "Palagi kong kinamumuhian ang katotohanan na ang isang mahina tulad ng nangyari sa una at nagkaroon ng mas mahusay na pagbaril kaysa sa ginawa ko sa pagiging susunod na Luna." "Ako si Luna dito. Paano ako makaya ni Damon sa Damon?" Pinupukaw ko ang aking mga browser.

Ngunit bigla rin nitong pinutol ang tawag. "Hey! What.. Hello?" "Klik!" Narinig na lang niya na binaba na nito ang phone. "Bwisit!" Inis na pinatay na rin niya ang linya. "Sino kaya ang babaing 'yun?" Hindi niya naiwasang itanong sa sarili, malalaman rin naman niya kapag nakausap na niya ang kanyang Papa. Humanda siya! Siya si Joaquin Jeremy Dawson Alquiza ang bunsong Anak ni Liandro Alquiza. Nang araw na iyon...

puri ni Juan Sarte. "Thank you, sir," sagot ni Lily sa isang sikat na makeup artist, Juan Salarte is the one of the most sought after celebrity makeup artist, iyon ang narinig niya mula kay Isaac, isa daw rin itong sikat na makeup artist sa buong Pilipinas, ang bongga lang hindi ba? Haba talaga ng hair niya, iba talaga ka galante ang mga Montenegro. Pati nga gown na suot niya si Coco Chanel ang nag-design daw no'n, one of the top fashion designers of the world.

Hindi pa siyaready! Muli niyang ibinalik ang tingin kay Juancho, na tila nakabawi na sa pagkabigla. Inayos nito ang pagkakatabingi ng salamin nito "Ano, lalaki? Papanagutan mo ba ang apo ko o babarilin kita rito mismo?" Wait. Wait. WAIT LANG! Pananagutan?! Siya?! What the hell is happening?! "Huminahon ka muna, Damian," awat ni Lola Constantina, pero kahit siya mukhang kinakabahan sa hawak ng niya Lolo.