Juan Luna And Antonio Luna の小説・ストーリー

3rd Person's Point of View Naiiyak ngayon si Nina habang yakap-yakap niya si Luna at Sol. "Tita, don't cry. Di naman hahayaan ni Dad na mapahamak kami." Natigilan naman si Nina at napatingin kay Antonio dahil di nila maintindihan ang sinasabi ni Luna ngayon. "Dad niyo?" "Yes." Biglang may kumatok sa pintuan na kinatingin nila doon.

Anunsyo ni Juaquin na mas lalong nagpalaglag ng panga ni Lalaine. ---

Sa dami ng araw na puwedeng bumisita si Lola, ngayon pa talaga siya dumating na kasama ang mga taong pinakaaayawan kong makita. Nakatayo sa gawing kanan niya ang ama kong si Jordan De Luna. Katabi nito ang asawa niyang naging dahilan ng pagkawasak ng pamilya namin noon. Sa likod nila ay ang tatlo nilang anak. Si Jackie, ang bunso, ay tahimik lang na nakayuko at halatang hindi komportable sa sitwasyon. Samantalang sina Juancho at Jonas ay parehong mas matanda pa sa akin. Pareho silang ipinanganak habang buhay pa ang Mommy ko.

“No, it’s not your fault. Hindi ko rin naman alam na mangyayari yon eh.” Pareho kaming tumahimik habang pauwi. Madilim na noong nakarating kami sa General Luna. Bago kami bumiyahe pauwi, dumaan muna kami sa isang coffee shop para pag-usapan ang tungkol sa nangyari. Saktong mayroon ding CR doon, kaya nagpalit na ako ng damit at nag-ayos sandali. “That, Aaron Del Rio you saw earlier was the only sibling of Gabriella. And Antonius Pascual was her best friend.”

Ipinakilala sila ni Mateo nang may malamig na tono, "Mr. Angelo Muad, Mr. Rain Agudo. Ang estudyante ko si Luna." Ngunit kahit batid ni Luna na ang isa ay may mataas na posisyon sa militar at ang isa naman ay kilalang personalidad sa mundo ng pulitika, nanatili pa rin ang magaan nilang pakikitungo sa kanya. Ngunit nang makita nila ang mahinahong kilos at maayos na asal ni Luna, agad silang nakipagkamay sa kanya at magiliw na nagsabi, "Matagal ka na naming naririnig."

"Ahm Liam, pasensya ka na ha.. pwede bang si Antonio muna ang kasama ko?" "S-sure, no problem." sagot nito pero halatang nasaktan sa sinabi niya. Ayaw niya lang kasing sanayin ang sarili niya na palaging kasama si Liam. Baka kapag aalis na ito pabalik sa Pilipinas ay mag-aadjust na naman siya. Silang dalawa ni Antonio sa isang bangka. Si Fern at Liam naman sa isa.

Muling tumingin si Luna sa harap ng maraming tao. “I know you all know me everyone. I am Luna Fernandez, the founder, designer and CEO of Moonlight Clothing Line. Matagal kong itinago ang katotohanan dahil may mga bagay na dapat akong unahin sa pag-uwi ko sa pilipinas. Hindi ko naman inaasahan na makikilala ko dito si Sebastian, ang ama ng aking anak.

bulong naman ni Luna. "Sino ba yun siya? Family relative ba?” tanong nito bago humiwalay sa yakap. "He is my cousin, nasa abroad siya nakatira. His name is Pancho Valenzuela,” "Oh I see. Am I a jealous person, before?" tanong nito. "Actually, not. You haven't been jealous, kasi wala naman akong mga ano noon, you know. Ikaw lang naman first boyfriend ko.” tugon naman ni Luna.

Unti-unting lumabas ang usok mula sa kanyang mga labi. Lalong naging mahirap basahin ang kanyang ekspresyon. "Anthon." Mula sa anino ay lumabas si Anthon Lopez. Saglit muna nitong sinuri ang mukha ni Joaquin bago nagsalita. "Master Araniego..." "Bakit parang hindi man lang kayo nagulat?" Bahagyang tinapik ni Joaquin ang abo ng kanyang sigarilyo.

Lahat sila ay natigalgal sa ginawang pag-amin ni Luna. “Hindi, Gelo. Wala pa namang nangyayari sa atin. Pano mo naisip na ikaw ang ama ng dinadala ko?” nagtataka ring tanong ni Luna. “Siraulo ka ba? Eh, bat pumayag kang panagutan ko ang dinadala mo? Tsaka, itong kwintas, hindi ba sayo ito?” ani Angelo na inilabas ang kwintas at ipinakita kay Luna.