Larawan Ng Tula Novels & Stories

Nakangiti kong kinakausap ito. "Ang ganda, ikaw ang liwanag sa madilim na kalangitan. Liwanag na nagbibigay ng pag-asa kahit na dumating sa puntong walang-wala na." Nasasabik akong gumawa ng tula. Ito ang ginagawa ko sa tuwing naiisip ko kung ano ang pakiramdam ng may pamilya at sa tuwing nalulungkot ako. Ngayon, magkakapamilya na rin ako. Magagawa ko rin ang paggawa ng tula nang masaya ang pakiramdam ko.

Binasa niya ang papel para lang mapangiti nang mapagalaman kung tungkol saan ang nakasaad doon. Patalastas para sa lahat ng may angking talino sa pagsulat ng tula at maikling kwento. Natawa siya ng mahina. Hilig niya ang magsulat ng tula at short stories. Sa katunayan marami narin siyang published poems sa school journal ng high school na pinagtapusan niya. Masubukan nga. Ang isip niya habang nagpatuloy siya sa paglalakad ng nakayuko dahil sa ginagawa niyang pagbabasa sa flyer.

"Dahil nga may suyuang nangyari eh napagawa tuloy ako ng tula para sa kaniya.. Pinaghirapan ko talaga yun. Akalain niyo, bata pa lang ako non pero nakagawa na ako ng tula at yun ang unang tula na nagawa ko at ginawa ko para lang sa kaniya. Dahil ganoon siya kahalaga sa akin. Hindi ko na isheshare dito yung tulang ginawa ko kasi gusto ko kaming dalawa lang ang nakakaalam non. Then one day, sa kubo na nakagawian naming tambayan sa may bukid ay naabutan ko siyang nagdodrawing. Nakakamangha na mahilig pala siya sa pagdodrawing."

Nang may isang lalaki na pumasok naka barong panga “katulad ng mga alon sa dagat ay hindi kumukupas ang pag-ibig ko saiyo, aking irog ko ay sagutin mo ako. Katulad ng ibon sa himpapawid hindi titigil ang pagkumpas ng aking pakpak para ikaw lamang ay mapuntahan at aking masilaya--” "Tigil" sigaw ko at tumigil nmn siya habang nakatingin sakin "Ano kaba? nanliligaw kaba? Kung hinahanap mo nililigawan mo wala dito!!!, hindi poetry competition ang pinuntahan mo hah! Kundi entertainment kundi kanta at sayaw pati pag arte hinahanap namin hindi yung lintik na mag tula² ka dyan." inis Kong sabi

Ralia POV Nagkaroon ng simpleng programa. May dalawang batang kumanta ng isang awit na halatang pinagpraktisan. Medyo sintunado ang isa, pero buong puso ang pagkanta. May isa pang batang nag-recitate ng tula tungkol sa pasasalamat. Habang nakaupo ako roon, hindi ko maiwasang balikan ang nakaraan ko.

Vengeance Paghihiganti ang tula ng pusong sugatan na isinusulat sa apoy, binibigkas sa dilim. At sa bawat taludtod ng poot, ang kalaban ay unti-unting nilulunod sa sariling kasalanan. 👨‍⚕️HIDEO ADONIS

Kalokohan. Bumaba siya at nagtungo sa dalampasigan. Habang naglalakad ay tiningala niya ang mabituing langit at naalala ang isang tula na kanyang nabasa...pilit kong binabalikan ang mga alaala sa malayong bahagi ng aking kahapon...ito'y tila lampara na aandap-andap sa pusod ng dagat at mga bituing nahuhulog mula sa langit na nagiging abo sa sandaling dumantay sa aking mga palad...

[Ang Dugo ng Katapatan] Ang pulang tuldok ng laser ay tila isang mantsa ng dugo na gumagapang sa puting tela ng damit ni Paola. Sa isang iglap, tumigil ang pintig ng mundo. Ang huni ng mga kuliglig sa kagubatan ay napalitan ng isang matinis na katahimikan na tanging ang mga sanay sa kamatayan lamang ang nakakaunawa.

Larawan ng isang pamamaalam. Hinaplos ni Gab ang painting. Pakiramdam niya ay hawak n'ya na 'din ang mga palad ng asawa habang hinahaplos ang bawat dinaanan ng brush na ginamit nito sa pagpinta. Ipinikit n'ya ang mga mata. Nagsalimbayan sa isipan ang mga masasayang alaala nila ni Irish, mga alaalang lalong nagpapabigat sa sa sakit ng kalooban. Hindi deserve ng asawa ang masaktan at mahirapan.

Halata na nagseselos "Ano ba pini-paint n'ya? Puno ba iyan o bundok? Ang amazing po!" Turan nong isa na pinagmasdan ng mabuti ang painting. "Malamang bulaklak iyan? Bulaklak lang ang alam ko na maraming kulay eh!" Sabi ng isa na pinakamatangkad sa lahat. Malapad na ngiti lamang ang tinugon ni Aella. May isang pigura na nakatayo sa tabi ng mga ito. Bumakas ang pagkamangha sa mukha ng teacher ng mga ito.