Don Juan Picture Novels & Stories

“Jenica Laurel, the heiress of Guam Business Empire. I want her dead.” Binuksan ni Diosdado ang envelop at nakita niya ang mga picture ni Jenica, pati picture ng batang nasa limang taong gulang. Nangunot ang noo ni Diosdado. The boy in the picture seemed to acquire resemblance to his nephew, Alexander Fuego. “Doesn't the child in the picture look like Alexander Fuego when he was that age?” biglang tanong ng lalaki. Nag-angat ng tingin si Diosdado. “This is my nephew’s child?” manghang tanong niya.

As if it was a déjà vu back when he first know his son. “Look what you have done again, Juan Diego,” sambit ni Ms. Juliana. Ibinaba niya ang kaniyang tablet na may kuha ng litrato naming dalawa na tumatakbo sa madilim na kalsada habang magkahawak ang kamay. Hindi naman ako namukhaan dahil na rin sa suot kong hoodie ni Juago pero dahil nakatingin siya sa akin, kitang-kita ang nakangiti niyang mukha. Maraming comments mula roon.

Hindi pa man niya ito gusto, unti unti na niyang nakikita si Juan bilang tunay na alagad. Siyempre, nakasalalay pa rin ang lahat kung makakatawid ba si Juan sa ikatlong antas. Kung pagkalipas ng walo hanggang sampung taon ay nananatili pa rin siya roon, malamang ay babalik ang dating inis ni Sol Dazhu. Sa nakalipas na tatlong araw, halos hindi lumabas si Juan ng bahay. Karamihan ng oras niya ay ginugol sa dream space, nakikipag-usap kay Nando Tisoy.

sagot ni Kuya Lualhati, diretso, walang paligoy. Pagkatapos, may hinugot siyang larawan mula sa folder na hawak niya at inilapag sa mesa. Isang litrato ng lalaking hindi ko agad nakalimutan. Matulis ang mga mata, walang ngiti, at may klase ng presensyang hindi ka pagkakatiwalaan. Si Juan.

Doon, tuluyan siyang napaiyak at napahagulhol mag-isa. “COME on, mems, smile,” paalala ni Juanico ng makababa sila sa sasakyan nito. “Sayang ang ayos ko sa ‘yo kung bubusangot ka lang. Charity na ‘yan, ha, wala ng libreng pa-retouch.” Pilit na ngumiti na lamang siya sa kaibigan at nanatiling tahimik.

"Oh? Marami bang kinuwento sa iyo ang asawa mo tungkol sa akin? Marami rin akong nalaman tungkol sa iyo... at sa babae mo." Matalim at tila naghahamon ang mga mata ni Diana nang tingnan ako. Nilapitan siya ng asawa niya at hinawakan sa braso pero parang wala siyang pakialam doon. "Babae?" Juancho chuckled. "Wala akong babae. My wife is the only woman in my life. Magkakaroon lang ako ng ibang babae sa buhay ko kapag nagkaroon kami ng anak na babae."

Kahit ang seryoso niya angat na angat ang ka-gwapuhan nito. Muli na akong nag-lakad tapos nakita ko naman ang isang picture ng batang babae na napakaganda at parang manika. Grabe, ang cute-cute niya! ang sarap pisilin ng pisngi nito na parang siopao. Sunod naman na nakita ko ay mga litrato na ni Don Juanito. Tatlo lang ba sila sa Mansion na ito? Wala na akong ibang nakita na litrato kung hindi sa kanilang tatlo lang. Ang iba naman ay nga paintings na. Hanggang sa tumigil kami sa isang malaking pinto.

(" Oh, really.. well spill the beans amigo" " He was keeping a more valuable thing with him than the crest boss.. and I think it will be easy for Verna to do this task " (" Oh! Really send me a picture! ") Excited na sabi nito sa kabilang linya. Romnick sent the picture of Cassidy on his phone to Juanito. Saglit na natahimik ito sa kabilang linya. ("Oh! My gosh..! I think I already find my wife!") Juanito exclaimed exaggeratedly.

turo ni Lezzie sa katabing larawan ng picture nilang puno ng putik sa katawan. Nang makarating ako sa living room ay naramdaman nila ang aking presensiya at sabay na tumingin sa akin. It was a very rare sight, tatlong magkaparehong mukha ang sabay na nakatitig sa akin. “Sorry, I asked them about the albums since they began to get energetic,” paliwanag ni Juancho. Tumango ako at nginitian ang mga bata. “Do you want milk?” Sabay na umuoo ang dalawa at bumalik sa pag tingin sa album.

Kasama nito ang amang si Don Juan, isa sa pinakamalaking investor at matagal nang business partner ng Tuazon Group. “Don Juan, kumusta po?” bati ni Sebastian, nagbigay-galang dahil malaki ang utang na loob niya sa matanda. Ito ang tumayo niyang ama sa larangan ng negosyo. “Sebastian, my boy!” malakas na tawa ni Don Juan. “Perfect timing. Nandito kami para ayain kang mag-golf. Dala ko ang bagong clubs ko, imported pa mula Japan. Sabi ko sa ama mo, magandang pagkakataon ito para makapag-usap tayo ng mga bagong proyekto.”