Novel & Cerita Larawan Ni Juan Luna

Baka naman totoo ng nagseselos na talaga siya sa batang 'to? "Akin na at tila nanghihina pa ngang tunay si Lux," ani Ate Lluvia sabay kuha kay Juan Felipe at kinandong ito. Si Lino naman ay tumabi sa'kin. "Masyado mo naman yatang pinagod, Lino," dagdag niya.

“Super excited. Kaya please, dalian mo na, kasi ang anak ko, kanina pa naiinip na makita ang ama niya.” Ngumisi si Lulu. “‘Sus, dinahilan pa ang anak, pero ang totoo naman, ikaw ‘yong naiinip.” Tumawa ako. “I admit. Yes.” “See,” bulong pa niya. “Ano’ng pakiramdam na magkaroon ng mapapangasawa na almost perfect, ‘teh?” “Perfect? What do you mean?” “Perfect… Guwapo, macho, mayaman, at higit sa lahat, malaman.”

Ibig sabihin ay may napili na silang lalaki at naka-highlight nga naman ito sa nag-iisang mukhang demonyo sa dance floor. Sino pa nga ba? E, ang nag-iisang Diego De Luna! Naghiyawan ang lahat nang magsimulang tumugtog ang kantang 'sway' at napigil ako sa paghinga nang magsimula si Diego sa mala-rumba-chacha na dance moves niya. Napakagat ko pa ang pang-ibabang labi ko, at itinaas ko ang tingin sa kanya. Alam ko na hindi pa niya ako napapansin ngayon.

Dalawang lalaki at isang babae, yung babae ay kamukha noong Salvacion. "She's Salvacion Lu. Lola ng nag-iisang Aciel Lu," aniya habang naka-turo pa rin sa screen ng laptop niya. Dahan-dahan akong napalingon kay Jia na ngayon ay nakatingin na rin pala sa akin. Agad ko rin iniwas ang tingin ko at lumayo sa kaniya para tawagan si Mama. Sana lang ay gising pa siya dahil pasado alas siyete na ng gabi. Maaga kasi matulog ang mga tao sa probinsya namin.

Sato was smiling too, it was rare na nakikipaghalubilo siya sa ganiti karaming tao kaya I am glad na nageenjoy siya. Si Juancho ay naiilang at mumunti lamang ang mga galaw pero bakit ang gwapo niya pa rin? Is this the perks of being so handsome? Kahit hindi pa siya gumalaw ay maagaw niya talaga ang atensiyon ng kahit sino man. “Can we go back down now princess?” bulong ni Juancho kay Lezzie. “Baby, have mercy on your dad,” bulong ko kay Sato.

Ngumiti si Nina Santos, parang batang nakatuklas ng bagong laruan. At sa halip na umatras, mas lalo pa niyang isiniksik ang mukha sa pisngi ni Joaquin Araniego. Parang isang hayop na humahanap ng init, hindi ng pag-ibig, kundi ng kapanatagan. Walang malisya. Walang kahulugan ng pagnanasa. Pero sapat iyon para biglang manigas si Joaquin. Ang mga kamay niyang kanina’y nakababa lang, unti-unting umangat.

Samantalang nasa kanya na ang pinakamahalagang dahilan para tanggapin ang alok nito? “Oh please, kung iyon ang inaalala mo mas madali mo akong makikilala kung sasagutin mo na ako ngayon,” giit ni Joaquin na ginagap ang kamay niya saka iyon masuyong dinampian ng h-alik. Natigilan si Lara saka tinitigan ang perpektong kagwapuhan ng lalaking nasa kanya ngayong harapan. Ang ama ng kanyang anak.

Ang Tanawin ng Samahang Liwayway Sa harap ni Juan ay isang tanawing parang paraiso—mga bundok na luntian, mga bulaklak na makukulay, malinaw na ilog, at malamig na simoy ng hangin. Para itong larawan mula sa isang lumang alamat.

Nanlalaki ang mga mata ko sa revelation na iyon ni Franco. Lumambot ang itsura nito ng titigan ako. Ngumiti ito sa akin na tila ba para sa akin talaga ang susunod na mga sasabihin nito. “Pero bumalik ang totoo kong asawa... Ang totoo kong mahal... Ang kaisa-isahang babae nagmamay-ari ng puso ko. At kahit kailan ay hinding-hindi nawaglit sa puso’t isipan. At mananatiling sa kanya lang iikot ang mundo ko hanggang kamatayan.” Bago nito nilingong muli si Bianca. “At ngayong kaya mo na ang sarili mo, tinatapos ko na ang anumang obligasyon na iniatang sa akin ng ama mo.” Naniningkit ang mga matang pagtatapos nito.

Hindi ko nakakalimutan ang banta niyang papaslangin niya si Adrina. "Pinarusahan agad siya nang hindi ikinukulong o hinahatulan sa kung anuman ang kaniyang kasalanan?" Inis akong napabuga ng hangin nang biglang lumitaw ang imahe ni Elana sa isip ko, nakangisi na tila sinasabing siya ang nagwagi. Wala naman akong ibang nakikitang puno't-dulo nito kung hindi siya lamang.