Novel & Cerita Laslas Sa Kamay

Sa eroplano, ikiling ni Christopher ang kanyang ulo at nagtanong, "Nay, saan tayo pupunta?" Nakatingin sa bintana habang unti unting nawawala ang lungsod sa ilalim ng mga ulap, hinaplos ko ang kanyang ulo. "May pupuntahan tayo na walang makakahanap sa atin. Huwag kang matakot. Kasama mo ako." Ngumisi si Christopher. "Hindi ako natatakot!" Pagkaraan ng ilang sandali, muli siyang nagtanong, "Nay, may ama ba ako?"

At nang marinig niya ang sara ng pinto BOOM. Hindi time bomb pero ganoon ang dating sa dibdib ni Lorie. Agad niyang hinugot ang cellphone mula sa ilalim ng kumot. Kasing bilis ng kamay na sanay gumalaw sa takot, sanay humawak ng katotohanang hindi niya makita pero alam niyang nandyan. Tinawagan niya ang tanging pinagkakatiwalaan ng ama niya.

"Nasasaktan kasi ako." Binitawan nga niya ang kamay ko pero bigla naman akong kinabig sa baywang ng kaliwang kamay niya kaya nagkadikit ang mga katawan namin. Nakakailang pero nakakapanindig-balahibo rin ang kilig na nararamdaman ko.

mahina kong saad sapat na para marinig nya Hindi niya ako sinagot dahil tanging nakatitig lang sya sakin, napadako ang tingin ko sa kamay niyang hindi pa humuhupa ang dugo. Hindi ko alam bakit hindi sya nakakaramdam ng sakit namumula ang kanyang kamay at dinudugo, wala sa sarili ko itong kinuha nakatitig lang sya sakin habang hawak hawak ko Ang kanyang kamay, " Gamitin natin?" Alok ko ang akala ko ay tatanggi syanpero tumungo lang ito, hinila ko sya sa kanyang kama at pinaupo

Ang bango! Mabuti na lang at mabilis ‘tong kamukha ni Alex kasi agad niya akong nasalo at inalalayan. Gamit ang kanan niyang kamay ay hinawakan niya ang likod ko’t saka niya inayos ang kamay ko para naman umakbay sa kan’ya.

Hindi ko kasi alam kung papayag siya e kasi naman bakit ba kailangan madilim? "Okay." Saad nito tsaka tumayo at naglakad palapit sa akin. Hinawakan nito ang kamay ko tsaka ako inalalayang lumabas ng pinto. Gusto 'kong pigilan ang sayang nararamdaman ko pero parang hindi ko kaya. Bakit ba kasi may pahawak-hawak pa siya ng kamay? Pwede naman kasing buksan na lang ang ilaw para pareho kaming makapaglakad ng maayos.

Bakit naman siya lalapit sa akin? "You're raising your hand as if you're calling for someone, do you need help?" Sa sinabi niyang iyon, doon ko lang napagtanto na nakataas nga pala ang kamay ko kanina pa. What a shame! Ah basta! Hihintayin kong lumapit ang manager, bahala ka riyan sa buhay mo kahit gaano ka pa ka yummy! ***

Ano bang meron sa akin kasi? "Give me your car key, I'll drive." Ibibigay ko nasana sa nakalahad niyang kamayang susi ng makita kong may mga limang lalaking may dalang baseball bat na nakaharap sa sasakyan ko. Mapapatay ko talaga pag may masamang mangyari sa sasakyan.

Tanong niya Bumaba na ako sa kinauupuan ko at sinimulan na siyang halikan, ang dalawang kamay ko ay naka yakap sa balikat niya, at habang naghahalikan kami, may iba namang ginagawa ang mga parte ng katawan namin sa baba. Ang kamay niya ay dahan dahan ng itinaas ang isa kong kamay at ipinusisyon na parang nagsasayaw, pero imbis na kamay ang itaas, ang paa ko ang itinaas nito.

“Do you trust me?” Hindi siya agad nakapagsalita. Hinawakan ni Lukas ang kamay niya, marahan at steady, parang pinaparamdam sa kanya na kahit gaano man kagulo sa isip niya ay nandito lang ito para sa kaniya. Ang init ng kamay ni Lukas ay parang kumakalat sa palad niya, sa bawat daliri, at unti-unting nagpapakalma sa racing heartbeat niya.