Laura Script Novels & Stories

I saw the three name in one thombstone, Lira, Lian, and Lyra. Ang mag-iina na alam ko na masaya na ngayon na magkakasama kung na saan man sila ngayon. Heart is crying again everytime we are here. Lyra died when she was fifteen years old, depression killed her. She never healed in her trauma, kahit na ginawa na namin ang lahat para maipagamot ito. Gumagaling ito pero muling bumabalik ang depression nito, until one day yong alam na namin na magaling na ito.

Pinupuri ni Laura ang sarili niya sa simula pa lang, sinasabi niya na wala pang nagpapakita ng interes sa kanya ang kahit sino kahit na matagumpay siya. Samantala, paulit ulit niyang sinusubukan na galitin si Luna para tanggapin ang hamon niya, habang gumawa siya ng imahe para sa sarili niya na isa siyang babae na ipinanganak na walang kahit ano, at sa pagsisikap at tiyaga, nagawa niyang baguhin ang kapalaran niya. Kung nahuli si Luna sa bitag ito at tinanggap niya ang hamon ni Laura, uuwi si Laura at ieedit niya ang recording bago niya ito isesend sa lahat ng major media outlet sa bayan.

Naglalakad ang babae sa kanyang harapan. “Don’t be, stay seated.” Akma siyang tatayo upang batiin ito ng formal ngunit maagap siya nitong pinatigil at walang lingong umupo sa pinakamahabang table na naroon. “I’m Laura, Laura Bieschel. Mother of Liam Bieschel.” Pagpapakilala nito ng tila parang hangin lang ang kinakausap.

Lumapit si Liza at inabot ang tubig. “Ma’am,” sabi niya, “kaya n’yo ‘to.” Tumango ako. “Kailangan.” Bandang hapon, nakatanggap ako ng mensahe mula kay Drake. Laura just checked into a private clinic. Nervous Breakdown. Napangiti ako nang bahagya. Hindi pa ito ang katapusan. Ito pa lang ang simula. Ngunit sa likod ng lahat ng ito, alam kong may isang tao na mas masasaktan kaysa kanino man.

Tiningnan lang siya nito ng masama ni Laura. Kinuha niya ang bag niya at lumabas ng apartment. Sa hallway, sumandal si Lara sa pader, humagulhol siya nang mahina. Ito ang tunay na Lara na hindi nakikita sa kanya ng publiko. Sa labas, she’s Lara Mae Salazar an award-winning sports therapist, best-selling author, picture of grace and success. Pero sa loob, she’s just a broken daughter with nowhere safe to come home to.

"Mahabang proseso ito, ma'am, may pagkakataong ayaw magsalita ng bata pero kanina, pahapyaw lang ang pagkakasabi niya sa kanyang identity. Mukhang may kinakatakutan siya. Balisa eh." Nadako ang tingin ko kay Laura nang lumabas ito sa isang pinto kasama ang isang social worker. Nakayuko ito at umiiyak nang magtama ang tingin namin. "Laura..." tawag ko. Umupo ito sa harap ko pero umiwas agad ito ng tingin. "Sabihin mo sa'kin kung sino talaga si Sandra." Napatingin muna si Laura sa kaharap kong staff bago ito tumingin sa isa pa.

“Tsk, kulit.” Pabalik na siya sa kusina nang matigilan sa pagtunong ng passcode. Ilang sandali pa ay pumasok si Laura. “Hello,” tipid nitong bati habang inaalis ang suot na heels. Tumango naman si Cain, akmang maglalakad na nang muling tumunog ang passcode at ilang sandali pa ay pumasok si Sherwin. Pagkatapos, sa isang iglap ay bigla na lamang naglakad palayo si Laura, animo ay nakakita ng multo.

O baka naman ngayon ko lang napansin, dahil ngayon lang naman ako tumingin sa kalangitan? "Hindi ka pa rin nag bago! Matapos mo akong pagsawaan palalayasin mo. Tapos ano? Kapag kailangan mo ulit ng babaeng makakasama sa kama, ako ulit ang tatawagin mo?! Jerk!" Laura said angrily. Habang nagbibihis siyay mariin siyang nakatingin sa akin, kung nakamamatay nga lang ang tingin niya baka kanina pa ako bumulagta. But to be honest, I dont care!

Para kasing magkamukha kayo nung kakilala ko,parehas kayo ng mata hinginging paumanhin ng binata sa kanya. Sunod-sunod ang lunok na ginawa ni Laura,,,para na talaga siyang lulubog mabuti nalang at binitiwan na ni tyron ang kanyang kamay kaya mabilis siya tumakbo pabalik sa comfort room.

Ipinarada ni Laila ang kanyang sasakyan sa tapat mismo ng lobby. "Laura." Agad na napalingon si Laura sa pinanggalingan ng tunog. "Nanay, Tatay." "Kagagaling mo lang?" tanong ni Zia. "Oo, Mah. Kakatapos ko lang bumili ng damit," sagot ni Laura, nagtatalo. "Halika, pasok ka." "Sandali lang Nay, hintayin ko muna ang kaibigan ko." Kumaway ang kamay ni Laura na nagsasabi kay Laila na mabilis na lumapit sa kanya.