Novel & Cerita Learned To Be Alone Quotes

Wala din naman akong suot na ganong desinyo, pero feeling ko malapit siya sa puso ko. Napatitig ako sa palapulsuhan ko hanggang sa aking mga daliri at parang bigla na lang may bumulong sa akin. "Whenever you feel alone, just look at the spaces in between your fingers and think that's where mine fits perfectly. I'm so proud of you, MINE, you did a good job. Really good job. If someday, something happened , remember that you're the best thing that ever happened to me. I love you so much, MINE."

Hindi ko alam pero hindi ko siya kayang makita ngayon o makausap. Pakiramdam ko ay sobrang atat na atat ako na alam ko naman na totoong atat ako. Na para bang hindi ko na pinahalagahan ang sarili ko. Bigla akong nahiya sa sarili ko. Kaya ngayon ay gusto ko na munang mag-isa. Me: I want to be alone. I’m sorry pero hindi ako uuwi ngayon.

Diretso lang ang tingin ko sa labas, ayokong makita niya ang sakit sa mga mata ko. "I grew up feeling alone. I have a complete family, a loving dad, sweet mom, a beautiful and smart sister but I feel that I am not part of that family. I don't feel the love of a family from them." I paused and wiped the tears on my face still looking outside. " I learned to bake cookies, to stop myself from thinking that I am alone. Para kahit papano magiging busy ako, makakalimutan kong nag-iisa lang ako."

Caption: “alone” Biglang nag-ring ang cellphone ko. Si Jerome. Sinagot ko agad. “Nice, ang ganda mo ngayon ah.” Natawa ako ng mahina. “Paano mo naman nasabi? Parang nagkita tayo ah!” Tumawa siya nang malakas. Ramdam ko ang alon ng dagat sa kabilang linya. “Malamang nag-post ka kanina! Ako unang nag-comment dun, tapos ngayon alone ka naman. Tsk. Sana sinabi mo na lang sa akin ginawa mong date!”

Deserved nila ang isa't-isa. Humaba pa ang usapan at pag-uupdate namin kay James ng mga ganap namin sa buhay and little by little he opened up his self with us. I just couldn't believe that James chooses this kind of life and I am so proud of him. Living alone is not an easy life, but it is fulfilling. Not everyone can live their life alone, Kaya to all the people out there who's living their life alone? I am so proud of you. Cheers to more struggle but makes us stronger life! We are all amazing and brave!

Ibig sabihin sya yung humila nito. Marahas kong hinawi ang kamay mula sa bag ko, “Lunch. Alone.” Matigas na sabi ko at nag-umpisa nang magmartsa. Talaga tinigasan ko ang salitang ‘alone’ para maintindihan n’yang gusto kong mag-isa.

Gusto ko siyang makita at makasama pero kahit ang makalapit ay pahirapan ko pang magawa. "Xan, please, I want to be alone," sabi ko. "Tsk! Alone, hindi ka namin puwedeng pabayaan dahil baka mamaya malaman na lang namin na isa ka na palang malamig na bangkay dito sa unit mo."

bulong ko sa kaniya. Ngunit kahit anong mangyari ay hindi ko pinagsisihan ang aking naging desisyon na pinili kong mabuhay nang mag isa. Dahil sigurado ako na kung humingi ako nang tulong sa kanila ay hanggang ngayon ay umiiyak pa rin ako sa mga bisig nila at patuloy pa ring umaasa sa kanila. Tama lang ang naging desisyon ko kasi natuto akong mabuhay nang mag isa, natuto akong maghanap nang mga bagay na kailan ko para makapag patuloy ako sa aking buhay. I think God makes my life like this so I can learn my lesson. I won't grow if I depend on others, I will not grow if I stay in my comfort zone.

sabi niya. Napailing ako. “Sanay na ako,” sagot ko. “Stop saying that,” mariin niyang sabi. “Hindi ka sanay. You just learned how to survive.” Natigilan ako. Hindi ko alam kung bakit jpero tumama yun. “Same difference,” mahina kong sagot. Umiling siya. “It’s not,” sabi niya. “Because surviving alone doesn’t mean you have to stay alone.”

Biglang bumangon ang galit sa puso ko. " You deserve to be alone. Me too. W- we both deserve to be alone without any happiness in life. " Sabi ko sabay takbo pa taas habang parang gripo ang luha na kumakawala sa akin. isang desisyon ang marapat na gawin para muling makapag-simula.