Learned To Be Alone Quotes นิยาย & เรื่องราว

Nang mapagod ay tahimik akong lumabas ng bahay yung hindi nila mapapansin, sa labas ng bahay nila ate ay may dalampasigan sa harapan ngunit malayo pa kaunti sa kanila. Nang mapagod ay naupo ako sa buhangin at tumitig sa buwan na bilog na bilog, huminga ako ng malalim dahil hindi ko maalis sa isipan ko ang naganap. "You're alone," pinigil ko ang paghikbi ng malakas ng marinig ang tinig ni Traise. "I want to be alone, bumalik ka na sa loob." Pilit kong hindi pumiyok dahil nakakahiya.

WARNING: MEDYO SPG SOME PEOPLE adjust to their environment drastically, so am I. They also prefer being alone but sometimes when problems comes, they knew what they want-- they hate being alone at that point. Dumating na ako sa puntong ito nang dalawang beses, I just wish it won't happen again. "--my?"

"Saan ka na naman pupunta? Hindi ka na naman ba magpaparamdam? P-Pwede bang dito ka na l--" "I want to be alone," putol niya sa'kin. Naglabas ako ng malalim na buntong hininga bago nilabanan ang titig niya. "I-I know. Pero Yael nandirito kami. Nandirito ako. Pwede mo kaming pagsabihan. Pwede kang umiyak sa harap namin. K-Kase 'di ba mas gagaan ang pakiramdam 'pag may pinagsasabihan? B-Being alone sometimes feels lonely, Yael. I know you need someone that you--"

"You're still young, when I was your age I am not as friendly as you. I always want to be alone. I prefer to be alone but as I age, I learned things and I became more lenient towards myself. I enjoy things and appreciate things." Tumatak sa aking isipan ang mga sinabi ni ate Avikah. Baka nga pagdating ng araw ang mga bagay na sinasabi nating ayaw natin ay siya pala ang magsasalba sa atin. "Siguro po kapag nasa edad ko na rin po kayo. Pero sa ngayon ay, sa pag-aaral ko muna ibubuhos ang aking oras, hangang sa makapag tapos."

Naging malikot ang mata ko at ramdam na ramdam ko ang kanyang malalim na hininga. “I want to hear it,” mapang-utos niyang sambit. “I want to hear you say, I love you too.” Medyo yumuko ako. “Nakakahiya.” “We are alone,” he said. “I am the only one who can hear those precious words.” “Carolina…”

Tumayo siya nang tuwid at tumalikod na parang aalis na, pero huminto sa may pinto at binalikang tingnan ako habang nagsasalita ng mga salitang nagbigay ng pinakamatinding takot sa akin. “Nalaman mo na rin naman, hindi ba? Walang sinumang tutulong sa’yo. Walang sinumang nagmamalasakit. Mas pipiliin nilang makita kang maghirap kaysa isugal ang sarili nilang kabuhayan. Mag-isa ka lang dito, kasama ako. At matututo kang tanggapin iyan… sa paraang gusto ko.” Muli ay sumara at nakandado ang pinto, at naiwan akong mag-isa sa malamig at tahimik na kwarto.

"Natatakot ako sa loneliness, I guess. I am terrified of being completely alone at walang matatakbuhan kapag gumuho ang mundo ko. Ang dami kong regrets nitong mga nakaraang linggo, 'yung tipong sana hindi ko na lang ginawa ang ilang desisyon sa buhay ko." "You are not alone, Aella," mahabang sagot niya, ang boses niya ay napakababa pero puno ng kasiguraduhan. "And don't look at your regrets as the end of everything. Sabi mo nga sa akin nung isang araw, habang humihinga pa tayo, may magagawa pa tayo."

Without depending on anyone… without seeking help from anyone. Diretso ang lakad ko palabas ng bahay nila. My heart is aching, not because I got insulted, but because of the fact that I feel like no one believes in me. Isang malalim at mabigat na paghinga ang pinakawalan ko. ‘It’s okay, Symphony. You can get through this… alone.’

Tumulong lang ako. But this time is different. I did it all alone. By myself. I wish I will hear words like these more often. I wish... But then, hearing Atlas' chuckle broke my little happiness.

Hanggang sa hindi ko namalayang nag-iinit na ang mga mata ko. Naalala ko ang sinabi ni Enzo. “You have no idea what it feels like to have no one.” Napangiti ako. Kung alam lang niya. Sa lahat ng taong pwedeng magsabi no’n sa akin…Siya pa talaga. I was completely alone in this world.