Life At The Beach Quotes Novels & Stories

Habang nagpatuloy ang gabi, naging mas maliwanag ang isa pang bagay: ang buhay ay hindi kailanman perpekto, ngunit sa mga ganitong sandali, ramdam na ramdam ang pagiging kumpleto. Habang tuloy-tuloy ang kasiyahan, biglang nagmungkahi si Janith. "Alam niyo, parang ang saya kung mag-outing tayo lahat. Bakit hindi natin subukan pumunta sa beach resort namin? Panahon na rin para makapag-relax ang lahat," nakangiti niyang sabi. Napatingin kaming lahat sa kanya, sabay sabing, "Ang ganda ng ideya mo, Janith!"

Ang laki nga ng kwarto namin at take note kita sa bintana ang dagat kasi halos glass ang pader ng kwarto. Lumabas ako ng terrace at dinama ang simoy ng hangin. Grabe fresh na fresh at walang pollution. Ito talaga ang advantage ng nakatira sa beach. Malayo sa polusyon o ano mang klaseng problema. Pinikit ko ang mata ko habang dina-dama muli ang paghaplos ng hangin sa aking mukha. Naramdaman ko na lang ang isang kamay na yumayakap sa waist ko. Lilingon na sana ako pero pinatong niya ang kanyang baba sa balikat ko habang nakaback hug sa akin.

sa pagkakataon na ito hindi lang kami ang saksi sa pangako naming iyon, pati na rin ang langit at dagat. On Sunday, what we did is to tour around the island. Walang signal dito kaya wala ring kwento kung magbubukas ako ng phone. So ang pinagbalingan ko ay ang DSLR ni Ruce at kumukuha ng pictures. I was only wearing my denim short and gray racerback bra. Habang si Ruce ay nakapang summer short at walang kahit na anong saplot pang-itaas. Nang mapagod ay pinili na lang namin maglakad sa shore hanggang sa makabalik kami sa cottage namin ay makakain. "I never thought I will like a beach, takot na takot ako sa dagat dati." natatawang sabi ko habang pinupunasan ang sarili. "Why are you afraid of b

“Tsk, I know you know what I meant.” Naupo ito sa katabing beach chair, inabot ang baso ng beer na ipinatong nito sa maliit na mesang gawa sa kahoy, at tinungga ang alak habang ang tingin ay hindi pa rin humihiwalay sa kaniya. Ilang sandali pa’y, “You should stop worrying and live your life to the fullest. Sabi mo nga, lumaki kang pinaliligiran ng mga mata ng buong pamilya mo. You were not able to enjoy your life and do everything you wanted. Ngayong may pagkakataon ka ay binibigyan mo naman ng restriction ang sarili mo?” “I’m fine with it, anyway. Tulad nga ng sabi ko, ayaw kong lalong ma-tosta ang balat ko.”

“Tayo ang dahilan ng kapayapaan ng bawat isa. Kaya dapat lang na sulitin natin ang mga araw na ito.” Ang simpleng buhay na ito, malayo sa ingay at gulo ng nakaraan, ay tila perpektong yugto para sa amin. Pagkatapos ng almusal, nagpunta kami sa beach, naglalakad habang pinapakinggan ang mga alon. Sa bawat hakbang, naramdaman ko ang pagmamahal at koneksyon namin ni Dixon, mas malalim kaysa dati.

"Can we build a sandcastle?" "Of course, sweetie!" I replied, ruffling her hair affectionately. "Let's go!" The sun was shining brightly on the busy beach. There were people everywhere, enjoying their weekend. The smell of the salty sea air touched my face, and the sound of the waves hitting the shore was like music to my ears. We spent the afternoon making sandcastles, playing in the water, and running after each other. The day was full of laughter, fun, and a lot of sunscreen.

"Kung sakaling aabot pa ako sa kaarawan nya, pwede bang sa beach natin ganapin? sa tabi ng dagat? yung tayong tatlo lang?" Alam kong may taning na ang buhay nya pero bakit ang sakit sakit pa rin na isipin na isa sa mga araw na ito ay maaari na nga syang mamaalam. "oo, naman. magandang ideya yon. Isa pa, nakakawala ng stress ang simoy ng hangin sa beach. Siguradong mag-eenjoy din si Seve. ibibili natin sya ng salbabida." nagpipigil lang ako ng luha. sinusubukan kong ipakita sa kanya na malakas ako pero natatakot din ako.

Tanong nito at lumapit sa kinauupuan nya. "Malayo ka na sa beach at alam mong pwede kang mapahamak rito tulad kagabi" patuloy nito. Kung nag-aalala ito ay hindi nya alam, basta ang alam nya ang Resorts ang mahalaga rito at iniingatan nitong huwag nyang madungisan ito. "I'm safe here" sagot nya na hindi man ito linilingon. Nanatili ang mga mata sa tubig.

Beach 0.1 Nakarating kami sa beach tuwang tuwa ako dahil ang ganda ng tanawin at kami lang din dalawa dito gaya ng sinabi niya saakin kanina. "Hindi tayo nagdala ng pagkain!" Sabi ko habang nakatingin sa isang cottage na mas malaki pa sa ibang cottage. "Nag reserve ako ng pagkain sa restaurant na malapit lang dito" Sabi niya. Mas lalo akong ngumiti sa narinig.. I'm going to enjoy this day!

Nagsilapitan ang ibang tao sa beach sa puwesto namin subalit pinanood lang kami ng mga ito at nakiusyoso. Wala bang life guard dito? "Eli, please. Kailangan mong lumaban. Kailangan mong mabuhay para sa akin... Para sa ating dalawa." Hindi ko namalayan na pumapatak na ang mga luha ko sa d****b ni Eli. Walang ibang laman ang utak ko kundi ang marevive siya. Parang pelikula na nagflash-back ang ala-ala ng lahat nang pinagsamahan namin ni Eli.