Sa malamig na umaga sa probinsya, madalas kong naririnig ang mga ibon na nag-iingay sa mga puno. Ang buhay doon ay parang isang pahina mula sa isang maayos na nobela—punung-puno ng tahimik na kalikasan at mga simpleng galak. Isang katagang tumatak sa isip ko ay, ''Ang tunay na kayamanan ay hindi nasusukat sa dami ng iyong ari-arian kundi sa mga simpleng bagay na bumubuo sa iyong buhay''. Mas marami akong natutunan sa pakikipag-usap sa mga matatanda sa komunidad, na nagbigay ng maraming aral tungkol sa pagpapahalaga sa mga balon ng buhay at pag-aalaga sa paligid. Para sa kanila, ang mga bagay-bagay ay hindi naglalaman ng halaga, kundi ang mga kwento at alaala na nag-uugnay sa bawat tao sa kanilang lugar. Hindi mo kailangang maging mayaman para maging masaya; minsan ang mga simpleng bagay katulad ng pagtulong sa kapitbahay o pagtatanim ng mga bulaklak ay nagbibigay ng higit na kasiyahan, na tila binabalik kita sa mga nakaraan.
Tama nga ang isang sinasabi, ''Ang buhay sa probinsya ay parang isang mabagal na awit; may ritmo at himig na bumabalot sa iyong puso''. Sa mga simpleng pagsasalu-salo sa hapag-kainan, damang-dama mo ang diwa ng pagkakaisa. Kaya naman, palaging bumabalik sa isip ko ang mga kataga tulad ng ''Sa likod ng bawat mabilis na buhay sa siyudad, nandiyan ang payapang mundo ng probinsya''—tunay na naglalarawan ng tahimik na ganda at nakakaengganyang buhay doon.