Life Is Like A Movie Novels & Stories

Nakakabigla kapag may pelikulang tumimo sa puso at hindi nagpapanggap — para sa akin, iyon ang sukatan ng pagiging makatotohanan. May ilan akong pelikula na paulit-ulit kong pinapanood kahit alam ko na sisimulan na naman akong umiiyak o magmuni-muni nang malalim. Una sa listahan ko ang ’Grave of the Fireflies’; hindi lang ito isang war story kundi isang pag-eksamin sa gutom, inis, at kung paano nagiging absurd ang mundo para sa mga bata sa gitna ng kaguluhan. Napatawa ako minsan sa sarili dahil hanggang ngayon, may eksena pa rin na nagpapabalik ng malilim na lungkot na parang panaginip na hindi mawaglit.

Pangalawa, nakita ko rin ang bigat ng real life sa ’Manchester by the Sea’ — ang paraan ng pagsasalaysay nito na dahan-dahan at hindi ka pinipilit ilagay sa kilig o sobrang drama ang mga emosyon ay sobrang totoo. Nakaramdam ako ng pagkakaugnay hindi dahil pareho kaming dumaan sa parehong trahedya, kundi dahil sa mga maliliit na galaw ng tao pagkatapos ng pagkawala: ang awkwardness, ang pag-iwas, at ang untidy closure na hindi laging makakamtan.

Hindi ko rin malilimutan ang ’A Separation’ dahil ipinakita nito ang moral ambiguity ng pang-araw-araw — hindi lahat ng problema may malinaw na tama o mali. Sa kabuuan, ang mga pelikulang ito ang nagpapakita para sa akin na ang buhay ay puno ng maliit na digmaan at hindi laging may presentableng resolusyon, pero may malakas na katotohanan sa gitna ng kaguluhan. Natutuwa ako kapag may pelikulang kayang mag-iwan ng ganitong bakas sa puso ko, kahit na mabigat man ang dalahin.