Life Is So Unfair Quotes 소설 & 이야기

Kitang kita ko ang sakit sa kanyang mga mata. "I am sorry! Alam kong mahirap tanggapin ang lahat Francine! Pero ito ang katotohanan! Ayaw namin na habang buhay kang maniniwala na kami ang kadugo mo. Alam kong masyadong unfair sa iyo ang lahat pero wala tayong magagawa kundi tanggapin ang lahat." sagot ko.

Kailangan kong iiyak lahat para lumuwang man lang ang paninikip ng dibdib ko. Ano ba ang naging kasalanan ko para magkaganito ang buhay ko? I know this is my fault, I let him hurt my feelings. God, wala naman sana akong ibang hiniling, kundi ang makasama s'ya ngayon sa espesyal na araw ko. 'Yon lang naman sana. Napakasapat na para sa akin 'yon. Why you're so unfair to me God? Why do I need to feel this damn pain? Bakit ako na lang lagi? Sila na naman oh, tama na ako. Quotang-quota na ako.

PROLOGUE: Life is unfair yan na lang ang nasabi ko sa sarili ko sa mga panahong ginagawang playground ng tadhana ang buhay ko. I grew up as a poor kid. Malas sa lahat ng bagay, magulang, basta lahat na. At nakasanayan ko na yun sa araw araw na ginawa ng diyos. Isa lang ang naging swerte ako, ang binuhay ako para danasin ang lahat ng plot twist sa mundo. Funny right?

naiiyak na sigaw ko. "I wish I could wake up to the fact that it was only a nightmare! Pero hindi e! Araw-araw ramdam ko ang sakit na pasan ko lagi! Ni wala akong mapagsabihan sa nararamdaman ko ngayon! My life was so unfair!" I painfully shouted. So unfair. I'm dying inside. Ni wala man lang nag tanong sa 'kin no'ng mga nakaraang linggo kong okay lang ba ako or kumusta na ako.

"Sisikapin kong hindi mangyari ‘yon. Sa ngayon mas kailangan ko ang suporta at pang-unawa mo. Bubuhayin ko siya." Ako naman ang napasinghot at marahas na pinunasan ng braso ang luhang umalpas sa mga mata ko. Wala pa man at isipin ko palang ang posibleng malagim na kapalaran ng kakambal ko parang mababaliw ako. "Kung marami lang akong pera, eh…" himutok ko. "Eh, kaso hindi. Ganito talaga ang buhay, eh. Unfair. Hindi siya makikiayon sa’tin. Tayo ang mag-aadjust. At ito ang pinipili kong kapalaran Callie."

But my mother’s life went hell mula ng madikit ang pangalan n`ya sa tatay ko. At the young age, my father taught me that life is always unfair at all aspects, at ang buhay ko at karangyaan ay hiram lamang, dahil kung hindi ko pagbubutihin ay hinding hindi ko ulit makakamit ang buhay na pinaranas nila sa akin.

Sana ay hindi nalang ako nagpunta sa ospital nang hindi ko maramdaman ang ganito katinding takot at lungkot. Life has never been fair. Life is awful. Life is disgusting. Life is cruel. Pahihirapan ka muna bago mo makita ang tunay na kagandahan nito. How ironic that you have to experience the ugly side of life before you realize the beauty of it.

I swore to myself that I will not let something or someone hurt me again. But I think fate is really unfair. Life only gives you a temporary happiness and will just take it back from you after. Siguro ay gano'n nga talaga ang takbo ng buhay. May panahong pasasayahin ka at may panahong bibigyan ka ng kalungkutan.

sabi niya kaya napalunok ako at napatango na lang. Wala akong masabi sa mga tanong ni Marie. “Ang unfair ng mundo. Ang isang buwan na pinaghihirapan natin ay siguradong barya lang nila. Kaya kuntento na akong maging matandang dalaga. O kung mag-aasawa man ako ay sisiguraduhin ko na magkapareho ang estado namin para alam namin ang nararamdaman ng isa’t-isa.”

Ako nasa ibaba. "Ang unfair ng buhay" nasambit ko sa aking sarili ko. Bakit kaya magkakaiba ang estado ng buhay ng bawat tao? Mayroong mayaman at may mahirap. Magkakaiba din ang bawat tao sa pisikal na, may magaganda at mayroon ding hindi kagandahan. Sana pantay pantay ang lahat. Para walang naiiba. ******