Life Status Novels & Stories

"Puntahan mo na kaya sa kanila?" "Ayoko! Alam mo naman ayaw sa 'kin ng mama niya.” Inalis ni Louise ang tingin sa dalawang high school student na nasa tapat niya. 20 years old na siya pero hindi ganyang mga bagay ang pinoproblema niya. The only thing she was worry about, is if she'll live see tomorrow. At the age of 15, nakikipagpatintero na siya kay kamatayan. At nagpapasalamat siya dahil hanggang ngayon, hindi siya nito maabot-abutan.

“Mr. Yowell, napakahina ng puso mo. Iminumungkahi kong huwag kang bumangon,“ sabi ni Alex. “Si Lolo ay tila mas lalong nanghihina. Alex, tulungan mo siya,“ kinakabahan na sabi ni Michelle. Sinuri ni Alex ang pulso ni Keith. “Ayos lang siya. Normal lang ito. Ang buhay ng iyong lolo ay malapit nang magwakas. Sa kabila ng kanyang bumibigay na dibdib, gumamit ako ng Seven Needles of Life Extension upang pahabain ang kanyang buhay ng pitong araw. Masuwerteng buhay pa rin siya. Hangga't kumakain siya ng Life Pill, natural na gagaling siya sa paglipas ng panahon,“ sabi ni Alex. “Wala bang paraan upang hindi mahirapan si Lolo?” Tanong ni Michelle.

humahagulhol na litanya ni Lalaine. Tila naantig naman ang puso ng nurse sa makabagbag damdamin na mga salita ni Lalaine kaya naman kahit ay pinakalma siya nito. “Miss, you need to be open-minded about everything. You should accept that life and death are part of human life. Besides, your grandfather is 90 years old. He's lucky to have lived that long...”

Sino kaya ang pasyenteng iyon? " There's nothing we can do anymore. Ang mga nakakabit na aparato na lang ang bumubuhay sa kanya. It's been a month now since his been declared under a state of coma. I hate to say this pero wala ng pag-asang mabubuhay pa ang pasyente. Ang iba sa ganyang estado ay tuluyan ng bumibigay. But your father is still trying to fight death. Parangn may hinihintay pa siya bago tuluyang pumanaw. I know your ready in case the situation got worse. Just sign the waiver, para kung magka-cardiac aarrest siya ulit ay hindi na kami aaksyon pa. Tama ba ang dinig ko? Ito ang tatay ni Marcus? Hindi gano'n kalakas ang pag-uusap nila pero sapat para marinig ko.

Dapat nilang mapagtagumpayan ang lahat ng iyon dahil iyon ang nagsisilbing life span nila. Isang misyon ay katumbas ng sampung taon ng pagkabuhay. Kung hindi nila mapagtagumpayan ang misyong ibinigay sa kanila ay hihintayin nila ang nahuhuling araw ng buhay nila hanggang sa tuluyan na silang maglaho at maging abo. Kaya't ang edad na ngayon ni Wave ay nasa isang libo at isang raan.

Hanggang sa tumayo si Alfred. “You only have one son now.” Bahagya niyang pinisil ang balikat nito. “But I have more than one possible heir.” Parang binuhusan ng yelo si Agatha. Nanigas siya. Para sa mga mayayaman, ang buhay ay hindi limitado. Kahit IVF, kahit inheritance planning, kahit medical extension ng buhay ay lahat posible. Ang matandang pinuno ng pamilya nila, lampas nobenta at may cancer, ay pinananatiling buhay ng isang buong research institute na pinopondohan ng pamilya.

Noon pa lang, sinabi ni Thomas na gusto niyang bigyan siya ng opsyon na manatiling buhay. Ito ay napaka-interesante. Kapag ang isang tao ay nasa malalim na kawalan ng pag-asa, siya ay maaaring biglang tumalbog kung may magbibigay sa kanya ng isang lifeline, kahit na ito ay maliit. Wala talagang gustong mamatay. Ang isa ay mamamatay kapag walang paraan upang manatiling buhay. Ngunit kung may pag-asa pang manatiling buhay, sino ang magnanais na mamatay?

Pero sapat para maintindihan ng mga nasa silid kung bakit siya espesyal. “Subject diagnosed with terminal degenerative condition.” Narinig ko ang sarili kong paghinga na parang may bara. Hindi ko alam kung paano nila nalaman. Hindi ko alam kung sino ang nagbigay ng impormasyon. “Projected lifespan limited.” Tahimik ang ballroom. “However,” dagdag ng announcer, “organ integrity remains optimal. Particularly ocular viability.” Parang may sumabog sa loob ng ulo ko.

"Pag-isipan mo. Kung babalik ka sa nakaraan at tutulungan mo akong malaman ang mga sikretong ito, baka maalis mo ang sumpa ng walong dakilang pamilya. Kung gayon ikaw at ang iyong mga anak ay maaaring mabuhay ng mahabang buhay!" Ngunit umiling pa rin si Jordan at tumanggi. "Sapat na sa akin ang mabuhay ng hanggang 80 years old. Ayoko na rin mabuhay ng ganoon katagal. Hindi ako magsisisi kahit 60 years lang ang buhay ko. Ang pinakamahalaga sa isang tao ay ang mamuhay ng exciting and enriching life. Sorry, hindi na ako babalik sa nakaraan. Gusto kong makasama ang mga taong mahal ko sa mundong ito at sa pagkakataong ito."

Ano pa nga ba ang halaga kung mabubuhay siya? "How much time do I have? You can tell me, I'm not afraid." "1 to 2 years." Napalunok siya sa narinig. Ambilis lang pala. Okay, hindi siya magtatanong kung bakit. May isa o dalawang taon pa siya para mamuhay. "I'm so sorry Trinity..." "Nah, it's okay. I'm grateful i am still alive today. Can I go home after this?"