روايات وقصص ضمن Like Wind On A Dry Branch

Matuwid akong tumayo at inangat ang dalawang magkabilang braso sa gilid. I slowly close my eyes as I welcome the cold wind embracing me. Para akong bata na naghihintay nang yayakap sa akin. I couldn't utter any single words. Basta ang sarap sa pakiramdam habang dinadama ko ang yakap ng hangin. Kumurba lalo ang malapad na ngiti sa labi ko nang maramdaman ang malalaking bisig na yumayakap sa akin mula sa likuran.

Kundi bilang isang bagay na hindi niya masabi. Isang paghingi ng tawad, hindi sa salita kundi sa hawak. Ilang beses nang tinusukan ng karayom ang braso ni Luna, ngunit hindi pa rin matagpuan ng nars ang ugat. Sa bawat pagtusok, lalong nanlalamig ang ihip ng hangin sa silid hindi dahil sa aircon, kundi dahil sa presensyang nakatayo sa likod ng nars.

Ang malamig na simoy ng hangin ay banayad na humahaplos sa balat, kasabay ng mahinang pag-indayog ng mga dahon ng matatayog na puno sa paligid. Para lamang isang normal na araw ang lahat. Parang walang nangyaring pag-atake kahapon. Parang walang panganib na muntik nang kumitil sa buhay niya. Tahimik na naglalakad si Dorryn sa sementadong pathway habang paminsan-minsang sinusulyapan ang relong nakasuot sa kanyang pulsuhan. Hindi pa naman siya late.

Nakapikit na sinamyo ni Meredith ang simoy ng hangin na tumatama sa kanyang mukha. Nakalabas ang kanyang ulo sa bintana ng treehouse na kinaroroonan at hinayaang isayaw ng hangin ang mahabang buhok. Ang sarap lang sa pakiramdam ng pagdampi ng malamig na hangin at ang pakinggan ang pagaspas ng hangin at huni ng mga ibon sa paligid. Anim na buwan pero ganoon pa rin ang dulot na tuwa sa kanya ang kagandahan ng paligid.

Nag-iba ang ekspresyon ni Vince habang nakatingin sa paligid. Isang bugso ng hangin ang umihip, nagsiwalat ng ilan pang hanay ng mga buto sa mga guho. Ang mga butong ito ay nasa lahat ng dako sa mga guho na ito. Ito ay napaka-weird. Kasabay nito, naramdaman nilang gumagalaw ang lupa. Blub, blub. Ang lupa ay gumawa ng kakaibang ingay na parang kumukulong tubig.

At uli ay humihip na naman ang malakas na hangin at makikita kong sumasabay sa malakas na pagbagwis na iyon ang mga mabeberdeng halaman at puno na naroroon sa malapit. Sa mula hangin na iyon, may isang dahon ang biglang palipadlipad sa akin. Tila sumasabay itong binabayo ang ihip ng hangin. At ang dahon na iyon ay paikot ikot sa akin na parang nakikiudyok na makipaglaro. Buo naman ang aking tuwa habang sinasabayan ko ng tingin ang umiikot na dahong iyon. Walang tigil itong lumilibot sa akin.

Biglang bumagsak ang temperatura at nangangatog na siya sa sobrang lamig ng hangin. Huminga siya nang malalim at pilit na naglakad sa gitna ng bagyo. Pero dahil sa lakas ng hangin, may mga kung ano-anong bagay ang lumilipad—hanggang sa may tumamang kahoy sa ulo niya. Biglang lumabo ang kanyang paningin at muntik na siyang mawalan ng malay.

Kahit noon pa man alam ko na sa sarili ko na magiging mabuting ama sila. As I open the car door, I see a peaceful scene: a curving road surrounded by many trees. They sway gently in the breeze, a refreshing change from the busy city we just left. Here, in the middle of the hacienda, nature is everywhere, giving us a break from city life. Walking through the hacienda feels like entering a vibrant painting. The trees stand tall, their green leaves reaching up to the sky. They make patches of shade on the ground. The leaves move gently in the wind, as if they're talking to each other.

Tahimik ang kagubatan, ngunit buhay ang paligid. Naririnig ni Sven ang mahinang paggalaw ng mga dahon sa itaas—hindi hangin. Mga taong sanay maglakad nang hindi naririnig. Alam niya iyon dahil ganoon din siya dati.

"Concentrated Wind Style! Shove!" Sigaw nya at kasunod nito ay umihip ang malakas na hangin sa buong paligid. Tapos ay bigla itong nag-concentrate sa isang direksyon, napakakapal ng concentration nito to the point na naging visible na ito sa paningin. Then it started to shot at me in a crazy speed. Boom!