A Tree Without Roots Novels & Stories

Maraming mga kahoy na mangga ang nakapalibot ngunit ang isang ito ay ang pinakamalakinsa lahat. Buong buhay ko ay hindi pa ako nakaakyat sa puno. Pero alam ko kung paano umakyat. Tinapakan ko ang mga malalaking sanga nito. Matibay naman siya. Maraming mga bunga ng mangga ngunit hindi muna ako kumuha dahil alam kong may mga surveillance na nakatingin. Baka may lason ito. The wind waves the tree branches as if in a raucous ballgame celebration.

Halos pang-isang tao lang ang kasya roon at bahagya pa ang taas nito na tila isang munting tore sa kanilan bakuran. Natatawa na nga lang siya kapag tinatawag itong tree house ng mga anak nila kahit wala naman itong puno na kinakabitan at ilang dipa lang naman ang taas nito mula sa lupa. Walang pasabing nagsumiksik na lamang siya sa kasintahan, damang-dama niya ang init ng katawan nito ng mga sandaling iyon kaya naman may kung anong ginhawa ang bumalot na sa kanya.

Hindi mainit sa katawan kaya gano'n. One more step and we're there. Hindi na paakyat kundi patag na ang aming tinatapakan. It's like the huge brunch of tree is cut and it served as the place. Walang mga sangay ng puno sa gitna, lahat ng iyon ay nasa gilid na pabilog at pinapalibutan ang kabuuan. Ang iba naman at mga dahon ay bumabalot sa taas kaya ito ang nagsisilbing bubong. This is where they're living. At the top of a gigantic sacred tree.

Nasa isang lugar ako na hindi pamilyar sa'kin. Ang malala pa ay bakit walang hangin akong maramdaman? Napakatahimik at kahit gabi na ay wala akong maririnig na huni ng mga kulisap o insecto. Nang ilibot ko ang aking tingin ay napasinghap ako. Kaya pala wala akong ma-sense na presensya ng mga living creatures ay dahil very barren ang lugar. It was lifeless and bleak. Ang mga dahon at puno ay natuyo na.

Tahimik lang siyang gumuguhit, pero bawat linya ay may direksiyon. “Roots should be visible,” sabi niya nang hindi tumitingin. “They need to know where everything begins.” Tumango ako. Habang pinipinturahan ko ang mga dahon, napansin kong paminsan-minsan ay tumitigil siya para tingnan ang gawa ko. Walang puna, walang papuri pero ramdam kong may paggalang, parang sapat na iyon.

Kahit noon pa man alam ko na sa sarili ko na magiging mabuting ama sila. As I open the car door, I see a peaceful scene: a curving road surrounded by many trees. They sway gently in the breeze, a refreshing change from the busy city we just left. Here, in the middle of the hacienda, nature is everywhere, giving us a break from city life. Walking through the hacienda feels like entering a vibrant painting. The trees stand tall, their green leaves reaching up to the sky. They make patches of shade on the ground. The leaves move gently in the wind, as if they're talking to each other.

“The Heartwood is here.” They finally broke through a thick curtain of vines, and there it was. The Nexus Point. It wasn't a temple or a building. It was a clearing, but the trees here were unlike any they had ever seen. They were ancient, their boughs glowing with a soft, ethereal light. The ground was covered in a bed of luminescent moss, and in the center was a single, immense tree, its bark a vibrant green, its leaves shimmering with a silver light. The air was a symphony of light and energy, the very essence of life humming all around them. It was beautiful, sacred, and impossibly peaceful. It was everything the scrolls had promised.

There was a sudden haze in my memory that made me drop the memory. "A-ano ang nangyari dito?" Walang pumasok na ideya kung ano ang mga ugat na ito. Wala akong nabasa na halaman na nabubuhay kagaya nito. What I see are the roots similar to vines and the body is black. It's moving a little but it's not attacking anything. Inside the store was like similar to a balete bark, and it's even slightly moving and lurking.

Sa itaas, malapit sa net na hindi niya alam kung para saan, nakalambitin ang matatabang orchids na may matitingkad at magagandang kulay. May duyan siyang natanaw, at bumagal ang kaniyang paglalakad nang makita na sa itaas ng pinagtatalian ng duyan ay isang magarang tree house. Malaki iyon kumpara sa mga nakita na niyang tree house. Sinusuportahan din iyon ng mga kahoy sa ilalim para hindi agarang bumigay.

I look at the trees and sighed, sana si Mama lang ang umuwi, kahit na huwag na si Papa. Kapag wala si Papa, mapapalayas ko ang mga sampid, I know how to use my connection that well, at kailangan na mawala sa landas ko ang babae na halos lahat na lang ng bagay, gusto na kuhain sa akin.