روايات وقصص ضمن Like Wind On A Dry Branch

Sa likod ng manipis na kurtina, natanaw niya ang mga dahon sa labas na sumasayaw sa ihip ng hangin. Para bang sumasayaw ang mga dahon sa labas at malayang lumilipad sa hangin. Pero kung iisipin, alam naman ng lahat na kontrolado lang ito ng ihip ng hangin, wala itong sariling direksyon at ni hindi man lang kayang manatili sa lugar. Saglit na kumislap ang tingin ni Karylle habang pinagmamasdan iyon, bago niya dahan-dahang iniwas ang tingin.

Baka sakaling makatulong ang kaunting gala para mawala sa isip ko si Brent kahit sandali lang. THE COOL BREEZE of late afternoon brushed against my skin the moment I stepped out of the car. Makulimlim ang langit, pero hindi pa naman bumubuhos ang ulan. I welcomed the breeze, letting it wash over me like a quiet reset. Hinayaan ko lang ang sarili kong maglakad-lakad, kahit wala akong tiyak na pupuntahan.

I enjoy his company after all. I just enjoy watching the sunflower dancing when the wind blows sa pag-ihip ng hangin kasabay no’n ang pag-ihip ng aking nagliliparan mga buhok na sumasabay sa alon ng hangin. Hindi ko din namalayan na palubog na ang araw. “Let’s go na? Masiyado pa tayong gagabihin sa daan,” he said. I nodded.

Pagkatapos ay mapakla siyang ngumiti. Tumingala ang binata at pinagmasdan ang mga dahon ng punong mangga na kinaroroonan nila ngayon. Nakikita niya ang pag-ugoy ng mga iyon sa tuwing dinaraanan ng hangin. Sa pakiwari ni Ian ay ganoon din ang buhay niya. Sa kaunting hangin lamang na gustong manalanta sa buhay niya ay hindi niya maiwasang hindi maapektuhan.

Ang mga puno ay nakatayong matayog at hindi gumagalaw, at ang kanilang mga dahon ay kumakaluskos sa simoy ng hangin. Wala siya sa tamang estado ng pag-iisip upang pahalagahan ang kanyang paligid, at ang kanyang kalooban ay unti-unting bumigat. Lalo niyang hinigpitan ang pagkuyom ng kamao.

Bagamat hindi ito marangya, sapat na iyon upang magsilbing kanlungan mula sa ulan. Hindi na sila nag-aksaya ng oras. Magkasabay silang tumakbo sa madulas at maputik na daan, bawat hakbang ay may tunog ng paglubog sa putik. Nabasa ang kanilang balikat, buhok, at kahit ang mga laylayan ng kanilang damit habang pinipilit marating ang kubo. Ang hangin ay lalo pang lumamig at para bang nilalamon ang kanilang balat. Ngunit sa gitna ng kanilang pagtakbo, may kakaibang kilig ang namamagitan—isang damdaming mahirap ipaliwanag.

Gusto niyang liparin ng hangin ang lahat ng sakit na nararamdaman niya. Habang tumatakbo ay ramdam niya ang bilis ng hangin na sinasabayan ang kabog ng kanyang dibdib. Napakabilis ng takbo ng kabayo niya at halos hindi na niya napansin si John sa likuran... napakalayo na niya. Mabuti na rin iyon para hindi mahalata ni John ang sakit na nararamdaman niya. Nanlalabo ang kanyang paningin dahil sa mga luha na bumabagsak mula sa kanyang mga mata.

Isang nakakatakot na hiwa ang sumugod na parang isang bola ng apoy, nagliliyab ito habang sumusugod ito paharap. Bang! Biglang nagbanggaan ang mga atake sa isa't-isa. Isang malakas na pwersa ang nagmula sa pagitan nila, at isang nakakatakot na bugso ng hangin ang nagpapagaspas sa mga puno. Sumayaw sa ere ang mga nalagas na dahon sa lapag.

Masayang panoorin ang marahang paglubog ng araw, kasabay ng malakas na hihip ng hangin na h*******k sa hilera ng puno mula sa malayo. Sinulyapan ko sina Porsche at Feli na panay ang kwentuhan sa tabi ko habang si Mayla ay may sariling mundo sa pagkain. Bumaba ang tingin ko sa spaghetti na nasa aking harapan at walang gana iyong tinusok-tusok ng tinidor. The wind whips smoothly through my ears and my skin cooled by the breeze. Bahagya kong hinawi ang buhok ko na hinipan ng hangin at pumaling ng tingin sa di kalayuan.

Ito naman kasing si Shin nagpatalo sa pamangkin niya, kaya niya kayang umakyat. “Don't worry andito si Uncle Shin para saluhin ka in case nga mahulog ka. Wag ka lang magpapasugat.” Nang may dumating na malakas na hangin. “Seven.” Napapasway yung puno, kasama siya. Mataas pa ba? At wala na yung hangin. Seven grabs another branches, then suddenly, we heard the crack. At nanlaki ang mga mata ko. Seven slip on the branches.