Like Wind On A Dry Branch Novels & Stories

“So relaxing…” Bulong sa sarili ni Lexie saka napa ngiti nang ang sunod na hangin ay nag hatid ng mala paraisong bango, the wind smelled like grass and flowers, with her eyes shut, she could almost feel as if she was in the middle of a forest. “Baka maka tulog ka na.” Natatawang pukaw sa kanya ni Ram. Agad namang napa mulat ng mata si Lexie saka sinamaan ng tingin ang lalaki.

Sa likod ng manipis na kurtina, natanaw niya ang mga dahon sa labas na sumasayaw sa ihip ng hangin. Para bang sumasayaw ang mga dahon sa labas at malayang lumilipad sa hangin. Pero kung iisipin, alam naman ng lahat na kontrolado lang ito ng ihip ng hangin, wala itong sariling direksyon at ni hindi man lang kayang manatili sa lugar. Saglit na kumislap ang tingin ni Karylle habang pinagmamasdan iyon, bago niya dahan-dahang iniwas ang tingin.

Baka sakaling makatulong ang kaunting gala para mawala sa isip ko si Brent kahit sandali lang. THE COOL BREEZE of late afternoon brushed against my skin the moment I stepped out of the car. Makulimlim ang langit, pero hindi pa naman bumubuhos ang ulan. I welcomed the breeze, letting it wash over me like a quiet reset. Hinayaan ko lang ang sarili kong maglakad-lakad, kahit wala akong tiyak na pupuntahan.

I enjoy his company after all. I just enjoy watching the sunflower dancing when the wind blows sa pag-ihip ng hangin kasabay no’n ang pag-ihip ng aking nagliliparan mga buhok na sumasabay sa alon ng hangin. Hindi ko din namalayan na palubog na ang araw. “Let’s go na? Masiyado pa tayong gagabihin sa daan,” he said. I nodded.

Ang mga puno ay nakatayong matayog at hindi gumagalaw, at ang kanilang mga dahon ay kumakaluskos sa simoy ng hangin. Wala siya sa tamang estado ng pag-iisip upang pahalagahan ang kanyang paligid, at ang kanyang kalooban ay unti-unting bumigat. Lalo niyang hinigpitan ang pagkuyom ng kamao.

Naramdaman ko ang kaniyang tingin na nag-aapoy sa aking likod, isang halo ng sakit at hinala na wala akong oras para alagaan. Ang hangin sa labas ay napakalamig, may basang hamog na kumakapit sa mga puno. Tumakbo ako na nakatungo ang ulo, ang aking paghinga ay lumalabas na parang puting usok. Bawat anino ay mukhang tao; bawat kaluskos ng hangin sa mga halaman ay tunog ng boses ni Mia na tumatawag sa aking pangalan.

Marahan kong nilapag sa lamesa ang gamit ko bago ko binagsak ang aking sarili sa upuan. The wind has been hugging me since earlier, and my fingers are starting to freeze. I would've brought a jacket if I knew that it would be this cold.

" Tanong niya nang hindi man lang ito kumikilos. "You use the blanket first to dry yourself." "It will get wet since my clothes are-" Natigilan siya saka nilingon ito nang bahagya. "Are you expecting me to remove my clothes too?" "It's the the most sensible thing to do now. Sa lakas ng ulan ay parang hindi pa ito titigil agad-agad. You'll be shivering from cold if you won't remove your wet clothes. Ano ba naman kasi ang pumasok sa utak mo at bigla ka na lang sumugod sa malakas na ulan?"

Gusto niyang liparin ng hangin ang lahat ng sakit na nararamdaman niya. Habang tumatakbo ay ramdam niya ang bilis ng hangin na sinasabayan ang kabog ng kanyang dibdib. Napakabilis ng takbo ng kabayo niya at halos hindi na niya napansin si John sa likuran... napakalayo na niya. Mabuti na rin iyon para hindi mahalata ni John ang sakit na nararamdaman niya. Nanlalabo ang kanyang paningin dahil sa mga luha na bumabagsak mula sa kanyang mga mata.

Isang nakakatakot na hiwa ang sumugod na parang isang bola ng apoy, nagliliyab ito habang sumusugod ito paharap. Bang! Biglang nagbanggaan ang mga atake sa isa't-isa. Isang malakas na pwersa ang nagmula sa pagitan nila, at isang nakakatakot na bugso ng hangin ang nagpapagaspas sa mga puno. Sumayaw sa ere ang mga nalagas na dahon sa lapag.