Little Nightmare 2 Novels & Stories

Kabanata 22 — Ang Unang Pagkakamali ni Lena Hindi agad nakagalaw sina Azia at Edward matapos maputol ang tawag. Ang huling narinig nila ay ang boses ni Marco. Takot. Pagod. At tila humihingi ng tulong. Pagkatapos ay ang malamig na boses ni Lena. “Phase Two begins.” Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong silid.

“Uhhm, Miss, pabili nga po ng 2 bingo.“ ani Miro na nakapagpataas ng tingin ni Serine. Mukhang nagulat naman ang dalaga sa presensya ng kapatid ko dahil nabitawan niya ang hawak niyang lalagyan ng candy. Nang akmang tutulungan siya ni Miro ay kaagad niyang pinulot ang lalagyan. “Uhhm, okay lang po ako! Salamat! A-Ano nga po ulit 'yong binibili niyo?“ mahinhin niyang wika. Nakita ko naman ang pagbabago ng ekspresyon ng kapatid ko. His expression is now dark. “I said, pabili ng 2 bingo.“ malamig niyang wika. Napaface-palm naman ako. Jusko ka, Almiro! Hindi ganiyan manligaw at magpagood-shot sa babae!

"I've been with a lot of men. So to me, you are insignificant memory not worth remembering." Vander froze from where he stood. It was like he was dreaming, it started with a beautiful dream and turned into a nightmare. And now, he was awakened from the nightmare and faced the harshness of reality. His jaws clenched and a bone chilling aura just exploded the entire room that made everyone shiver. Like mouse, who saw a cat coming ti his prey. Raven did not defend herself. She can easily deflect if he will attack. So Raven remained calm and grinning.

I guess she wasn't awake, she looked like a zombie, napakagandang zombie. Dahan-dahan nitong ibinuka ang mga mata, nagkatitigan pa kaming dalawa. I amusedly stared at her, parang di pa nag sink in sa isip nito kung nasaan siya. Kinurap-kurap nito ang mga mata, tapos ay tumitig ulit sa akin. "Ang ganda mong zombie, pakagat nga." aliw na saad ko sa kanya.

Dahan-dahan itong lumapit sa akin kaya bahagya akong napaatras hanggang sa na-corner ako nito sa sasakyan. “Are you afraid of me, young lady?” nanindig ang mga balahibo ko sa paraan ng pagkakasabi nito pero pilit ko itong tiningnan ng masama. “IM NOT, SAMANIEGO! So step back!” Tinaas nito ang dalawang kamay at bahagyang lumayo. Tiningnan ko ang wrist watch at napabuntong hininga. It’s already past 11 pm. Sinulyapan ko ito at agad naman itong ngumiti.

wika ni Lola Athena habang hinahaplos ang aking likod. "Ahh ehh opo, Lola. Isang masamang panaginip." Napatingin ako sa orasan, mag-aalas dose na ng umaga at nagpanic ako nang hindi ko pa naaayos ang aking mga gamit at damit! Hinawakan naman ni Lola ang aking kamay. "Apo, matulog ka na. Ako na ang bahalang mag-ayos niyan bukas," sambit niya para mapangiti ako at tumango. Hinalikan naman niya ako sa noo at sinabihan na magdasal para hindi na muli ako makaranas ng bangungot. I didn't mention to Lola that the nightmare was about the person in the cape.

(I don't know, maybe let's just go back in here after she left, cause she's scary) Aba't-Sinasabi ko na nga ba. Bago pa 'ko makatayo ay kumaripas na ng takbo ang dalawang babaeng napadaan at nagchi-chismisan kanina sa likod ko. Gano'n ba 'ko ka-nakakatakot? Pinatay ko naman ang phone ko at ginawang salamin ang screen nito. Muntikan na 'kong mapatili nang makakita ng multo-este ang mukha ko pala, dahil nagkalat na pala ang eyeliner ko dahil sa luha.