Little Nightmare 2 Novels & Stories

Kumikislap ang mga ito sa madilim na langit, at sa mga sandaling iyon, pakiramdam ko ay ganoon din ang dibdib ko, parang may liwanag na matagal nang patay pero muling nagising. I am not like this. I am not the kind of man who feels pleased just because someone replies 'goodnight.' But Lena…she reduces me into a man I barely recognize. And I don’t want to change that. Muli kong tiningnan ang screen. Goodnight. Simple lang ang reply niya pero hindi niya alam kung gaano katagal kong tinitigan ang salitang iyon. Hindi niya alam kung paano gumaan ang buong gabi ko dahil lang pinili niyang mag-reply.

Sinarado ko naman na ang pinto at ipinatong sa table ako pagkain at bumalik na ako sa kama, pakiramdam ko ang bita nang katawan ko at ang bigat talukap ng mata ko. NAGISING ako sa malakas na ingay mula sa pinto ng silid ko, kinusot ko ang mata ko at bumaling ng tingin sa veranda ng kwarto na inaakupa ko, maliwanag na at mukhang naging sobrang haba ng tulog ko. Nakapatay na rin ang loptop ko kaya naman isinarado ko na iyon ay chinarge sa gilid. " Zi!" It's Gabrien's voice.

Kabanata 3: Familia “Aryan? Hija? Bakit ang aga mong nagising?” Tanong ni Lola Amari habang lumabas siya sa kwarto. Mag ala sais pa lang ng umaga pero kanina pa akong alas kwatro gising. Kahit sobrang late ko na natulog kagabi dahil naninibago ako sa kapaligiran ko ay kusang nagising ang katawan ko. “Nasanay na po ako gumising ng ganitong oras,” sagot ko habang pinag patuloy ang pagwawalis ng sahig.

Kabanata 22 — Ang Unang Pagkakamali ni Lena Hindi agad nakagalaw sina Azia at Edward matapos maputol ang tawag. Ang huling narinig nila ay ang boses ni Marco. Takot. Pagod. At tila humihingi ng tulong. Pagkatapos ay ang malamig na boses ni Lena. “Phase Two begins.” Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong silid.

“Uhhm, Miss, pabili nga po ng 2 bingo.“ ani Miro na nakapagpataas ng tingin ni Serine. Mukhang nagulat naman ang dalaga sa presensya ng kapatid ko dahil nabitawan niya ang hawak niyang lalagyan ng candy. Nang akmang tutulungan siya ni Miro ay kaagad niyang pinulot ang lalagyan. “Uhhm, okay lang po ako! Salamat! A-Ano nga po ulit 'yong binibili niyo?“ mahinhin niyang wika. Nakita ko naman ang pagbabago ng ekspresyon ng kapatid ko. His expression is now dark. “I said, pabili ng 2 bingo.“ malamig niyang wika. Napaface-palm naman ako. Jusko ka, Almiro! Hindi ganiyan manligaw at magpagood-shot sa babae!

"I've been with a lot of men. So to me, you are insignificant memory not worth remembering." Vander froze from where he stood. It was like he was dreaming, it started with a beautiful dream and turned into a nightmare. And now, he was awakened from the nightmare and faced the harshness of reality. His jaws clenched and a bone chilling aura just exploded the entire room that made everyone shiver. Like mouse, who saw a cat coming ti his prey. Raven did not defend herself. She can easily deflect if he will attack. So Raven remained calm and grinning.

I guess she wasn't awake, she looked like a zombie, napakagandang zombie. Dahan-dahan nitong ibinuka ang mga mata, nagkatitigan pa kaming dalawa. I amusedly stared at her, parang di pa nag sink in sa isip nito kung nasaan siya. Kinurap-kurap nito ang mga mata, tapos ay tumitig ulit sa akin. "Ang ganda mong zombie, pakagat nga." aliw na saad ko sa kanya.

Dahan-dahan itong lumapit sa akin kaya bahagya akong napaatras hanggang sa na-corner ako nito sa sasakyan. “Are you afraid of me, young lady?” nanindig ang mga balahibo ko sa paraan ng pagkakasabi nito pero pilit ko itong tiningnan ng masama. “IM NOT, SAMANIEGO! So step back!” Tinaas nito ang dalawang kamay at bahagyang lumayo. Tiningnan ko ang wrist watch at napabuntong hininga. It’s already past 11 pm. Sinulyapan ko ito at agad naman itong ngumiti.

wika ni Lola Athena habang hinahaplos ang aking likod. "Ahh ehh opo, Lola. Isang masamang panaginip." Napatingin ako sa orasan, mag-aalas dose na ng umaga at nagpanic ako nang hindi ko pa naaayos ang aking mga gamit at damit! Hinawakan naman ni Lola ang aking kamay. "Apo, matulog ka na. Ako na ang bahalang mag-ayos niyan bukas," sambit niya para mapangiti ako at tumango. Hinalikan naman niya ako sa noo at sinabihan na magdasal para hindi na muli ako makaranas ng bangungot. I didn't mention to Lola that the nightmare was about the person in the cape.

Never niyang makikita ang mga anak niya. ****** LMCD22