Late Night Walk Novels & Stories

Ito ang naging hudyat ko para tumakbo na kami ni Carmela. "Carmela," anya ko sa aking kaibigan gamit panimula ang kanyang pangalan. Dama pa rin sa kanyang mukha ang hinagpis. "Sumunod ka sa akin. Tumakbo na tayo at magtago. Hindi tayo maaaring maabutan ng araw ngayon. Hindi natin suot ang ating mga kwintas. Kailangan muna nating magtago habang umaaraw. Kaya, sumunod ka sa akin," anya ko kay Carmela. Malungkot lamang itong tumango bilang tugon niya sa aking mga sinasabi. Ramdam kong umiinit na ang aking katawan. Kakaiba ang init nito na alam kong nanggagaling sa kapangyarihan ng araw. Ito rin yaon talaga ang hudyat para tumakbo na palayo hanggang sa makakita ng pagtataguan habang tumitirik na

“And if I were you, Rank 15, I wouldn’t go near that library. Silas likes young, pretty things. At ang mga gaya mo? Ginagawa niyang dekorasyon bago itapon.” Lumabas ako ng Atelier nang hindi tumitingin sa likod. Nang makarating kami sa dormitoryo, hinintay ko ang pagdilim ng mga ilaw. Eksaktong 10:00 PM—the Curfew of Shadows. Dahan-dahan akong bumangon at kinuha ang itim na leggings at hoodie na itinago ko sa ilalim ng kutson. I crawled through the narrow, dusty ventilation duct na konektado sa East Wing.

Ni hindi na napansin ni Lucas kung paanong puminta sa mukha ng dalaga ang pag-aalala. He’s too fixated on the idea that they have to kiss once everything goes downhill. Midnight. The answer to the riddle that they were solving earlier is possibly midnight! He just doesn’t know what time is it already since it’s been hours since they’ve separated from their group but Lucas sure hopes that time flew quick and one of these doors would indicted what decision should they make. But who knows how long have they been trapped in the waters...?

Kumirot ang dibdib ko sa sobrang pasasalamat. Tahimik ang neighborhood sa ganitong oras. Paminsan-minsan lang ay may mag-asawang umuuwi mula sa late dinner o mga dog owner na gaya ko na inilalabas ang alaga para sa huling lakad ng gabi.

The city lights blurred into a kaleidoscope of colors as Damon navigated their car through the quiet streets, the late-night air thick with the scent of jasmine and exhaust fumes. It was almost midnight, the moon a pale disc hanging low in the sky, casting an ethereal glow over the sleeping city. Soirye, nestled against Damon's side, felt a wave of contentment wash over her. The day had been a whirlwind of activity, a mix of work, laughter, and shared intimacy. Now, as they pulled into their driveway, a sense of peace settled over her.

Walking distance lang iyon kaya hindi nangamba ang dalaga na gabi na. It’s still eight in the evening, and the people around the neighborhood were still loud. Maraming tao na tumatambay sa labas ng bahay at may mga bata pa na naglalaro. Sa isang eskinita ay mga lalaking nag-iinuman, maingay ang mga ito at halatang lasing na. Pero kahit na mukhang delikado ang lugar na iyon, kampante si Bree na walang mangyayari sa kaniya. Kilala siya ng lahat ng tao at lahat sila ay mabait sa kaniya.

Nakatulog naman din siya kahit paano sa bus kanina kaya alam niyang kaya pa niyang manatiling gising sa mga susunod na oras. Lampas alas siete na nang umaga nang magpasya si Lilliane na lisanin ang terminal. Sa nagdaang gabi ay ilang ulit siyang nakaidlip habang nakasukbit sa balikat ang strap ng traveling bag at mahigpit itong yakap-yakap. Naglakad-lakad siya habang iginagala ang paningin sa bagong environment.

I whispered before walking through Viviane's car. Tahimik lang kami habang nasa biyahe. Pinapantayan ang katahimikan ng kalsada. It's already midnight. I'm just staring at the window of her car. Wish I did a right thing. There's no assurance though. I close my eyes as the breeze night wind soothing through my skin.

“Bawal magpapasok ng lalaki rito, doon ka lumandi sa unit nila.” Umawang ang bibig nito at matagal bago nakabawi sa kaniyang sinabi. “Nahawa ka na kay Aling Nena!” bulyaw nito. Tinawanan niya lang ang kaibigan. MADILIM ang paligid. Hindi sapat ang liwanag na nagmumula sa poste ng mga ilaw sa kalsada upang masabi niyang maliwanag sa kaniyang dinaraanan. Walang masyadong tao dahil malapit nang maghating-gabi. Twelve midnight kasi ang duty niya kaya tatlongpung minuto bago mag-alas-dose ay umaalis na siya sa apartment. Siya lang mag-isa ang naglalakad sa footbridge.

Mahinang usal ko sa aking sarili. Paninindigan ko naman ang paglayo at hindi pagkausap sa kanya pero hindi siya mawala sa isip ko. Ilang minuto pa akong nagmuni-muni bago naisipang umakyat sa taas para makapag pahinga. KINABUKASAN (Gabi kung saan nag-date si Night at Louise) What the fvck? Where is that woman? It’s three in the damn morning and she still hasn’t come home. Where the hell did that Night guy take her?