Late Night Walk Mga Nobela at Kwento

Tuwing gabi, ramdam ko agad ang kakaibang pag-iba ng katahimikan sa paligid—parang may kuliglig na tumigil bigla at pinalitan ng isang malabong, tusok-tusok na tunog na umaalingawngaw sa puwang sa pagitan ng mga puno at bubong. Madalas itong inilalarawan bilang ‘‘wak-wak’’: mabilis na pagpakpak na manipis at may bahagyang sipol, minsan parang nagkikiskisan na metal o pinutol-putol na tela. May pagkakataon pa na makahahalata kang may malamig na hangin na dumaraan kasabay ng tunog na iyon, na parang may nilalang na dumaraan at hindi mo nakikita.

Naranasan kong marinig ito na paikot-ikot sa kanto ng aming baryo — una ay mabagal, parang may sinusukat na distansya, saka biglang mabilis at lumalapit. Nag-aalis ng ingay ang aso, tumitigil ang mga tao sa pinto, at may madilim na katahimikan bago itong mawala nang kasing bigla na pagdating nito. Sa kuwentuhan, inuugnay ang pag-uugali ng wakwak sa pagnanais nitong maghanap ng biktima sa gabi; marami ring naniniwala na tumatangay ito lalo na ng mga buntis o mga bagong panganak.

Hindi ako nanghuhula, pero bilang taong lumaki sa mga kuwento ng matatanda, ang pinakanakakapanibago sa wakwak para sa akin ay hindi lang ang tunog—kundi ang paraan nitong pumasok at lumabas sa katahimikan na parang hindi nito sinisiraan ang gabi, kundi bahagi ng mismong usok at aninaw nito. Madalas, ang ilaw lang at sama-samang pagdarasal ang nakakabawas ng lakas ng takot na hatid niya.