Lone Person Novels & Stories

Hindi tama ito! Nakita ko na lamang ang aking sarili na binabagtas ang daan papunta sa lungga ni Knee Yoz. Hindi ko pa siya gaanong kilala pero pakiramdam ko siya lang ang malalapitan ko sa ngayon. Tirik na tirik na ang araw at pawis na pawis na rin ako. Naroon pa rin ang mga pinagpatong patong na mga dahon ng niyog na nagsisilbing bubong at dahil nga walang dingding ay agad kong nakita na walang tao.

I will create my own memories alone with myself. Instead of prolonging my stay in my room, I quickly changed into my beach attire. The white sand beach stretched out before me, with crystal clear waters inviting me for a swim. The sun was setting, casting a golden hue over the horizon, as gentle waves lapped at the shore. As I walked along the coastline, a sense of peace enveloped me, and I knew that this solo trip to El Nido would be a chance for me to find solace and rediscover myself.

He just wants to be alone right now. Mariing pinikit ni Leon ang mga mata at nang idilat niya ito ay tinanaw niya ang kumikinang na tubig ng Maldives. Ganito ang palagi niyang ginagawa, ang mapag-isa. He wants peace and he can only find it when he’s alone. And yet people claimed that peace is being with someone’s arms.

Madaldal kaya nahuhulog ang mga babae? “I think people should stop putting a lonely word to people who wants to live alone. Para bang sobrang lungkot pag-mag-isa?” Ngumisi siya.“Hindi naman sa ganoon. Living alone means ikaw lang mag-isa. What if magkakasakit ka? Sino ang katuwang mo? Paano pag may brown out tas takot ka? Paano pag nasa school kana tas nakalimutang patayin ang aircon or yung tubig?”

“Wala naman siguro sumubok na makipagkaibigan sa kaniya ano?” “They claim to be his friends. But from what I see, he’s just trying na makisama. He’s not even bothered to eat by himself or to be seen as a loner.” “Kasi loner naman talaga siya,” biglang dagdag ng isa pang estudyante at kumuha ng upuan para makisama sa amin. “Don’t be rude Austin. You should’ve excused yourself first before joining our table.” There was a blatant smug on his face. Si Kaitlyn naman ang kausap niya pero sa akin siya nakatingin. “Why do I have to do that when I’m the king of this place?”

Una niyang nais na tanggalin ang mga larawang kinunan ng photographer sa kanila kanina, ngunit aksidenteng natuklasan niya na bukod sa mga larawang ipinadala ng photographer, may mga solo photos siya sa camera ng lalaki! Ang solo photo ay ang sandaling parang isang heroine sa Korean drama siya na hinihipan ang mga petals ng locust laban sa liwanag. Sa totoo lang, maganda ang larawan, hindi ito pangit kumpara sa mga gawa ng photographer, kaya't natuklasan ni Liliana sa unang pagkakataon na maaari pala siyang maging ganito kaganda! Ngunit palagi siyang nakakaramdam na parang... kakaiba na ang lalaki ay may mga solo photos niya sa kanyang telepono!

“It’s the only one I know.” “But do you like it?” Saglit siyang nag-alinlangan, at parang may bitak sa kumpiyansa niya. “It has its moments.” Tinitigan niya ako, at sa unang pagkakataon, ramdam kong totoo ang tingin niya. “But it can be… lonely.” Lonely. Yun ang huling salitang inaasahan kong maririnig mula sa isang tulad niya. Someone who seemed to have everything.